“เสี่ยวเจินแอบพาเจ้าเข้ามางั้นรึ”
“ไม่ได้แอบ ไม่ได้แอบเข้ามา” นางตัวแข็งทื่อเมื่อเขาแตะแอ่งชีพจรแล้วเกี่ยวจี้ลูกแก้วซึ่งทำเป็นรูปเทพเต่าขึ้นมา ปกติลูกแก้วนั้นจะสงบนิ่ง แต่ครั้งนี้กลับส่องประกายอ่อนเรืองเหมือนมีดวงดาววิ่งวนอยู่ในนั้น เอี้ยนซ่านฉีจึงระลึกถึงคำขอเนื้อคู่ของตน ณ ตำบลเสวียนอู่ สายตาของเขาจึงเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
“ข้าจำได้ว่าเสี่ยวเจินก็มีจี้แบบนี้เหมือนกัน... เจ้าเกี่ยวข้องอะไรกับเสี่ยวเจิน”
เขาโน้มลงมากระซิบเสียงแหบห้าว กลิ่นหอมบางอย่างกรุ่นกำจายไปทั่ว มันไม่ใช่กลิ่นเครื่องหอมราคาแพงที่พวกคนชั้นสูงชอบใช้ แต่มันเป็นกลิ่นกายของเขาเอง เอี้ยนซ่านฉีแกล้งด้วยการกัดหูเบาๆ มนต์นภาจึงแตกตื่น เงื้อมือขึ้นแล้วตบเต็มแรง เขานอกจากจะไม่หลบแล้วยังหัวเราะรื่นรมย์
“ร้ายไม่เบา เจ้าจะต้องออกแรงที่ข้อมือให้มากกว่านี้ถึงจะตบได้แรงขึ้น”
เขาเอียงแก้มให้ตบอีกข้าง
“ตบตีข้าเถิด ขอฝ่ามือเจ้าแตะ
