ชายาเสวียนอู่

บทที่ 7 เจ้าหนุ่มคนเลี้ยงม้าที่ชื่อเสี่ยวเจิน 3

“ถึงกระหม่อมจะไม่ได้เรื่องอะไรสักอย่าง... แต่... แต่กระหม่อมสัญญาว่าจะดูแลม้าของท่านให้ดีที่สุดพ่ะย่ะค่ะ”

เอี้ยนซ่านฉีกอดอกเฉย เริ่มรู้สึกท่าทางตื่นๆ ของเสี่ยวเจินยิ่งทำให้รู้สึกอยากแกล้งให้ลนหนักขึ้นไปอีก

“ถ้าไม่เห็นเจ้าแก้ผ้า ข้ายังคิดเลยว่าเจ้าต้องเป็นผู้หญิงแน่ๆ” เขาส่ายหน้าเมื่อเด็กเลี้ยงม้าคนใหม่แต่งตัวไม่เรียบร้อย สาบเสื้อทับผิดข้าง เข็มขัดผ้าก็รัดไม่แน่น ดูหลุดๆ ลุ่ยๆ เมื่อเอี้ยนซ่านฉีเลื่อนสายตาไล่จากเรียวขาเล็กๆ ขึ้นมาจนถึงช่วงบ่า เขาพลันสังเกตเห็นละอองทองส่องประกายระยิบระยับราวกับพรายน้ำ แสงแดดที่สะท้อนจากด้านหลังทำให้สายตาของเขาพร่าไปชั่วขณะ รู้สึกว่ามีหญิงงามพิสุทธิ์ยืนอยู่เบื้องหน้าตน

เมื่อขยี้ตาอีกครั้ง ก็เห็นเสี่ยวเจินยืนทำหน้าเด๋อด๋าอยู่

องครักษ์ผู้หนึ่งก้าวเข้ามาทำความเคารพก่อนจะรายงาน “ท่านฉีอ๋อง ฝ่าบาททรงสั่งคนมาแจ้งข่าว รออยู่นานแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“แล้วทำไมไม่รีบมาแจ้ง!”

“เอ่อ... ทุกคนเห็นว่าท่านอ๋องกำลัง... เอ่อ... พักผ่อนอยู่กับ...”

เอี้ยนซ่านฉีพลันหน้าแดงวาบ เขาเป็นบ้าอะไรถึงมานั่งดูเสี่ยวเจินอาบน้ำ!!

ทันทีที่ตระหนักได้ ความยึดมั่นถือมั่นของร่างสูงใหญ่ก็เซทรุด สีหน้าพานขุ่นเคืองยิ่งนัก นี่จะต้องเป็นเพราะวาจาเพ้อเจ้อของน้องสาว ทำให้เขาเสียสติไปได้ถึงเพียงนี้ เอี้ยนซ่านฉีจึงเดินกระทืบเท้าออกไปอย่างหงุดหงิด มนต์นภาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นก็ยิ่งบ่นอุบอิบ แค่ไล่หน่อยเดียว ไม่เห็นต้องทำหน้าคว่ำขนาดนั้นเลย คนอะไรโรคจิตเหมือนเทพเต่าจริงๆ

-----------

เวลากลางคืนเป็นช่วงยากลำบากไม่แพ้กลางวัน พวกคนเลี้ยงม้าจะนอนรวมกันในเพิงเก่าๆ ข้างโรงเลี้ยงม้า ซึ่งแต่ละคนล้วนเป็นผู้ชายหน้าตาน่ากลัว หนำซ้ำยังไม่เป็นมิตรกับเด็กเลี้ยงม้ากิตติมศักดิ์อย่างเสี่ยวเจิน ร่างบางจึงต้องระเห็จไปซุกตัวที่กองฟางในคอกของมังกรดำแทน

เมื่อทุกข์น้อย ความฝันก็น้อย

ตอนนี้มนต์นภาทุกข์ถนัด ความฝันแรงกล้าที่ไม่เคยนึกถึงมาก่อนเลยก็คือการได้อาบน้ำฟอกสบู่แบบเต็มสูตร ขอเพียงใครให้โอกาสนางอาบน้ำและได้ลงแช่น้ำร้อนสักครั้ง มนต์นภาก็กราบขอบพระคุณแล้ว ด้วยแรงคิดถึงบ้านและความหิวที่รุมเร้าจนนอนไม่หลับ ร่างบางจึงพลิกตัวไปมาบนกองฟางซึ่งระคายผิวพรรณ ไหนจะต้องคอยฟังเลี้ยงว่ามีใครเข้ามาในโรงเลี้ยงม้าหรือไม่ นางจะได้หลบทัน

“พี่เจิน” เสียงเล็กๆ ที่คุ้นเคยดังขึ้น เป็นเสียงเรียกขององค์หญิงหย่งอานนั่นเอง

“หม่อมฉันอยู่นี่เพคะ” มนต์นภาคลานออกมาจากกองฟางด้วยความดีใจ สภาพมอมแมมตัวเหม็นเต็มที องค์หญิงน้อยเห็นสภาพของนางแล้วจึงถอนหายใจยาว

“นึกแล้วเชียวว่าเจ้ากำลังแย่ มานี่ ข้าจะพาเจ้าไปอาบน้ำอีกรอบ”

“ขอบพระทัยเพคะ” มนต์นภายิ้มกว้าง เผลอร้องไห้ออกมาด้วยความซาบซึ้งใจที่องค์หญิงยังมีใจเป็นห่วงตน ร่างบางรับผ้าคลุมมาปกปิดตัว แล้วเดินตามหลังองค์หญิงไปอย่างสงบเสงี่ยม ยกขาก้าวไปข้างหน้าทีละก้าวโดยไม่ตั้งคำถามใดๆ เพราะตอนนี้นางล้าและตึงเครียดมาก การทำงานหนักวันแรกในฐานะคนเลี้ยงม้าทำให้คุณหนูอย่างมนต์นภาปวดร้าวไปทั้งตัว มือสองข้างแสบร้อนไปหมด ร่างกายอ่อนแรงแต่หลับไม่ลง

เมืองหน้าด่านแห่งนี้สำคัญทางยุทธศาสตร์ ภายในวางผังเมืองไว้อย่างดีโดยที่มีจวนเจ้าเมืองตั้งอยู่เป็นศูนย์กลาง ซึ่งกระถางไฟส่องสว่างจะไม่มีวันดับและมีการรักษาความปลอดภัยอย่างเคร่งครัด แนวกำแพงทั้งสี่ด้านสูงชันยากจะตีแตก ปีกกำแพงด้านบนจะมีช่องสำหรับยิงเกาทัณฑ์ ส่วนหอบัญชาการเหนือประตูเมืองทั้งสี่ทิศนั้นจะมีทหารเฝ้าระวัง ผลัดเวรทั้งวันทั้งคืน เมื่อองค์หญิงพามนต์นภาเดินไปที่เรือนพักรับรองของเชื้อพระวงศ์ภายในจวนเจ้าเมือง ที่นั่นอยู่ไม่ไกลจากโรงเลี้ยงม้า หากไม่มีป้ายอนุญาตก็ไม่สามารถเดินสุ่มสี่สุ่มห้าเข้าไปได้ มนต์นภาก็ยิ่งรวบผ้าคลุมศีรษะของตนไว้แน่น แล้วเดินก้มหน้าผ่านห้องเขียนหนังสือของแม่ทัพ ซึ่งเปิดประตูรับลมทิ้งไว้

เอี้ยนซ่านฉีกำลังอ่านหนังสืออะไรสักอย่าง เขาได้ยินเสียงฝีเท้าเบาๆ ของน้องสาวตั้งแต่ตอนแอบหลบออกไปแล้ว เขายังคิดอยู่ว่าหากนับหนึ่งถึงร้อยแล้วนางไม่กลับมา เขาจะมัดน้องสาวส่งกลับเจียนหยาง

“ไปไหนมา”

“ไปเดินเล่น”

“ข้าถามว่าเจ้าไปที่ไหนมา” เสียงทุ้มห้าวเริ่มเข้มขึ้น แต่องค์หญิงก็ไม่สะดุ้งสะเทือน

“ไปดูม้า”

“พี่รองนึกว่าเจ้าแอบหนีไปท้าตีกับองค์ชายแคว้นหลี่เสียแล้ว”

“ก็อยากไปเพคะ แต่ถ้าไม่มีป้ายคำสั่งของพี่รอง ข้าก็ออกประตูเมืองไม่ได้นี่ ก็เลยต้องไปดูม้าวิ่งเก่งๆ ไว้รอ” องค์หญิงน้อยตอบกลับด้วยสีหน้าไม่ยินดียินร้าย เอี้ยนซ่านฉีมิได้เงยหน้าขึ้นจากหนังสือ องค์หญิงจึงส่งสายตาให้มนต์นภารีบเดิน “ข้าจะอาบน้ำ พี่รองอย่าเพิ่งเข้าไปนะ”

“เออ”

ห้องอาบน้ำที่องค์หญิงหย่งอานผลักมนต์นภาเข้าไปนั้นผันน้ำใสสะอาดจากทะเลสาบเข้ามาหมุนเวียนโดยตรง ด้านล่างอ่างน้ำมีช่องเติมฟืนสำหรับต้มน้ำ ผนังซ้ายขวาแขวนโคม จุดเทียนคู่ใหญ่ทอแสงต้องเครื่องทองเหลืองเป็นประกายระยิบระยับ มนต์นภาจ้องจนถึงกับตาลาย สาวใช้สองสามคนกำลังเตรียมน้ำและผ้าสะอาดไว้ มนต์นภาได้กลิ่นหอมสมุนไพรและดอกไม้ลอยปะปนมาพร้อมไอน้ำร้อน และนั่น! สบู่ สบู่กลิ่นกุหลาบ หอมเหลือเกิน