รุ่นพี่ที่รัก

ลูกชายเพื่อนแม่?

ในคาบ

หลังจากที่ทุกคนพากันแยกย้ายกลับบ้านหลังเลิกคาบ ยกเว้นสองคนที่นั่งหน้าเครียดอยู่ในห้อง วิวกัดเล็บตัวเองด้วยความโกรธ

“มันเป็นแบบนี้ไปได้ยังไงกัน!!”

สีหน้าเธอตอนนี้อย่างกับคนขาดสติ อาจารย์หม่ามองเธอด้วยท่าทางหงุดหงิดก่อนพูดซ้ำเติม

“เป็นเพราะความโง่ของเธอนั่นแหละ ฉันอุตส่าห์ช่วยเธอแล้ว แท้ๆ!”

สีหน้าอาจารย์หม่าบ่งบอกได้ชัดว่าไม่พอใจเป็นอย่างมาก วิวเมื่อได้ยินคำพูดแบบนั้นออกมาจากปากอาจารย์ตัวเองก็ยิ่งโมโหขึ้นไปใหญ่ เธอกัดฟันตอบแทบจะควบคุมอารมณ์เอาไว้ไม่อยู่

“หนูขอโทษค่ะ หนูไม่รู้ว่า ผ.อจะเข้าข้างมันแบบนั้น!”

“เธอมันไม่รู้อะไรจริงๆ! เธอไม่รู้รึไงว่าคนอย่างเจสสิก้า การ์เซีย ขนาดผ.อยังทําอะไรไม่ได้!"

มือเหี่ยวๆกำหมัดแน่น สีหน้าเธอดูเหมือนจะโกรธแค้นอะไรบางอย่างจนอีกคนถึงกับสตั้นไปกับแววตาดวงนั้น

“ห..หนูเข้าใจแล้วค่ะ ง..งั้นหนูขอตัวกลับหอก่อนนะคะ” วิวรีบตอบแบบกล้าๆกลัวๆและรีบเดินออกไป อาจารย์หม่าไม่ได้ตอบโต้อะไร เพียงแต่มองตามหลังวิวที่เดินออกไปก่อนจะหันกลับมาพึมพำเสียงเบาคนเดียว......

"การ์เซีย..."

หอพัก

หญิงสาวเดินเช็ดผมออกมาจากห้องนํ้าโดยมีผ้าขนหนูบางๆพันรอบตัวเธออยู่ในขณะนั้นอยู่ก็มีเสียงเรียกเข้าดังขึ้น

ตื้อ~~ตื้อ~~ตื้อ~~

เธอหันไปมองตามเสียงและเดินไปหยิบมือถือบนเตียงก่อนจะรีบกดรับสายเมื่อเห็นชื่อที่แสดงอยู่บนจอ

“หม่ามี๊~~!” เธอพูดกับคนในสายด้วยเสียงเด็กสามขวบ

“ไม่เอาค่ะมี๊ เจสไม่กลับดีกว่า เจสขออยู่หอนะค้า~มี๊ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ”

เธอคุยโทรศัพท์อยู่สักพักก่อนจะขมวดคิ้วฟังและถามออกไปด้วยความสงสัย

“ลูกชายเพื่อนมี๊?” หญิงสาวเดินไปนั่งบนเตียงและพูดคุยกับคนเป็นแม่อยู่นานกว่าจะวางโทรศัพท์ไป

หลังจากที่การโทรได้สิ้นสุดลงเธอวางโทรศัพท์ไว้ที่เดิมและบ่นพึมพำอยู่คนเดียว

”มี๊นะมี๊! จะให้ใครที่ไหนมาคอยตามดูฉันอีกเนี่ย!!”

เธอบ่นด้วยความหงุดหงิดปนอยู่นิดๆและอีกครั้ง มือถือเธอสั่นสะเทือนด้วยเสียงเรียกเข้า เจสสิก้าหันไปมองสายเรียกเข้าเป็นครั้งที่สอง

“จีโน่?” ก่อนหยิบมือถือเธอขึ้นมากดรับ

“อีชะนี~คืนนี้ปาร์ตี้ค่า พรุ้งนี้วันหยุด!”

เสียงจากในสายดังเปล่งออกมาแต่ไกลจนเธอแทบไม่ต้องเอาโทรศัพท์แนบหูเลยด้วยซํ้า

“จัดไปค่า~” หลังจากที่การโทรสิ้นสุด เจสสิก้ารีบดีดตัวขึ้นจากเตียงและลุกขึ้นไปแต่งตัวทันที หลังจากนั้นไม่กี่ชั่วโมงต่อมา

หอพักจีโน่

20:12 น

“อีจีโน่” เจสเปิดประตูเข้ามาอย่างกับเป็นห้องตัวเองด้วยความเคยชินของเธอที่ทำอยู่บ่อยๆจนเรียกได้ว่าแทบจะทุกวัน เธอก้าวเข้ามาก็ตะโกนเรียกชื่อผู้เป็นเจ้าของห้องทันที เมื่อเธอเดินเข้ามาถึงข้างในก็ต้องมองซ้ายมองขวาหาเพื่อนเธอ แต่กลับไม่ได้ยินเสียงตอบรับ หญิงสาวเดินมองหาอยู่นานแต่ในห้องก็ว่างเปล่าเหมือนไม่มีคนอยู่

“จีโน่ไปซื้อน้ำแข็งหน่ะครับ ยังไม่กลับมาเลย”

อยู่ๆก็มีเสียงผู้ชายคนนึงพูดแทรกเข้ามา เจสสิก้ารีบหันไปมองทางเสียงที่คุ้นหูก็ต้องสดุ้งเมื่อชายร่างสูงที่เธอเพิ่งเจอตอนเย็นมายืนอยู่ข้างหลังเธอ

“พี่ปอร์เช่!?” เธอเลิกคิ้วถามเค้าด้วยความสับสนเมื่ออยู่ๆรุ่นพี่ปีสี่ก็มายืนอยู่ในห้องของเพื่อนเธอ?

“ดีใจจังครับ น้องเจสรู้จักพี่ด้วย” ชายหนุ่มพูดพร้อมกับมองหน้าเธอก่อนเหยียดยิ้ม

“คงไม่มีใครไม่รู้จักหนุ่มฮ๊อตในมหาลัย…แถมยังมีข่าวลือควงสาวไม่ซํ้าหน้าอย่างพี่หรอกมั้งคะ” เธอพูดด้วยนํ้าเสียงอ่อนหวานตรงกันข้ามกับคำที่เธอพูดออกไปอย่างสิ้นเชิงกับรอยยิ้มบนใบหน้าและสายตาที่จ้องมองชายหนุ่มรูปหล่อตรงหน้า

ปอร์เช่ขำเบาๆกับการกระทำของเธอก่อนสวยตอบเสียงนุ่ม

“นี่พี่เพิ่งรู้เลยนะครับว่าตัวเองจะดังขนาดนี้ แต่เรื่องข่าวลือ…น้องเชื่อแบบที่ได้ยินมาจริงๆหรอครับ”

เธอมองหน้าเค้าสักพักเมื่อถูกถามมาแบบนั้นก่อนจะกอดอกตอบ

“ไม่หรอกค่ะ…เจสไม่เคยเชื่อใครง่ายๆ…นอกจากว่า..จะได้พิสูจน์ดูด้วยตัวเอง”

หญิงสาวพูดด้วยคำพูดที่ดูเรียบแต่กลับเหมือนว่ามีอะไรแฝงอยู่ข้างใน ทั้งคู่ต่างสบตากันอยู่แบบนั้นไม่มีใครยอมละสายตาออกจากใครก่อน

หากสวบกันได้คงสวบไปแล้วล่ะมั้ง

“แล้วน้องอยากลองพิสูจน์ดูมั้ยล่ะครับ…?”

สายตาที่ขายหนุ่มกำลังมองเธออยู่นั้น เรียกได้ว่าหากกลืนเธอลงไปได้ก็คงจะทำไปแล้วแหละ เจสสิก้ายกยิ้มแล้วเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างแต่เธอก็ต้องหยุดเมื่ออยู่ๆเสียงประตูที่ถูกเปิดออกก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงตะโกนเรียกของเพื่อนเธอดังแว่วเข้าหูมาก่อนเจ้าตัวจะมาถึง

“กลับมาแล้วค่า~!!!” ขายรูปหล่อแต่ใจสาวเดินหิ้วถุงนํ้าแข็งใหญ่ยักษ์เข้ามาพร้อมกันกับเพื่อนอีกสามคน นำพาสองคนในห้องหันมอง

“สวัสดีค่ะ พี่เซนเซ พี่ฮันน่า” เจสสิก้ายกมือไหว้รุ่นพี่ตามมารยาทพร้อมกับเดินผ่านปอร์เช่ไปช่วยเพื่อนหิ้วนํ้าแข็ง

“หวัดดีครับ/ค่ะ น้องเจส” ทั้งสองหนุ่มสาวได้ทำความเคารพคืนแด่ผู้เป็นรุ่นน้อง

“อ้าว ไอ้เช่ ตาเป็นไรวะ” เซนเชเดินเข้ามาถามเพื่อนที่ยืนตาขวางใส่พวกเขาทั้งสองเหมือนจะไม่พอใจอะไรสักอย่าง

“เปล่า!”

ปอร์เช่ตอบเพื่อนเสียงแข็งกระด้างต่างจากคำพูดลิบลับ ก่อนจะมือล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงและเดินตามหญิงสาวเข้าไปในคลัว