บทที่ 14 สับสนใจเหลือเกิน
มนต์นภาต้องขอบคุณสงครามที่ทำให้เขายุ่งเกินกว่าจะตามควานหาตัวนาง
เมื่อราตรีมาเยือนแต่มนต์นภากลับนอนไม่หลับเลย ไม่รู้ว่าทำไมร่างกายถึงตื่นตัวในยามกลับคืนร่างเป็นหญิงเหลือเกิน ช่วงที่หลงยุคมาใหม่ๆ นางก็ร้องไห้คิดถึงบ้านจนนอนไม่หลับเช่นกัน แต่ตอนนี้มันแปลกไป ซึ่งจะเป็นเพราะอะไรก็ตามแต่ มนต์นภาอดคิดถึงความอ่อนโยนของเขาไม่ได้ บางทีอาจจะเป็นนางอยากจะอ้อนใครสักคนก็ได้กระมัง
ฟากฟ้าเบื้องบนพร่างพราวไปด้วยดวงดาวสุกสกาว โอบล้อมเป็นรูปกำแพง มนต์นภาไม่ได้อยู่เพียงลำพัง ข้างกายนั้นยังมีแมวตัวหนึ่งซึ่งเป็นร่างจำแลงของเทพพยัคฆ์ขาว แล้วก็ไก่โต้งที่เป็นร่างจำแลงของหงส์แดงเป็นเพื่อนคุย พวกเขาไม่ได้ตั้งใจแวะมาหรอก แต่บังเอิญเห็นมนต์นภานั่งกอดเข่าหงอยๆ คนเดียว แถมยังต้องซุกตัวอยู่ในซอกเก็บของหลังโรงเลี้ยงม้า สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ทั้งสองจึงอดสงสารไม่ได้
“กลางคืนเจ้าต้องนอนแบบนี้รึ”
“ป
