บทที่ 2 ป๋ามาแล้ว 3
1352 Words
“หยิงจี้คืออะไรคะ”
“นางบำเรอของแม่ทัพจ้ะ ประมาณว่าเป็นทาสเชลยรับใช้งานบนเตียงไง แถมไอ้หนุ่มที่เจ้าเต่าเลือกมีของรักอันใหญ่เท่านี่!” เฒ่าจันทราชูท่อนแขน
อ้าว?! ฉิบหาย
“ไอ้หนุ่มที่เจ้าเต่าเลือกมันเป็นระดับตำนาน” เฒ่าจันทรากระทืบพื้นไปมา “มีเสียงเล่าลือกันว่าไม่มีหญิงใดที่เขาไม่เคยขึ้นเตียงด้วย”
“ทุกแว่นแคว้น ทุกคน” นกกระเรียนร้องรับเป็นลูกคู่เหมือนร้องเพลงประสานเสียง “เขาเป็นนักรักรูปงาม แข็งแรงทรงพลัง เพียงแค่ใช้ปลายนิ้วก็ปลุกเร้าหญิงสาวทั้งหลายให้เป็นทาสปรารถนา และไม่มีหญิงใดที่เขาจดจำได้”
มนต์นภาเหวอ เพลย์บอยความจำเสื่อม ผู้ชอบใช้นิ้วติ้วทำอนาจารผู้หญิงและมีตุ๊ดตู่ขนาดเท่าแขน สำส่อนล่อสาวทุกแคว้น ซึ่งทั้งหมดทั้งมวลของผู้ชายคนนี้เป็นของนางคนเดียว สาบานนะว่านี่คัดมาแล้ว
“อย่าไปฟังตาเฒ่า ไอ้หนุ่มที่ป๋าเลือกหล่อมาก กล้ามเป็นมัดๆ แถมเป็นเชื้อพระวงศ์บุญหนักศักดิ์ใหญ่ นิสัยดุนิดๆ แต่ตัวจริงขี้อ้อนออเซาะ นัวเนียเช้าถึงเย็นถึง โอ้ย อย่าให้ป๋าต้องสาธยาย” เทพเต่าหันมากระซิบบอกมนต์นภา สีหน้าจริงจัง “เชื่อป๋า ป๋านำเสนอแต่สิ่งดีๆ ในชีวิต รับรองไม่มีผิดหวัง”
“ปี๊บ”
ทุกคนมองหน้ากันเมื่อระบบจับเท็จร้องเตือน เทพเสวียนอู่จึงกระแอมไอแล้วพูดใหม่ด้วยท่าทีเคร่งขรึม “นังหนูเอ๊ย นี่เป็นภารกิจสำคัญ”
“หาผัวให้ฉันเนี่ยนะสำคัญ”
“สวรรค์เบื้องบนจะมอบหน้าที่ยิ่งใหญ่ให้คนที่ใหญ่ยิ่งเท่านั้น” เทพเต่ายืดอกผึ่งผาย ประหนึ่งมีเสียงเพลงปลุกใจบรรเลงรอบตัว ทว่าทุกคนทำหน้าเอือมระอา
“แล้วทำไมท่านถึงดันไอ้หนุ่มคนนี้เหลือเกินวะ อยู่ๆ มายุ่งกับด้ายแดงของข้าได้ไง นางจะแต่งงานแล้วโดนเมียน้อยฆ่าตายมันก็เป็นชะตาของนาง ท่านไม่ควรเข้ามาแทรกแซงแบบนี้นะจ๊ะ”
เฒ่าจันทราเท้าเอว ชุดคลุมยาวเลิกขึ้น เห็นปลายรองเท้าส้นเข็มสีแดงแรงฤทธิ์ พริกเผ็ดแซ่บ มนต์นภากำลังสะเทือนใจเรื่องวาสนาชะตารักของตัวเอง พอเห็นส้นเข็มของเฒ่าจันทราก็เลยลืมความรันทดไปเสียหมด เอาแต่เพ่งมองยี่ห้อรองเท้า บวกกับมีเต่าใส่เสื้อฮาวายผูกเนกไทเสริมเข้าไปอีก มนต์นภาจึงยิ่งไม่เข้าใจแฟชั่นของพวกเหล่าเทพสักเท่าไหร่
ตอนนี้ทั้งหินโชคชะตาที่โดนเงินกงเต็กยัดปากกับเฒ่าจันทราต่างจ้องคาดคั้นป๋าเต่าเป็นตาเดียว เทพเสวียนอู่จึงยักไปป์ยาสูบไปทางซ้ายทีขวาที ก่อนจะพ่นควันโขมงออกมา
“ก็ไอ้หนุ่มของป๋ามันน่าสงสาร มันขี้เหงา”
“ปี๊บ”
“มันเป็นคนดี”
“ปี๊บ”
“ก็ได้ๆ มันช่วยชีวิตเมียป๋าสามพันตัว ลูกที่ยังเป็นไข่อยู่ในท้องอีกเพียบ” หลังจากโดนระบบจับเท็จของหินโชคชะตาร้องทักรัวๆ เทพเต่าดำถึงได้ยอมรับสารภาพ
“ป๋าต้องหาหญิงสาวไร้พันธะและเป็นตัวของตัวเอง นางจะต้องงามล้ำ ฉลาด แกร่งและไม่เป็นบ้าไปเสียก่อนเมื่อพบความเปลี่ยนแปลง”
มนต์นภายกมือถามแทรกด้วยแววตาระอาชีวิต “เปลี่ยนแปลงอะไรคะ”
“ทนการเปลี่ยนแปลงเมื่อถูกเหวี่ยงข้ามกาลเวลา หญิงสาวในยุคสมัยโบราณต้องฟั่นเฟือนแน่ เพราะฉะนั้นป๋าต้องหาหญิงสาวฉลาดเฉลียวจากยุคอื่นที่ล้ำหน้ากว่า ป๋าเลือกเจ้าเพราะเจ้าเชื่อเรื่องลี้ลับ เห็นได้ชัดว่าป๋าคิดถูก ดูเจ้าสิ เจ้ามิได้พรั่นพรึงพวกป๋าเลยแม้แต่น้อย”
“ก็นี่มันความฝัน”
“เชื่อป๋าเถอะ เรื่องนี้มันจริงยิ่งกว่าจริง” เทพเสวียนอู่ยักคิ้ว “ป๋าจัดการให้เอง ไม่ต้องห่วง”
“ไอ้เต่าเล่นงี้เลยเหรอจ๊ะ เดี๋ยวจะโดนๆๆ”
เฒ่าจันทราเดือดปุดๆ ขว้างคันฉ่องใส่แต่เทพเต่าดำพลิ้วหลบรวดเร็ว คันฉ่องลอยวืดไปโดนชามน้ำแกงยายเมิ่งตกแตกกระจาย เหล่าดวงวิญญาณหนีกระเจิง หินโชคชะตาพ่นเงินกงเต็กออกจากปากได้สำเร็จก็รีบประกาศภาวะฉุกเฉินและเปิดไฟไซเรน ทำให้ทุกอย่างทวีความโกลาหลวุ่นวายยิ่งขึ้นไปอีก
เทพเต่าขยายร่างของตนจนกระดองชนเพดาน ส่วนเฒ่าจันทราก็ไม่น้อยหน้า แปลงร่างขยายขนาดตัวจนสูสีก่อนจะเริ่มสาดกระบวนท่ายิงลำแสงเลเซอร์ เพดานเสาและพื้นสั่น เริ่มพังถล่มดังครืนๆ ฝุ่นฟุ้งกระจาย
“ไปตีกันที่อื่นสิว้อยยย!!”
“ตามหน่วยอรินทราชประจำยมโลกด่วนๆ เร็ว! มีหน่วยอะไรก็แห่มาให้หมด” หินโชคชะตาเปิดเพลงเฮฟวี่เมทัลพร้อมตะโกนผ่านโทรโข่ง “เคลียร์พื้นที่ๆๆ”
เมื่อคืนมนต์นภาเพิ่งดูอุลตร้าแมนกับหลานชาย ใช่... ต้องใช่แน่ๆ นางต้องเผลอจำฉากอุลตร้าแมนตีกับเต่ายักษ์จนเก็บมาฝันแน่ๆ เลยว้อย จังหวะที่เทพเสวียนอู่กำลังติดพัน นกกระเรียนทั้งฝูงก็บินกรูเข้ามายกร่างมนต์นภาซึ่งโดนปีศาจงูมัด แต่เทพเสวียนอู่ไว้ลาย แม้จะตัวใหญ่ยักษ์แต่ม้วนตัวหลบคล่องแคล่วยิ่งกว่าแมว ยมโลกสะเทือนโครมคราม ความรุนแรงทำให้มนต์นภากระเด็นหล่นจากหลังเต่า ร้องกรี๊ดสุดเสียง พอกำลังจะร่วงกระแทกใส่หินโชคชะตา ท่านเต่าก็ยื่นเท้าปาดเข้ามารับอย่างสวยงาม
“นางต้องกลับ”
“ไม่! จะกลับไปให้เมียน้อยเชือดตายเรอะ! นางต้องไปกับป๋า ป๋ารับปากไอ้หนุ่มไว้แล้ว ท่านเสวียนเทียนสั้งตี้ก็อนุมัติอ่ะ!!”
“แต่ด้ายแดงของนางอยู่ที่ยุคปัจจุบันว้อยไอ้เต่าบ้ากาม เจ้าจะใหญ่มาจากไหนก็ฝืนลิขิตชะตาไม่ได้ ข้าจุดธูปไหว้ล่ะ เก็บความคิดเพี้ยนๆ ไว้แค่ในวงเหล้าเถอะว้อย” เฒ่าจันทรากระทืบเท้าอย่างโกรธจัด พยายามแย่งตัวมนต์นภาคืนมาให้ได้ หากปล่อยให้เจ้าเต่าดำทำตามอำเภอใจ สมดุลดินฟ้าจะปั่นป่วน เฒ่าจันทราจึงผิวปากสั่งให้ฝูงนกกระเรียนช่วยกันรุมจิกตีปีศาจงู ส่วนตนเองถลกชายชุดคลุม กระทืบส้นเข็มใส่กระดองเต่า เทพเสวียนอู่เองก็ไม่ยอม งับขาเฒ่าจันทราไว้แน่น เปิดศึกตีกันนัวเนีย
“ใจเย็นๆ ใจเย็นๆ ก่อนนะคะ ใจเย็นก่อนว้อย เชรี่ยยย กูกราบละ จะมีใครถามความสมัครใจกูก่อนบ้างมั้ย!!”
มนต์นภาไม่คิดเลยว่าตนจะงามล่มพิภพจนเหล่าเทพถึงกับเปิดศึกแย่งตัวกันขนาดนี้ ปีศาจงูถูกจิกตีมากๆ เข้าก็ชักจะโมโห คลายตัวจากมนต์นภาแล้วกระโจนเข้าใส่ฝูงนกกระเรียน เปิดพลังอัดใส่กันอุตลุดตูมตาม
“ฝันมั่วแบบนี้ตีเลขไม่ถูกแล้ว หยุดก่อน! หยุด!!”
“เฮ้ย อย่าเกะกะสิวะ เดี๋ยวป๋าเหยียบแบนเลย” เทพเสวียนอู่กำลังเลือดขึ้นหน้า ดันร่างถอยหลังไปโดนมนต์นภา จังหวะนั้นเองที่นางเสียหลักหงายหลังเพราะน้ำหนักหน้าอกคัพเอฟ กลิ้งร่วงลงไปในประตูมิติที่เทพเสวียนอู่เปิดทิ้งไว้
“ยี้ฮ่า!!” เทพเสวียนอู่ร้องดีใจ “นังหนูมันกระโดดไปหาเด็กป๋าเอง เห็นมั้ยๆ ป๋าหมดธุระที่นี่แล้ว ไปก่อนนะจ๊ะน้องเฒ่าจันทรา ซียูอะเกนทูมอร์โรว”
“เดี๋ยวก่อน” เฒ่าจันทราคว้าเนกไทเต่าแต่ไม่ทัน ส่วนเจ้าปีศาจงูก็หายวับไปพร้อมกัน เหลือก็เพียงเจ้าหินโชคชะตาที่เอียงคว่ำกับฝูงนกกระเรียนนอนแหง่กๆ ขนร่วงเป็นกระจุกๆ หม้อน้ำแกงยายเมิ่งหกเลอะเทอะ ส่วนบรรดาวิญญาณตัวสั่นเทาต่างกอดคอหลบอยู่ด้วยกัน
เมื่อพญายมบาลเสด็จมาชำระความด้วยพระองค์เอง เฒ่าจันทราโดนด่าไปเต็มๆ และยังถูกอวี้หวงต้าตี้สั่งทัณฑ์บนอีกต่างหาก เฒ่าจันทราโมโหจนถึงกับฉีกม้วนด้ายแดงขาดกระจุย
“ฝากไว้ก่อนเถอะเจ้าเต่าตัวแสบ ข้าจะชิงตัวนังเด็กคนนั้นคืนมาให้ได้!”
- Writer
