บทที่ 6 เริ่มต้นดิ้นรน 4
1022 Words
“เจ้ารู้จักชื่อม้าตัวนี้ได้อย่างไร”
“เอ่อ...” มนต์นภาก้มหน้างุด เจ้ามังกรดำร้องฮี้หลายคำ นางนิ่งฟังก่อนจะเงยหน้าตอบเขา “พี่ดำ เอ่อ กระหม่อม... กระหม่อมเห็นขนของมันสีดำก็เลยเรียกไปเรื่อยเปื่อยเท่านั้นเอง”
“ฮี้ๆ”
“เอ่อ กระหม่อมเรียกชื่อมันมั่วๆ ไม่คิดว่าจะทายถูก มันชื่อมังกรดำนี่เอง ฮะๆ”
“ฮี้ๆ” เจ้ามังกรดำพ่นหญ้าใส่หน้ามนต์นภาพลางตะแบงเสียงใส่ “ฮี้ๆๆ”
“พี่ดำกินหญ้าไปเถอะน่า” มนต์นภาพยายามไม่สนใจ เจ้ามังกรดำจึงงับมวยผมหางม้าของนาง ดึงไปดึงมาพลางร้องเสียงดัง
“ฮี้ๆๆๆ”
“มันร้องว่าอะไร” ร่างสูงใหญ่ยังคงไม่ขยับส่วนใดนอกจากริมฝีปาก แววตาดุราวกับเสือ มนต์นภาเหงื่อแตกซิก ตอบตะกุกตะกัก
“มะ...ม้าของท่านบอกว่ามันจะรีบหายให้เร็วที่สุด ละ...แล้วขอให้ท่านเรียกตัวมันไปขี่บ้าง มันโดนเจ้าเมฆทะยานหยาม ท่านเอาแต่ชมเจ้าเมฆ มันน้อยใจ อ้อ แต่มันขอบใจที่ท่านเอาสาลี่หอมมาเยี่ยมมันทุกวันนะ”
“ข้ามาเยี่ยมม้าของข้าตอนไหนกัน”
“ฮี้ๆๆ”
“ก็ตอนดึกไง” มนต์นภาเอียงหูฟังมังกรดำ คุยกันเออออเหมือนคนรู้จักกันมานาน ก่อนจะเดินไปหยิบสาลี่ที่เจ้ามังกรดำซุกแอบไว้ในคอกออกมา “พี่ดำ เอ่อ ตอนนั้นม้าของท่านกำลังปวดท้อง ถึงท่านจะหอบสาลี่มาหมดสวน ม้าของท่านก็กินไม่ลงหรอก เอ่อ... แต่มันขอบใจท่าน”
ทุกคนเงียบกริบ ต่างคิดว่าเจ้าหนุ่มคนนี้ตายแน่ สีหน้าของชายสูงศักดิ์ยังนิ่งเฉยไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆ เช่นเดิม แต่ขว้างถังน้ำให้มนต์นภา นางรับไม่ทันก็เลยกระแทกท้องเข้าเต็มๆ แรงขว้างของเขาหนักหน่วงทำเอานางร้องจ๊าก
“เจ้าชื่ออะไรนะ”
“สะ...เสี่ยวเจิน”
“สารรูปดูไม่ได้เลย ไปล้างตัวซะ”
ร่างสูงใหญ่โยนแปรงขัดขนม้าให้ มนต์นภารับไว้อย่างงุนงง และยังยืนป๋ำเป๋อเหมือนฟังไม่เข้าใจ
“เฮ้ย ยังไม่รีบขอบพระทัยอีกรึ” ทหารที่มาเฝ้าจับตาดูคนนั้นใช้เท้ากระทุ้งขาผอมแห้งของมนต์นภา ทำให้นางยิ่งงงหนัก “เอ้า! ท่านฉีอ๋องให้เจ้าทำหน้าที่เป็นคนเลี้ยงม้าแล้ว ยังไม่รีบขอบพระทัยอีก!”
“ขะ...ขอบพระทัยเพคะ เอ้อ พ่ะย่ะค่ะ” ร่างบางคุกเข่าพลางชูมือขึ้นแล้วโค้งปะหลกๆ ท่าทางเก้งก้างไปหมด “ขอบพระทัย ขอบพระทัย”
ทหารตัวใหญ่คนนั้นชื่อจงเป่า เป็นปลัดทัพคนสนิทของแม่ทัพเอี้ยนซ่านฉี ฝีมือทางทหารของจงเป่าอาจจะไม่โดดเด่น แต่คนผู้นี้มีสายตาดูคนได้เฉียบแหลม เอี้ยนซ่านฉีจึงส่งเขาให้มาสังเกตมนต์นภา จงเป่าจะตบบ่าเจ้าหนุ่มเสี่ยวเจินแต่เกรงคราบสำรอกม้าเหม็นเหนอะ เขาจึงเดินหนีไปโดยมีสีหน้าพะอืดพะอม
มนต์นภารู้ว่าอย่างน้อยก็รักษาชีวิตของตนเองไว้ได้แล้ว แต่จะเอาตัวรอดได้ไกลแค่ไหนก็ยังไม่รู้ แม่ทัพเอี้ยนซ่านฉีผู้นี้เป็นเชื้อพระวงศ์ชั้นสูง องอาจสง่างามอย่างที่เทพเสวียนอู่กล่าวไว้ แต่มนต์นภายังจำสรรพคุณนักติ้วสาวในตำนานได้ นางจึงนึกแขยงและตัดสินใจว่าจะพยายามอยู่ให้ห่างคนผู้นี้ไว้
“ถ้าเจ้าคิดจะหนีแบบนั้น แล้วเมื่อไรจะได้กลับคืนร่างเดิมเล่า” เทพเต่าโผล่แวบออกมากลางอากาศ ทำเอาร่างบางสะดุ้งตกใจ “หากเจ้าทนกับความเศร้าเล็กน้อยไม่ได้ก็อย่าได้หวังพบกับความสุขที่แท้จริงได้เลย โอย เหม็นฉิบ เหม็นๆๆ”
“ขอบคุณที่บอกนะ” มนต์นภาตอบเนือยๆ เทพเสวียนอู่โผล่หน้าแค่มาดูว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีก็หายตัวไปอีก ไม่ยื่นมือให้ความช่วยเหลือใดๆ อย่างไรก็ตามการเลื่อนตำแหน่งจากผู้ต้องสงสัยมาเป็นคนเลี้ยงม้าของฉีอ๋องเป็นที่ฮือฮามาก เพราะไม่เคยมีเรื่องเช่นนี้ปรากฏมาก่อน มนต์นภามารู้ทีหลังว่าม้าที่ตนช่วยชีวิตไว้นั้นเป็นม้าศึกตัวโปรดของเอี้ยนซ่านฉี และเจ้าคนเลี้ยงม้าคนเก่านั่น มนต์นภาก็ไม่เคยเจอหน้าเขาอีกเลย
-------------
เขามั่นใจว่าเจ้าหนุ่มที่ชื่อเสี่ยวเจินคนนี้คุยกับม้าได้ อาจจะมีหลายคนเห็นเขามาเยี่ยมอาการของเจ้ามังกรดำ แต่เขาแน่ใจว่าไม่มีใครรู้เรื่องที่เขาแอบนำสาลี่มาให้มัน เจ้าหนุ่มผอมแห้งคนนี้กลับรู้ทุกอย่าง
เอี้ยนซ่านฉีเดินผ่านโรงตีเหล็กอย่างเชื่องช้า มองเครื่องเป่าลมที่คนงานกำลังช่วยกันสูบลมอัดเข้าไปในเตาหลอม ของพรรค์นี้เห็นจนชินตาแต่ไม่มีใครจุดประกายความคิดได้อย่างเจ้าหนุ่มคนนั้น เรื่องนี้น่าสนใจสำหรับเขามาก แต่ยังมีเรื่องน่าสงสัยชวนขบขันก็คือ เหตุใดน้องสาวตัวดีของเขาถึงได้ยืนกรานหนักหนาว่า ไอ้หนุ่มผมแห้งท่าทางอ่อนแอผู้นี้เป็นคนสำคัญของเขา ปัญหานี้ขบคิดเท่าไรก็ไม่เข้าใจ ทำเอาเอี้ยนซ่านฉีกุมขมับ
ความสงสัยทำให้เขายังไม่ยอมรามือจากเสี่ยวเจิน เอี้ยนซ่านฉีวกกลับไปที่โรงเลี้ยงม้าอีกครั้ง สองเท้าก้าวอย่างองอาจไปยังบ่อน้ำเล็กๆ ซึ่งอยู่ด้านหลัง
มนต์นภากำลังดึงเชือกสาวถังน้ำขึ้นจากบ่อเพื่อล้างตัว ทว่าแขนเล็กๆ นั่นเห็นแล้วน่ารำคาญยิ่งนัก จะหยิบจะจับอะไรก็ดูจะเหน็ดเหนื่อยยากลำบากไปเสียหมด ไม่มีความเข้มแข็งเลยแม้แต่น้อย หนำซ้ำตัวเปื้อนเลอะเทอะขนาดนั้น มันยังไม่กล้าถอดเสื้อผ้าออกแม้แต่ชิ้นเดียว เอาแต่เหลียวหน้าแลหลัง เมื่อมีทหารลาดตระเวนผ่านมา มันก็ซุกตัวก้มงุดๆ เหมือนอับอายเสียเต็มประดา สีหน้าท่าทางเลิ่กลั่กเหมือนหนูตื่นกลัวแบบนั้นทำให้เขาหงุดหงิดยิ่งนัก
- Writer
