มนต์นภายังจำที่เฒ่าจันทราบอกได้ว่าเขามีของดีใหญ่เท่าแขน มนต์นภาจึงกระเด้งตัวกลับทันที
“ข้าขออภัยที่ทำให้เจ้าตกใจ ให้อภัยข้าด้วยเถิด เจ้าเป็นคุณหนูบ้านไหนหรือ” น้ำเสียงของเขานุ่มนวล ล่อลวงได้แม้กระทั่งนางชี ดวงตาเปล่งประกายของเขากลับร้ายกาจยิ่งกว่า ร่างบางถึงกับโงนเงน พยายามทรงตัวเพราะเจ้ามังกรดำดุนหัวใส่หลังของนางตลอดเวลา เขาก็มิได้คุกคามใดๆ กลับยิ้มอย่างที่ทำให้ดวงตาสีดำเข้มมีเสน่ห์พร่างพราย “บอกชื่อให้ข้ารู้เถิด”
มนต์นภาอ้าปากพะงาบ นางเคยชินกับสายตาเข้มงวดของเขามากกว่า เมื่อเจอรอยยิ้มหวานๆ ของเขาเข้าไป นางก็คิดว่าช่างอันตรายยิ่งนัก
“เจินเม่ย...”
“เจินเม่ย ชื่อนี้เพราะนัก ข้าสาบานว่าจะไม่มีวันลืม” ร่างบางกำลังจะขยับหนี แต่ยังไม่เร็วพอ เพียงเขาเอื้อมมือมากอดรัดเอวอย่างนุ่มนวลปานปีกผีเสื้อโบกโบย มนต์นภาไม่ทันตั้งตัวจึงสบตาเขาเข้าเต็มๆ
“ไหนลองบอกชื่อคู่หมั้นของเจ้าอีกครั้งสิ”
“สะ...เสี
