Sungur Alp
Liva’m benden gittiğinden bu yana uyuyamıyordum. Uykuya daldığımda o arabanın denize uçtuğu anı görüyordum. Liva’nın ellerimden kayıp gittiği, onu bir daha görmediğim o an… Babam, Kazım amca ve Hicran arabadan çıkmıştı ama Liva yoktu. O kazada babam tekerlekli sandalyeye, Hicran teyze de yatağa mahkûm olmuştu.
Kazım amca da bir ay komada kalmıştı. Liva ise o arabadan çıkmamıştı. Onu günlerce aramıştık. Hiçbir yerde yoktu. Karadeniz onu benden almıştı. O gün Karadeniz o kadar coşkuluydu ki onu içine çekip yok etmişti.
Tam yedi senedir sevdiğime hasrettim. Uyumak, yaşamak ve sevmek bana haramdı. Kalbim ondan sonra yerle bir olmuştu. Sert bir soluk aldım. Arya uyumuş olmalıydı. Sesi çıkmadığına göre uyumuştur. Birden elini karnıma doğru attı. Bana doğru sokuldu.
“Imm…” diye
