“ไหนเคยบอกกับพ่อว่าไม่อยากไป แล้วทำไมวันนี้ถึงเปลี่ยนใจล่ะ?” พ่อหันมาถามด้วยความสงสัย เพราะแต่ก่อนไม่ว่าจะยังไง ฉันก็หัวเด็ดตีนขาดปฏิเสธที่จะไปเรียนต่อที่เยอรมัน
“ทิชาแค่อยากไปหาประสบการณ์ เผื่อได้เจออะไรใหม่ๆ”
“คุณว่ายังไงฝัน อนุญาตให้ลูกไปไหม?” พ่อหันไปถามแม่ที่นั่งอยู่ข้างๆ หลังจากที่ได้ฟังเหตุผลของฉัน
“ฝันไม่อยากให้ลูกไปเลยค่ะ ฝันเป็นห่วงลูก”
“…..”
“อยู่เมืองนอกคนเดียวมันอันตรายนะ แล้วทิชาก็เป็นผู้หญิงด้วย ถ้าเกิดอะไรไม่ดีขึ้นจะทำยังไง”
“อยู่คนเดียวที่ไหนกันคะ มีแมรี่ไปด้วยต่างหาก”
“…..”
“ให้ทิชาไปเถอะนะคะ ทิชาดูแลตัวเองได้” ฉันรีบพูดแทรกขึ้น เมื่อเห็นว่าแม่มีสีหน้ากังวลและซีเรียสอย่างเห็นได้ชัด “ถ้าพ่อกับแม่คิดถึง ก็แค่บินไปหาทิชาเอง”
“ปล่อยลูกไปเถอะฝัน ชีวิตเป็นของลูก ให้ลูกเลือกเอง”
“ถ้างั้นก็แล้วแต่เปรมเลยค่ะ”
“หนูหนีอากายไปแบบนี้ อากายก็เหงาแย่สิ”
“…..” ฉันชำเลืองตาไป
