“เสี่ยวเจิน! ไอ้เด็กเลี้ยงม้ามันหายไปไหน”
ยามใกล้รุ่ง พวกคนเลี้ยงม้านิสัยเกเรเดินโซเซเข้ามาเรียก กลิ่นสุราที่โชยจากตัวทำให้ทราบว่าพวกเขาแอบดื่มเหล้ากัน เมื่อเมาได้ที่ก็ชอบเอะอะด่าทอ พวกเขาถูกเพ่งเล็งจากเรื่องที่แอบยักยอกข้าวสาลีไปขาย อีกทั้งยังต้องก้มหัวรับใช้หัวหน้าคนใหม่หน้าอ่อน พวกคนเลี้ยงม้าจึงสะสมความไม่พอใจไว้ไม่น้อย
มนต์นภาตัดสินใจหลบซ่อนตัวในกองฟาง หัวเด็ดตีนขาดก็ไม่ยอมออกไปเพราะขนาดตอนกลางวัน นางอยู่ในร่างผู้ชาย พวกมันยังชอบมาวอแวลูบคลำเนื้อตัว ดีที่จงเป่าคนสนิทของเอี้ยนซ่านฉีคอยช่วย ยิ่งตอนนี้นางเป็นผู้หญิง มีหวังเกิดเรื่องอันตรายแน่นอน
“น่าแปลกจริงๆ พอฟ้ามืดทีไร มันหายหัวไม่ยอมออกมา ขนาดท่านแม่ทัพเรียกใช้ก็ยังไม่โผล่หน้า เดือดร้อนพวกเราโดนด่าทุกที นิสัยอวดดี น่าหมั่นไส้นัก”
“แต่ข้าชอบมันวะ ผิวเนียนกว่าเมียที่บ้านอีก ถ้าไม่ดูให้ดีนึกว่าผู้หญิง”
“เออ ใช่ๆ นึกว่าข้าคิดไปคนเด
