“ฮึก…พี่หายไปไหนมา รู้มั้ยว่าผมแทบจะบ้า…”
เสียงสะอื้นแผ่วเบากระซิบชิดริมใบหู พร้อมอ้อมแขนแข็งแรงที่รัดร่างเธอแน่นราวกับจะไม่ปล่อยให้หลุดไปไหนอีก หญิงสาวไม่สามารถผลักไสเขาได้เลย ทำได้เพียงโอบกอดเขาตอบด้วยความเวทนาและเจ็บลึกในใจ
“ฮึก…พี่เป็นอะไรมากมั้ย เจ็บตรงไหนรึเปล่า? พวกมันทำอะไรพี่หรือเปล่า?”
ทันทีที่เขาผละออกจากอ้อมกอด มือก็ร้อนรนรีบจับไหล่เธอพลิกไปมาอย่างรวดเร็ว ราวกับต้องการเช็กทุกส่วนของร่างกายเธออย่างละเอียด ดวงหน้าที่เคยสดใสตอนนี้กลับเต็มไปด้วยน้ำตา ทำให้หญิงสาวไม่อาจเอ่ยถ้อยคำใดนอกจากยืนนิ่งและปล่อยให้เขาตรวจดู
“ฉันไม่ได้เป็นอะไร…หยุดหมุนตัวฉันได้แล้ว เวียนหัวหมด”
เธอพูดเสียงเรียบ มือยันเบาๆ กับหน้าอกของเขาให้หยุดพลิกตัวเธอไปมา
“ขะ…ขอโทษครับ”
อเล็กซ์ก้มหน้าตอบเสียงแผ่ว
“อือ ช่างเถอะ”
“เอ่อ…แม่ว่าเราเข้าไปนั่งคุยกันในห้องนั่งเล่นก่อนดีกว่าไหมจ๊ะ”
เสียงของแม่เธอดังแทรกขึ้
