จากนั้นสามสาวก็พูดคุยกันสักพักแล้วก็พากันออกไปทำงานต่อ ลินดาก็ไปหาหยางอี้เพราะอยากจะขอร้องให้เขาช่วยคุยกับเพื่อนเขาให้ฝ้ายมาเป็นผู้จัดการแทนเธอ
“คุณทนคิดถึงผมไม่ไหวงั้นเหรอ...ถึงรีบขึ้นมาหาผมน่ะ” หยางอี้นั่งทำงานอยู่ก็มองเธอที่เดินเข้ามา
“ฉันไม่ได้รีบขึ้นมาหาคุณค่ะ แต่งานของฉันตอนนี้มีหน้าที่แค่ดูแลคุณเท่านั้น ถ้าฉันไม่มาหาคุณแล้วจะให้ฉันไปหาใครล่ะคะ” ลินดาตอบเขาไปแบบค้อนๆ
“มันก็จริง คุณนั่งเล่นไปก่อนละกัน ผมขอทำงานแปปนึงแล้วเดี๋ยวผมจะไปคุยด้วย” หยางอี้บอกเธอ เพราะเขากำลังทำงานสำคัญอยู่
“แต่คุณควรจะนอนพักมากกว่ามานั่งทำงานทำงานแบบนี้นะคะ เดี๋ยวก็เจ็บแผลขึ้นมาอีกหรอกค่ะ” ลินดาพูดกับเขาแล้วเดินไปหาเขาที่โต๊ะทำงาน
“คุณเป็นห่วงผมเหรอ...” หยางอี้เอามือเท้าคางแล้วมองเธอด้วยรอยยิ้ม
“เปล่าค่ะ แค่พูดไปตามที่คุณหมอเขากำชับไว้เท่านั้นเองค่ะ” ลินดาตอบเขาแล้วหลบสายตาทันที
“ไว้ผมค่อยพักทีหลังก็ได
