บทที่ 13 หนีตายจากกองฟาง
สายตาของเขาปลุกเร้านาง
มนต์นภาหอบหายใจจนตัวโยน ไม่ทันระวังตัวว่าเสื้อเนื้อหยาบที่ตนสวมกำลังถูกปลดออกจากกาย เอี้ยนซ่านฉีตลบเสื้อของนางอย่างเงียบกริบและรวดเร็ว ระมัดระวังไม่ให้นางตื่นกลัว เผยทรวงอกอันงดงามซึ่งอาบไล้ด้วยแสงจากคบไฟที่กำลังจะมอดดับ
“จะคุยก็คุย จับคนอื่นแก้ผ้าทำไม?!”
เอี้ยนซ่านฉีมองตาค้าง เนื้อสาวนุ่มละมุน ขาวดุจหิมะไหวระริกตัดกับเสื้อเก่าปอน แค่มองเท่านั้นร่างกายก็หนักหน่วงขึ้นโดยพลัน สายตามันเคลื่อนตามทรวงอกอวบอูมไม่ต่างอะไรจากดาวเคราะห์เคลื่อนตามแรงดึงดูดของดวงอาทิตย์ เขานึกอะไรขึ้นมาไม่รู้ ลองจิ้มนิ้วลงไป ผลก็คือนิ้วนั้นจมยวบหายลงไปในความนุ่มก่อนจะเด้งกลับ เขาถึงกับกะพริบตาปริบๆ ด้วยความพิศวง ตั้งหน้าตั้งตาจิ้มนิ้วไม่หยุด
เขาจะเล่นนมอีกนานไหม?! มนต์นภาปัดมือเขาออกพลางเงื้อมือตบ เขานอกจากจะไม่หลบแล้วยังก้มลงมาดูชิดติดยิ่งกว่าเดิม คราวนี้ลองซุกม
