พอตื่นเช้ามาฉิมพากลับจำทุกอย่างได้จริงๆ เธอโกรธตัวเองที่ไปยอมเขาอีกแล้ว แม้กระทั่งตอนที่มีสติและตอนเมา ตัวและใจเธอยังเป็นของเขาอยู่เลย
“เฮ้อ..โง่จริงๆเลยฉิม”เธอได้สติและพูดกับคีฑาทามดีๆโดยที่ไม่โวยวายและขอให้เขากลับมาส่งที่ห้อง
“หรือเราต้องไปจริงๆ”หากยังวนเวียนกันอยู่แบบนี้ก็ไม่มีทางหลุดพ้น เธอไม่รู้ว่าตอนนี้เขากลับมาง้อเธอแค่อยากมีเธออยู่ชั่วขณะ ไม่ก็ขาดคนคอยดูแลเรื่องต่างๆ ถ้าเกิดเขาเบื่อเธออีกจะทำอย่างไร
“ว่าไงนะ!ฉิมลาออกหรอ!”เขาตื่นเช้ามาอีกวันกลับพบข่าวที่เลวร้ายที่สุด
“ครับ คุณฉิมพาเข้ามายื่นใบลาเมื่อเช้าพร้อมจดหมายหนึ่งฉบับครับ”จดหมายซองสีขาวธรรมดาๆถูกยื่นให้กับคีฑาทาม
“แล้วทำไมไม่ทีใครบอกอะไรผมซักคำ! จะไล่ออกให้หมดเลยแม่ง!”พอเขาได้ข้อมูลจากเธอมาก็รีบเร่งทำงานให้บริษัทดีขึ้นแต่ไม่คิดเลยว่าจะตื่นมาเจออะไรแบบนี้ ฉิมพาหายไปจากชีวิตเขาจริงๆแล้ว หายไปแบบถาวรรึเปล่านะ
“ผะ..ผมขอโทษค
