EP.20
จู่ๆไฟในร้านก็กะพริบถี่ๆ ดวงวิญญาณที่นั่งข้างๆเราทำตามจังหวะไฟโดยการหายตัวตอนไฟติดและปรากฏตัวตอนไฟดับ ข้างๆร้านมีแสงไฟจากเสาไฟใหญ่ด้วย จึงเห็นชัดเจนแม้ไฟกะพริบ พวกนางทั้งสองเห็นเต็มสองลูกตา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว
“ผะ…ผี นะ…เน่ๆๆ หะ..เห็นไหม”
“เห็นอะไร”เราแสร้งทำหน้างง ต้องกลั้นขำ สีหน้าของเพื่อนรักทั้งสองซีดเผือด
“ผะ…ผี”
“ผีเผออะไร เมาแล้วเพ้อเจ้อนะเราอ่ะ”
“ไฟเป็นห่าอะไรวะ”ร้านข้าวต้มปิดตีสอง ตีหนึ่งก็คนน้อยแล้ว บางวันก็ยังเยอะ แต่ตอนนี้เหลือแค่พวกเรากับเจ้าของร้านอีกหนึ่ง เจ้าของร้านถามอย่างหงุดหงิด พูดไม่ทันขาดคำไฟก็กลับมาเป็นปกติ รวมถึงพี่พายด้วย เจ้าของร้านจึงก้มหน้าก้มตาเก็บร้านต่อ
“เหม็นอะไรวะ”เราบ่นเบาๆและเหมือนเจ้าของร้านจะสัมผัสได้ด้วย
“ใครมาฉี่แถวนี้จะดีดไข่มันให้ขาด พวกคนเมาเนี่ยแม่งฉี่ไม่เป็นที่เลย”
“ฉะ…ฉันฉี่”กระป๋องให้คำตอบด้วยความผวากลัวจากนั้นก็สลบไป
