เขาอยู่ไกลเกินไป มองใบหน้าของนางไม่ถนัด รู้แต่ว่าแม้จะชมเพียงด้านหลังของนาง นางก็ยึดความสนใจของเขาไปจนสิ้น ดังนั้นเอี้ยนซ่านฉีจึงผลักประตูโรงเลี้ยงม้าเข้าไปในทันใด
พวกม้าพากันส่งเสียงร้องตื่นตกใจ เอี้ยนซ่านฉีกวาดตาสำรวจอย่างรวดเร็ว แน่ใจว่าไม่มีผู้ใดเล็ดลอดสายตาไปได้ มีเพียงผู้เดียวที่อยู่ตรงหน้าเขา
เสี่ยวเจิน?
ร่างสูงใหญ่ย่นคิ้วเข้าหากัน เขาเห็นชัดๆ ว่ามีผู้หญิงอยู่ที่นี่ แต่กลับกลายเป็นเสี่ยวเจินที่ถือแปรงขนม้าค้างอยู่ กำลังเบิกตากว้างด้วยความตกใจ
“เจ้าอยู่ที่นี่คนเดียวรึ”
“พ่ะ...พ่ะย่ะค่ะ ไม่ทราบว่าท่านแม่ทัพมีอะไรให้กระหม่อม... รับใช้”
“ไม่มีอะไร เจ้าทำงานของเจ้าต่อไปเถอะ” ร่างสูงใหญ่เปี่ยมมัดกล้ามกำลังจะเดินออกไป แต่เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ “ข้าขยับสะโพกยกละสองร้อยครั้ง ไม่ใช่หนึ่งร้อยครั้ง จำไว้”
พูดจบก็ผละไป ส่วนมนต์นภาเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้นโดยที่พวกพี่ม้าทั้งหลายพากันเดิ
