“น้องฉิมใจร้ายกับมึงไปไหมวะ! ทั้งเรื่องลูกกับเรื่องที่มึงไม่สบายอยู่โรง’บาลยังทิ้งมึงหนีกลับบ้าน ละทีมึงนอนเฝ้าทั้งวันทั้งคืน”ต๊อกบ่นแทนเพื่อนเขาที่แทบจะเป็นหมาอยู่ทุกวัน ไม่ใช่แค่แทบจะ แต่เป็นเลย
“เอาเหอะ กูก็เคยเหี้ยกับเขาไว้เยอะ”คีฑาทามยกน้ำขึ้นดื่ม ต๊อกเป็นคนพาเขามาส่งบ้าน เขาไม่ได้โกรธอะไรฉิมพาเพราะก็เข้าใจเธอว่าเขาเคยทำไม่ดีแต่ก็แอบน้อยใจนิดหน่อย
“แต่ตอนนี้มึงก็ชดใช้ผิดหมดทุกอย่าง เรื่องดูแลเรื่องวอกแวกก็ไม่มี ไปทีไรเขาเมินเขาไล่เป็นหมา”สภาพเพื่อนเขาน่ะ น่าสงสารกว่าหมาอีกต๊อกคิด
“เอาน่าขอบใจมึงมากก็แล้วกัน ถึงยังไงกูก็อยากอยู่กับลูกเมีย”เขาจะเอาลูกเอาเมียเขากลับคืนมาให้ได้ อย่างน้อยวันนี้ก็ได้สิทธิ์ในตัวลูก ทุกอย่างที่เขาทำไปมันไม่ได้สูญเปล่าเสียหน่อย ขยับเข้ามาอีกขั้นแล้ว
“เออสู้เพื่อน ถ้าเกิดว่าน้องฉิมใจอ่อนเมื่อไหร่ครอบครัวมึงคงเป็นครอบครัวที่อบอุ่นน่าดู”เขาเองก็อยากอุ้มหลาน
