วายร้ายสะดุดรัก

การละคร

หนึ่งเดือนต่อมา

ในทุกๆ วันกลับกลายเป็นดิเอโก้เองที่คอยแต่แอบมองอีกฝ่ายผ่านกล้องวงจรปิด ยามกลับถึงบ้านแม้จะแกล้งทำหน้านิ่งแต่จริงๆ นั้นใจเขาอยากจะคว้าครูพี่เลี้ยงมาฟัดทั้งตัว ‘ท่าเด้งซ้ายเด้งขวาเป็นพิษจริงๆ ไม่รู้ว่าเส้นใหญ่อยากได้ของแข็งอย่างอื่นที่ไม่ใช่ไม้เหมือนในเพลงไว้เสียบตูดรึเปล่านะ’ ความอดทนของคนหนุ่มแทบจะหมดลงไปทุกวัน หลายครั้งเขาหลีกเลี่ยงการพูดคุยกับอีกฝ่ายจนไม่รู้เลยว่าการทำแบบนี้ทำให้ครูพี่เลี้ยง ‘ทนไม่ไหว’

๑-----------------------------๑

ในวันหนึ่ง 20.00

“นอนได้แล้วครับ” ครูพี่เลี้ยงล้มตัวลงนอนกอดเด็กตัวอ้วนคนเก่งเอาไว้ “นิทานก่อนนอนคืนนี้ไม่มี ใหญ่เหนื่อยพรุ่งนี้จะให้สองเรื่องเลยครับหลับตานะคนเก่ง” ตบสะโพก ปุปุ ให้กับเด็กอ้วนวัยเกือบสามขวบที่ยังคาบขวดนม ‘ก็ยังดีที่กินเฉพาะตอนนอน’ ความเงียบและแอร์เย็นๆ ไม่นานลมหายใจของสองคนก็ดังสม่ำเสมอ ‘ซะที่ไหน’ เส้นใหญ่รอเวลาอีกครึ่งชั่วโมงแล้วลุกขึ้นจากที่นอนเพื่อลงไปยังห้องด้านล่าง เขาเห็นรถคันหรูขับออกไปไวๆ แล้วถอนหายใจดังพรืด แม้จะรู้แล้วว่างานของดิเอโก้นั้นเกี่ยวกับผับไม่ได้มีเวลาส่วนตัวมาก แต่ใจจริงๆ ของเขาก็อยากจะให้อีกฝ่ายได้มีเวลานอนกอดกับลูกบ้าง สองขาเรียวเดินไปหาพ่อบ้านทอมที่ตอนนี้เริ่มสนิทกันเป็นอย่างดี ก่อนจะพูดเปิดประเด็น “ทอมครับ ช่วยพาผมไปหาดิมหน่อยครับ”

พ่อบ้านมีสีหน้าแปลกใจ “คุณมีเรื่องสำคัญอะไรรึเปล่า บอกผมได้ทุกเรื่องทุกเวลาครับ” เพราะถ้าจะให้เขาพาอีกฝ่ายตามเจ้านายออกไปมันคงไม่ใช่เรื่องดีนัก มากกว่าเรื่องอื่นใดคือวันนี้มันอันตรายมาก

เส้นใหญ่ถอนหายใจ “ก็เรื่องสำคัญนั่นล่ะครับคือผมอยากจะรู้ว่า ทำไมดิมเขาถึงไม่อยู่กับดีนตอนกลางคืนบ้าง...อย่างน้อยแค่มาพาลูกเข้านอนก็ยังดี” ยังไม่ทันจะได้ยินคำตอบ เสียงโทรศัพท์กลับดังขัดจังหวะ ตรู๊ด!!! ตรู๊ดดด

พ่อบ้านทอมรีบเดินไปรับสาย ซึ่งเสียงที่ดังสะท้อนกลับมาในหูคนสูงวัยก็คือ ‘เจ้านาย’ ที่ทอมเดาได้ว่าอีกฝ่ายคงมองทุกอย่างผ่านกล้องวงจรปิด คำว่า “พาเส้นใหญ่มาที่นี่เดี๋ยวฉันจัดการเอง” และวางสายไป พ่อบ้านผู้รู้งานแสร้งบอกกับเส้นใหญ่ว่า “ไปครับ พอดีนายลืมเอกสารแล้วให้ผมเอาไปส่งด่วนที่บาร์ฟินิกส์ หากคุณไปถึงที่นั่น ก็ถามเรื่องที่คุณอยากรู้เสร็จแล้วผมจะพาคุณกลับทันทีไม่มีการรั้งรอ ตกลงรึเปล่าครับ”

“ครับ”

๑----------------------------------๑

เส้นใหญ่พาร์ท

ดิเอโก้ คอยด์ หรือ ‘ดิม’ ในสายตาผมคือผู้ชายที่ไม่สนใจใครหน้าไหน (ชอบทำหน้านิ่ง) ชอบทำตามใจตัวเองเป็นหลักเพราะเขารวย เรื่องนี้ผมไม่เถียงแต่ในเมื่อเขาจ้างผมมาสอนลูกชายเขา ดิมิเทรียส คอยด์ ที่อายุแค่สองขวบกว่าๆ มันไม่ใช่ละ..เรื่องนี้ช่างมันก่อนเรามาคุยเรื่องที่มันเป็นปัญหาดีกว่า ปัญหาที่ว่าทำไมเขาเอาแต่ทำงาน ซึ่งความจริงเขาควรแสดงความรักต่อลูกบ้างสิ แค่นั้นยังไม่พอเมื่อผมไปตามหาเขาที่บาร์กลับพบเขากำลัง

"ซี้ดดด อมดีๆ ถ้าฟันมึงโดน... ของกู กูจะตบปากมึงจนฟันร่วงเลยห่า!!"

เสียงผู้ชายที่เป็นทั้งเจ้านายเป็นพ่อของเด็กที่ผมดูแลและเป็นเจ้าของบาร์สุดหรูทำให้ผมหมดอารมณ์ที่จะเข้าไปถาม คำตอบของเรื่องคงจะชัดเจนแล้วเหมือนภาพที่เห็นว่าเขาออกมาทำไมเกือบทุกคืนทั้งๆ ที่เป็นเจ้าของกิจการ หากจะย้อนถามว่าเรื่อง ‘เซ็กส์’ มันแปลกมั้ยสำหรับผู้ชาย ผมก็ว่ามันไม่แปลกในเมื่อเขาไม่มีเมียแต่ผมก็ไม่มีเมียทำไมผมไม่เห็นจะอยากได้แบบเขาวะ ‘บ้าจริง’ ผมเดินกลับออกมาที่รถเห็นพ่อบ้านยืนรออยู่ด้วยใบหน้าเฉยชา ก็อย่างที่เขาว่า พอถึงวันพรุ่งนี้ผมก็คงไม่มีเรื่องที่จะถามดิมอีกแล้ว...ช่างเถอะผมเลี้ยง ‘ดีน’ เองก็ได้ จะสำคัญอะไรในเมื่อมันคือหน้าที่แม้จะต่างจากเดิมก็คือตอนนี้ผมรักดีนไปแล้วก็เถอะ

๑--------------------------------๑

ดิมพาร์ท

มาพูดเรื่อง ‘เส้นใหญ่’ พี่ชายของเมียไอ้อเล็กซ์เพื่อนสนิทของผมเอง ผมเจอเขาที่งานแต่งของเพื่อนที่ไทยและอะไรบางอย่างในตัวเขาดึงดูดผม ผมเลยชวนเขามาเป็นครูพิเศษให้กับลูกชายอายุสองขวบกว่าของตัวเอง ตอนแรกเขาไม่รู้หรอกว่าลูกผมอายุเท่าไหร่แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น “เอาปากเธอออกไป” ผลั่ก!!! ผมผลักผู้หญิงที่นั่งอม ‘ส่วนนั้น’ ของผมอยู่จนหล่อนผงะหงาย ก่อนจะใชัทิชชู่เปียกเช็ดแล้วเก็บของลับเข้าไปในกางเกงเมื่อรู้ว่าคนบางคนที่ผมพามาจากประเทศไทยเดินออกไปแล้ว

“แต่มันยังแข็งอยู่นะคะ” วิเวียนดูมีความอาลัยอาวรณ์

กริ๊ก!! เสียงสับไกในมือผมคงเป็นทางเลือกที่ดีของเธอ “ฉันแค่ยืมปากเธอมาสร้างสถานะการณ์มันจะอ่อนจะแข็งก็ไม่ต้องเสือก รีบไปไกลๆ ถ้ายังไม่อยากโดนเรียงคิวยันเช้า ไปสิ!!” ผมมองยัยวิเวียนขี้ยาในบาร์ที่วิ่งลนลานออกไปอย่างรวดเร็วก็ได้แต่ส่ายหัว เรื่องแข็งไม่แข็งยังไม่ต้องสนใจไว้ค่อยกลับไปสานต่อที่บ้าน...ที่มีคนของเขาอยู่

“ตามไปจัดการเลยมั้ยครับนาย” มอสโคว์ถาม

“ไม่ต้องหรอก มันไม่ใช่คนของเรา ฉันยังไม่อยากมีปัญหากับเฟียสก่อนจะคุยเรื่องสำคัญ” คิดไปถึงเรื่องการส่งสินค้าครั้งสุดท้ายในตอนเที่ยงคืน ก็ได้แต่หวังว่ามันจะง่าย ใช่..ผมต้องคุยกับเฟียสให้จบอะไรจะเกิดก็ต้องเกิด และผมยังไม่อยากให้ลูกกับเส้นใหญ่รู้เรื่อง…ให้รู้แค่ว่าผมทำงานกลางคืนเป็นเจ้าของผับหลายแห่งน่าจะพอและเรื่องที่เส้นใหญ่มาที่นี่ได้ก็เป็นผมที่สั่งให้ทอมพามาเอง ให้เขาเห็นแบบนี้ทีหลังจะได้ไม่ต้องแอบตามมาดูอีกเพราะมันอันตราย ‘แต่เส้นใหญ่ทำอย่างกับเมียมาจับผิดผัวยังไงหยั่งงั้น’

“ตอนนี้ไอรอนมารออยู่ข้างล่างครับ”

มอสโคว์มือขวาที่คอยติดตามผมไม่ห่าง บอกถึงเรื่องพ่อบ้านของตระกูล…เทอร์เรย์ “อืม” ผมลุกจากที่นั่งและเดินไปยังชั้นใต้ดิน แค่สองนาทีก็เจอไอรอน “ว่ายังไง” ผู้ชายผมขาวแซมทองอายุห้าสิบกว่าปีที่ถูกส่งไปเป็นพ่อบ้านฝั่งศัตรู เขาเป็นคนนัดผมพร้อมกับเรื่องสำคัญที่เขาบอกว่ามันคือเรื่องใหญ่ ‘ทำไมอะไรๆ มันถึงมาชนกันในวันนี้ก็ไม่รู้สิ’

“คุณฟิโอน่าเธอล่องเรือออกไปกับคุณเทมส์เมื่อสองวันก่อนตามที่นายสั่งครับ”

'ดี' ตัวปัญหาบ้าผู้ชายถูกตัดออกไปให้อยู่ไกลๆ เรื่องวุ่นวายของพ่อตัวเองอีกครั้งแม้ผมกับเธอจะไม่ได้รักและเป็นผัวเมียกันแต่ผมก็ไม่อยากให้เธอเข้ามายุ่งกับเรื่องนี้ ปล่อยเธอไปใช้ชีวิตอันสุขสบายเถอะ นั่นคือเรื่องที่ผมจะช่วยเธอได้ก่อนที่พ่อเธอจะใช้เธอมาเป็นเครื่องมือ

“ผมมีข้อความจากคุณเฟดเดอริกถึงนายครับ”