“เวลาแห่งความสุขผ่านไปเร็วจังนะครับ”ไม้เมืองอาสามาส่งฉิมพาขึ้นเครื่องกลับกรุงเทพฯ
“นั่นน่ะสิคะ ถ้าเมืองไปกรุงเทพฯก็ทักหาพริมได้นะ”
“ได้เลย โชคดีนะเดินทางปลอดภัยด้วย ขอบคุณที่ผ่านมาทางนี้”ไม้เมืองยิ้มอ่อนโยน เขารู้สึกขอบคุณจริงๆที่เธอผ่านเข้ามาในชีวิตในช่วงเวลาสั้นๆ
“ขอบคุณค่ะ ขอบคุณจากใจจริง”เธอเองก็ขอบคุณที่เขาใจดีกับเธอมากๆและเธอจะไม่มีวันลืม
ฉิมพากลับมาอยู่บ้านได้หนึ่งอาทิตย์เต็มๆเธอไม่ออกไปไหนเลยนอกจากซุปเปอร์มาเก็ตใกล้ๆ เธอใช้เวลาไปกับการตื่นนอนมาออกกำลังกายและกินข้าว ปลูกต้นไม้ รดน้ำ นอนดูซีรี่ย์ผ่อนคลายสมอง และหาดูงานไว้คร่าวๆ
“ไม่อยากกลับไปทำงานประจำเลย”เธอรู้สึกว่าเธอเอียนแล้ว พอได้ลองทำมาซักพักใหญ่ๆก็รู้สึกว่าที่เธอยังทนทำอยู่เพราะคีฑาทามล้วนๆ เพราะมันไม่ใช่ความชอบของเธอ
“ทำกับข้าวขายดีมั้ยนะ”เธอแค่อยากทำอาหารและปลูกต้นไม้รดน้ำต้นไม้ไปวันๆ เธอพอมีเงินเก็บเหลือเฟือเพราะอยู่ก
