“เดี๋ยว อย่าๆ อย่านะ” เสียงทักท้วงของนางช้ากว่ามือของเขา เมื่อเอี้ยนซ่านฉีดึงเสื้อของนางเพราะคิดว่าคงจะเจอเอี๊ยม แต่เปล่าเลย นางช่างใจกล้านักที่ไม่ใส่ชั้นใน เอี้ยนซ่านฉีอ้าปากค้าง รีบปล่อยมือเหมือนถูกน้ำร้อนลวก
“ขออภัยด้วย”
เขาขออภัยที่ล่วงเกินแต่กลับไม่ยอมถอยออกไป ละอองทองของเทพเสวียนอู่นั้นก็ยังวนเวียนไม่ไปไหน ก่อนจะหยุดนิ่งที่สะโพกงอนงาม เอี้ยนซ่านฉีมัวแต่สนใจจับให้ได้จึงตะปบมือลงไป
ป้าบ!
“โอ้ย” ร่างบางสะดุ้งโหยง เขาอาจจะคิดว่าตบลงมาเบาๆ แต่ความจริงแล้วแรงชนิดที่ตบคนหลับให้ตื่นได้ คราวนี้มือสองข้างของเขาจึงกุมก้นของนางเต็มเปา กลับกลายเป็นว่าเขาตกใจเสียเอง รีบปล่อยมือออกทำให้มนต์นภาเสียหลัก ร่างสูงใหญ่จึงรั้งนางไว้โดยไม่ต้องออกแรง พยุงให้นางยืนตัวตรง แต่มีเพียงนางที่ประดักประเดิด
“โฮ่งๆๆ” เจ้าต้องการให้พวกข้าช่วยหรือไม่... พวกสุนัขที่มนต์นภาดูแลอยู่พากันกลับมาอารักขานายหญิง มนต์นภา
