พอบีมเดินออกไปจนสุดสายตาแล้วลินดาก็ปล่อยแขนที่โอบกอดหยางอี้ออก แล้วถอนหายใจออกมา
“คุณจะจับผมไว้ทำไมห้ะลินดา คุณไม่ได้ยินที่มันพูดดูถูกคุณหรือไงห้ะ” หยางอี้พูดกับเธอด้วยเสียงไม่พอใจ
“ได้ยินค่ะ และฉันก็เสียใจมากๆที่เขาพูดแบบนั้น..ตลอดห้าปีที่คบกับเขา ฉันไม่คิดเลยว่าจะได้เจอและได้ยินคำพูดพวกนี้ออกจากปากของเขา...คนที่เป็นสุภาพบุรุษแสนดีก็ใช่ว่าจะดีเสมอไป ถือว่าฉันได้รู้นิสัยของเขาก็แล้วกันค่ะ” ลินดาบอกเขาไป ทั้งๆที่เธอนั้นโคตรจะเจ็บและเสียใจเลยกับคำพูดของบีมเมื่อกี้
“ไม่ต้องไปให้ค่ากับคำพูดพวกนั้น สำหรับผมคุณมีค่ามากนะลินดา...” หยางอี้บอกเธอแล้วเอามือไปลูบผมของเธออย่างเอ็นดู
“ค่ะ...คุณจะพาฉันออกไปทานข้าวไม่ใช่เหรอคะ งั้นเราไปกันเลยไหมคะ ฉันแต่งตัวเสร็จแล้ว” ลินดาพยักหน้าแล้วก็ชวนเขาเปลี่ยนเรื่อง เพราะเธอไม่อยากจะคิดถึงเรื่องเมื่อกี้อีก
“อืม...ถ้าคุณพร้อมแล้วเราก็ไปกันเลย” หยางอี้เห็นเธอพย
