“อีกนิดเดียวแท้ๆ เฮ้อ!” เทพเสวียนอู่ม้วนตัวไปมาบนเมฆสีทอง “เจ้าหนุ่มก็มัวแต่ชักช้า ถ้านังหนูกลายเป็นผู้ชายตอนกำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม ป๋าจะทำไงดีวะเนี่ย”
ดวงตะวันเริ่มโผล่พ้นขอบฟ้าแล้ว แสงอรุณเริ่มเคลื่อนมายังโรงเลี้ยงม้าทีละน้อย มนต์นภารู้ตัวว่าจะต้องหนีแต่ตอนนี้มันเป็นไม่ได้ เขาตวัดนิ้วโจนจ้วงล้ำลึกมากขึ้นเรื่อยๆ อ้าปากงับ ดูดกลืนทรวงอกผลิพุ่งและหยอกเย้ายอดถันทั้งสองข้างอย่างอิ่มเอม นางจึงฝืนความกระหายที่กำลังเอ่อล้นด้วยการกลั้นเสียงครางไว้แน่นหนา
ต่อต้านเอาไว้ ฝืนเอาไว้... แต่ว่ามนต์นภาคิดผิดเมื่อเขากระแทกข้อมือแรงขึ้นในฉับพลัน
“ครางออกมาให้ฟังหน่อยสิ เสียงของเจ้าทำให้ข้าคลั่ง”
แรงจากข้อมือทำให้มนต์นภาร้องคร่ำครวญ เพียงกดนิ้วเบาๆ นางก็ครางออกมาอย่างน่ารัก เอี้ยนซ่านฉีจึงปรนเปรอให้ด้วยการกดย้ำเป็นจังหวะ ค่อยเป็นค่อยไป เร็วขึ้น สูงขึ้น... ทั้งเนื้อทั้งตัวเกร็งซ่านถึงขีดสุด ความร้อนก็พุ่ง
