ครึ่งชั่วโมงต่อมา เวลาตีสี่
ลินดาก็เดินทางมาถึงตึกสูงใหญ่รถก็แล่นเข้าไปจอดใต้ตึกแล้วลูกน้องของหยางอี้ก็ให้เธอลง แล้วพวกเขาก็ไปเอากระเป๋าของเธอด้านหลังลง
“แล้วคุณหยางอี้เขาอยู่ที่ไหนคะ...เขาจะมาที่นี่หรือเปล่า” ลินดาถามลูกน้องของหยางอี้ไป เพราะกลัวว่าเธอจะถูกพาตัวมาอยู่ที่นี่คนเดียว
“ตอนนี้นายรอคุณลินดาอยู่ที่เพ้นท์เฮ้าท์แล้วครับ นายพึ่งจะถึงก่อนเราจะมาถึงเมื่อสิบนาทีที่แล้วเองครับ” ลูกน้องหยางอี้บอกไป
“เชิญครับ พวกผมจะพาคุณลินดาขึ้นไปหาเจ้านายครับ...” ลูกน้องอีกคนพูดเชิญเธอ
“ค่ะ...” ลินดาก็พยักหน้าแล้วเธอก็เดินตามเข้าไปในตึก จากนั้นก็ขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นสามสิบเก้า
“ติ้ง..ถึงแล้วครับ เชิญครับคุณลินดา...” ลูกน้องของหยางอี้ผายมือเชิญเธอออกไป แล้วกดลิฟต์ค้างไว้ให้เธอแบบป้องกัน
ลินดาก็เดินออกไปแล้วเธอก็เห็นประตูบานใหญ่ตรงหน้า เธอก็มองไปด้านข้างก็เห็นประตูหนีไฟลงบันได้ส่วนอีกฝั่งก็เป็นกำแ
