“ไอ้บ้านี่ก็นะ… นั่งยิ้มอยู่ได้ทั้งวัน ใกล้สอบเต็มทีแล้ว ไม่คิดจะทบทวนอะไรบ้างรึไงวะ?”
“นั่นสิ เพ้อหาน้องเจสทั้งวันเลยจริง ๆ” ฮันน่าพูดเสริมพร้อมกลอกตาอย่างเอือมระอา
ปอร์เช่ไหวไหล่อย่างไม่ทุกข์ร้อน “คนอย่างกูไม่ต้องอ่านก็ได้เว้ย ฉลาดอยู่แล้ว”
“เออ ว่าแต่… หวานใจสมัยเด็กของมึงนั่น กอบัวจริงดิ?” ฮันน่าถามอย่างอยากรู้
คำถามนั้นทำให้บรรยากาศคึกคักเงียบลงทันที เซนเซกับปอร์เช่ชะงัก สายตาสองคู่ที่เคยสดใสพลันหลุบต่ำ เงียบงันจนน่าอึดอัด ฮันน่าเหลือบมองทั้งสอง ก่อนจะพยายามพูดกลบเกลื่อน
“เอ่อ ช่างเถอะ มาทบทวน——”
ยังไม่ทันพูดจบดี ปอร์เช่ก็พูดแทรกขึ้นมากะทันหัน
“อืม… เด็กคนนั้นคือกอบัว”
คำตอบนั้นยิ่งตอกย้ำความเงียบ เซนเซก้มหน้าหลบสายตาทุกคน ไม่เอ่ยคำใดแม้แต่นิดเดียว
“แล้วมึงจะเอายังไงวะ?” ฮันน่าหันไปถามปอร์เช่ “ดูเหมือนนางจะชอบมึงนะ ช่วงนี้ก็เห็นพยายามเข้าหาตลอด แถมยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องเจสด
