“ขอทรงอภัยพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมไม่ได้มาหาเศษข้าว”
“แล้วมายืนจ้องครกตำข้าวทำไม”
“วันก่อนกระหม่อมมาช่วยป้าแม่ครัวตำข้าว แต่วิธีใช้สากตำข้าวเปลือกมันเปลืองแรงมาก แถมทำได้ช้า กระหม่อมก็เลยมองหาวิธีประหยัดแรง”
“เจ้าจะทำอย่างไร”
มนต์นภาชี้ไปที่น้ำตกสายเล็กๆ ที่ประดับสวนของจวนเจ้าเมือง “น้ำมีพลังงาน ถ้าใช้น้ำเป็นแรงดันล้อไม้ ล้อไม้ก็จะหมุนสากขยับขึ้นลงตำข้าว น่าจะทำได้นะ ถ้าทำได้จริง งานหนักอย่างตำข้าวยกให้คนแก่ทำก็พอเลี้ยงทหารทั้งเมือง”
เอี้ยนซ่านฉีเงื้อฝ่ามือขึ้นทันทีที่เด็กเลี้ยงม้าตัวเล็กพูดจบ จากนั้นก็ตบใส่หลัง ทำเอามนต์นภากระเด็นตัวปลิว
“ยอดเยี่ยมมาก! เข็มทื่อๆ เริ่มคมขึ้นแล้ว เห็นหน้าซื่อบื้อแต่ฉลาดไม่ใช่เล่นนี่หว่า ข้าชอบความคิดเจ้านะไอ้ลูกหมา ไป! ไปหาช่างไม้กัน”
เอี้ยนซ่านฉีหัวเราะร่า มือคว้าเข็มขัดของนางแล้วยกตัวหิ้วไปอย่างง่ายดาย มนต์นภาจึงถลึงตาใส่ ทำปากขมุบขมิบด่าไอ้ผู้ชายแรงคว
