“NOTES IN A CUP”

CHAPTER 2

Chapter 2: The Silent Reply

Kinabahan ako. Literal na bumilis ang t***k ng puso ko. Hindi ako mapakali sa upuan ko, kunwari nagbabasa ulit ako ng History, pero ang totoo, ang utak ko ay nasa table ng guy na 'yun.

*Did he really just take my note?*

Ilang minuto ang lumipas, tumayo siya. Inayos niya ang hoodie niya, pinasok ang libro sa bag, at naglakad na palabas ng café. Hindi siya tumingin sa direksyon ko. *Snob,* isip-isip ko.

Pero bago siya tuluyang lumabas, huminto siya sa counter para mag-iwan ng tip, at pagtalikod niya, may tinapik siya sa mesa na naiwanan niya.

Nung bumukas ang pinto at lumabas na siya, parang may kung anong magnet na humila sa akin.

I walked to his table—acting like I was just going to the restroom or getting more water—at mabilis na sinulyapan ang lamesa niya.

And there it was. Nakadikit sa gilid ng table, isang yellow sticky note na mukhang galing sa parehong pad na gamit ko.

Nanginginig ang kamay ko nang basahin ko ang nakasulat:

> *"19th Century is definitely a drag. Pero kung hirap ka na, try a double shot of espresso. It helps with the brain fog. History isn't meant to be memorized, it’s meant to be understood—and maybe, vented about. See you tomorrow, History Hater."*>

Napanganga ako. *History Hater?* Sa ilalim ng sulat niya, may maliit na drawing pa ng isang pusa na mukhang antok na antok.

Napangiti ako nang wala sa oras. Hindi lang pala siya basta "guy sa corner." Pinansin niya ako. At ang mas nakakagulat? Alam niya na History ang inaaral ko.

Ibig sabihin, kanina pa niya ako pinagmamasdan?

Bigla akong nahiya. Ano kaya ang hitsura ko kanina? Naka-messy bun ako, suot ko pa yung luma kong hoodie, at siguradong mukha na akong zombie dahil sa puyat.

Pagbalik ko sa upuan ko, hindi na ako nakapag-aral. Instead, kumuha ako ng panibagong sticky note.

*Ano ang dapat kong isulat?*

Dapat ba akong magpasalamat? O dapat ko siyang tanungin kung sino siya? Pero masyado naman atang mabilis 'yun.

I wrote:> *"Espresso is too bitter for my budget. Stick to my iced americano, thanks. And for the record, I don't hate history, I hate the way it's taught. By the way, thanks for the tip."*

>

Dinikit ko ito sa table niya, sa mismong pwesto kung saan niya iniwan ang note niya, bago ako nagligpit ng gamit para umuwi.

Habang naglalakad ako pauwi, ramdam ko ang excitement sa dibdib ko. For the first time sa buong sem na 'to, hindi lang pag-aaral ang aabangan ko bukas.

*See you tomorrow, Mystery Boy.*