แอบร้อนก่อนเป็นเจ้าสาว

ตอนที่ 4 ละลายให้ใจอ่อน

ตอนที่ 4 ละลายให้ใจอ่อน

หลังแอดไลน์...หลังดูรูปโปรไฟล์ชวนหวิวของแดนนายแบบหนุ่มที่มาโชว์ในงานปาร์ตี้ หลังได้รับสติกเกอร์หัวใจทักมาอัยก็รีบส่งสติกเกอร์ฝันดีกลับไป อัยตั้งใจว่าจะยุติเรื่องราวของคืนนี้เอาไว้แค่นี้ แต่แดนกลับรีบทักข้อความกลับมา

“จะนอนแล้วเหรอครับ” แดนแชทถาม

“ค่ะ” อัยตอบ

“พี่ยังนั่งทานข้าวต้มอยู่แถวคอนโดน้องอัยอยู่เลยครับ” แดนบอก

“อ๋อค่ะ” อัยตอบสั้นๆ

“มาทานด้วยกันมั้ยครับ” แดนถาม

“ยังอิ่มอยู่เลยค่ะ” อัยตอบกลับ

“อ๋อ น้องฝ้ายถามมาครับ ว่าส่งน้องอัยถึงห้องยัง พี่ก็เลยตอบไปว่าส่งถึงห้องแล้ว” แดนบอก

“ค่ะ” อัยตอบสั้นๆเหมือนเดิม

“น้องอัยคงไม่อยากคุยกับพี่ งั้นไม่เป็นไรครับ พี่คงไม่คู่ควรที่จะคุยกับน้องอัย” แดนบอก คำพูดแดนทำให้อัยรู้สึกไม่ค่อยดีขึ้นมา

“ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกค่ะ” อัยแชทกลับไป แต่แดนกลับไม่กดอ่าน

“คือมันดึกแล้วไงคะ” อัยแชทกลับไปอีกครั้ง แต่แดนก็ยังไม่กดอ่าน

“คืออัยกำลังจะนอนไงคะ” อัยแชทอีกครั้ง แดนก็ไม่กดอ่านเหมือนเดิม

“ผู้ชายอะไรขี้น้อยใจ งั้นอัยไม่คุยแล้วนะคะ” อัยบอก พอแชทข้อความนี้ไปแดนก็กดอ่านทันที

“คุยสิครับคุย...พี่อยากคุยกับน้องอัยนะครับ แต่คิดว่าน้องอัยคงไม่อยากคุยกับพี่” แดนบอก

“ก็คุยได้ค่ะ แต่เอาไว้วันหลังนะคะ วันนี้อัยง่วงนอนแล้วค่ะ” อัยบอก

“งั้นพรุ่งนี้พี่ทักหานะครับ พี่ก็อยากมีเพื่อนคุยบ้าง คุยแบบมิตรภาพ ไม่ได้คิดอะไรอย่างอื่นครับ ได้มั้ย” แดนถาม

“ก็ได้ค่ะ แต่บางทีอัยยุ่งๆ ถ้าอัยตอบช้าก็อย่าน้อยใจอีกนะคะ” อัยบอก

“ไม่น้อยใจครับ” แดนบอก จากนั้นก็แชทต่อทันที

“พรุ่งนี้พี่มีงานเดินแบบ พี่อยากให้น้องอัยไปชมไปเป็นกำลังใจให้พี่มากเลยครับ” แดนบอก

“พรุ่งนี้เหรอคะ อัยคงไม่สะดวก อัยอยู่ที่ร้านค่ะ” อัยบอก

“งั้นก็ไม่เป็นไรครับ พี่ก็แค่อยากได้กำลังใจจากน้องอัย” แดนบอก แสดงความน้อยใจออกมาในคำแชทอีกครั้ง จากนั้นก็ส่งสถานที่กับเวลาเดินแบบมาให้

“เผื่อว่าน้องอัยจะสละเวลามาดูพี่ แต่ถ้ามาไม่ได้ก็ไม่เป็นไรนะครับ” แดนบอก

“เอาไว้ตัดสินใจอีกทีนะคะ” อัยบอก

“ครับ หวังว่าน้องอัยคงตัดสินใจมาดูพี่นะครับ งั้นพี่ไม่รบกวนแล้ว” แดนบอก

“ค่ะ...ฝันดีนะคะ” อัยบอกฝันดีอีกครั้ง

“ฝันดีครับ” แดนตอบกลับเป็นข้อความสุดท้าย อัยวางโทรศัพท์เอาไว้ข้างกาย ไม่แน่ใจว่าพรุ่งนี้ควรจะไปหรือไม่ไปดี...

วันต่อมา...อัยอยู่ที่ร้านเสื้อผ้า ยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะไปหรือไม่ไปงานที่แดนเดินแบบ ฝ้ายสาวแสบเพื่อนซี้ก็โทรมาหา

“โหล...ยัยอัย...ได้ข่าวว่าเมื่อคืนแกให้พี่แดนส่งแค่หน้าประตูห้องเหรอ” ฝ้ายถาม

“ใช่” อัยบอก

“แล้วกัน” ฝ้ายพูดทันที

“ทำไม...จะให้เข้าไปส่งถึงในห้องหรือไง” อัยบอก

“ใช่สิ...ต้องไปส่งในห้อง...เราวางแผนจ้างน้องเค้าเรทถึงขั้นบริการส่วนตัวในห้องนะ...กะว่าอย่างน้อยก็ต้องวันไนท์สแตนด์แหละ...ยัยอัย...ของดีขนาดนั้น แกปล่อยให้หลุดมือไปได้ไง” ฝ้ายบอก

“ของดีอะไรกัน...ยัยฝ้าย ชั้นกำลังจะแต่งงานนะ” อัยบอก

“แต่งก็แต่งสิ...แต่กว่าจะแต่งก็อีก 1เดือนนะ ชั้นนี่ยังเสียดาย...ตอนชั้นแต่งงานไม่มีปาร์ตี้สละโสดแบบนี้ ไม่งั้นคงได้วันไนท์กับผู้ชายหุ่นดีมีมัดกล้ามสักคน” ฝ้ายบอก

“แกนี่นะ...แต่งงานแล้วยังจะคิดเรื่องแบบนี้อีก” อัยบอก

“ก็เพราะเสียดายไงเลยต้องคิด...นี่ถ้าย้อนเวลากลับไปได้...ถ้าชั้นมีเวลาอีก 1 เดือนก่อนแต่งงาน ชั้นจะหาความสำราญให้เต็มที่” ฝ้ายบอก

“แกมีไลน์พี่แดนไม่ใช่เหรอ...ชวนเค้าวันไนท์สแตนด์สิ” อัยบอก

“ชั้นชวนแน่นอน...แต่กะว่าเมื่อคืนเปิดโอกาสให้แกก่อนไง” ฝ้ายบอก

“แหม...เพื่อนที่แสนดี ขอบใจนะ” อัยแอบอมยิ้ม

“ประชดใช่มั้ย...เฮ้อ...แค่นี้แหละ...ไว้โทรหาใหม่” ฝ้ายบอกก่อนวางสาย...

อัยกับฝ้ายอาจมีความคิดแตกต่างกัน ฝ้ายเป็นสาวก๋ากั่นมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาลัย ต่างจากอัยที่แม้ไม่ถึงกับเรียบร้อยเหมือนผ้าพับไว้ แต่ก็ไม่ได้เปลี่ยนแฟนบ่อยเหมือนฝ้ายจนต้องกลายเป็นเพื่อนคนแรกที่ได้แต่งงาน อัยเองแม้จะผ่านการเป็นวัยรุ่นแต่ก็ไม่ได้มีประสบการณ์อะไรมากมาย ณัฐคือผู้ชายคนแรกและคนเดียวในชีวิตอัยเท่านั้น และถึงจะได้เสียกันก่อนแต่งแต่พ่อแม่ทั้งสองฝ่ายก็รับรู้ เพราะฉะนั้นความคิดแผลงๆแบบฝ้ายก็เลยไม่มีอยู่ในสมอง แต่จะยกเว้นก็หลังจากคุยกับแดนเมื่อคืนที่ผ่านมา แล้วอัยก็ตัดสินใจไปหาแดนตามที่ให้เวลาและสถานที่ไว้...

เวทีกลางห้าง...เป็นการเดินแบบกางเกงยีนส์ยี่ห้อดัง...อัยยืนดูอยู่ไม่ไกลจากเวที เห็นแดนที่ใส่กางเกงยีนส์ฟิตปั๊งแต่ไม่มีเสื้อติดกาย อวดมัดกล้ามอวดความกำยำให้อัยเห็น แล้วแดนก็สังเกตเห็นอัยยืนอยู่พอดี หันไปยิ้มโปรยเสน่ห์ให้อัยก่อนจะเดินกลับไปที่เวทีด้านหลัง อัยยังคงยืนชมการเดินแบบของแดนอีกสองชุดสองครั้งจนกระทั่งเลิกงาน

“สวัสดีครับน้องอัย...ดีใจสุดๆเลยครับที่น้องอัยมา” แดนบอกเมื่อเดินออกมาจากงาน

“ก็กลัวพี่แดนน้อยใจอีกไงคะ” อัยบอก

“อ๋อ...ฮ่าๆๆ แบบนี้แหละครับ มนุษย์ชอกช้ำมักจะขี้น้อยใจ แต่พี่ก็เป็นประเภทโกรธง่ายหายเร็วนะครับ” แดนบอก

“ค่ะ...พี่แดนเดินแบบเสร็จแล้ว...งั้นอัยกลับก่อนนะคะ” อัยบอก

“เดี๋ยวสิครับ...ไปนั่งร้านเครื่องดื่มกันหน่อยนะครับ เป็นเกียรติให้พี่” แดนบอก

“เอ่อ...คือ” อัยลังเลไม่แน่ใจ

“นะครับ...พี่อยากเลี้ยงน้องอัยบ้าง” แดนบอก

“ก็ได้ค่ะ...แต่ไม่แอลกอฮอล์นะคะ” อัยส่งยิ้มให้

“ฮ่าๆๆ...แอลกอฮอล์ต้องไว้ตอนค่ำครับ บ่ายๆแบบนี้ต้องซอฟต์ดริ้งค์...เชิญครับ” แดนบอก จากนั้นก็ออกเดินเคียงข้างไปกับอัย...

ชุดทำงานของอัยเป็นชุดแซกเกาะอกกระโปรงฟิตก็จริงแต่ไม่ถึงกับสั้น แต่พอนั่งทานเครื่องดื่มด้วยกันชุดของอัยก็เปิดเผยทั้งร่องอกทั้งขาอ่อน อัยนั่งไขว่ห้างปิดบังช่องตรงหว่างขา แต่กลับยิ่งทำให้ดูเซ็กซี่จนแดนหวังมากกว่าแค่มาทานซอฟต์ดริงค์ด้วยกัน

“พี่แดนรับงานเอนเตอร์เทน แล้วตีสนิทกับลูกค้าแบบนี้ทุกคนเหรอคะ” อัยถาม

“ไม่ๆๆ...ไม่เลยครับ ส่วนใหญ่รับแล้วก็จบในงานครับ นอกจากว่าจะจ้างไปถึงขั้น...เอ่อ...บริการต่อที่ห้อง” แดนบอก

“หือ...ยังไงคะ” อัยถาม

“ถ้าพี่เล่าแล้วอย่ารังเกียจพี่นะครับ” แดนบอก

“ไม่รังเกียจค่ะ” อัยตอบกลับ

“งานที่รับบางทีมันมีหลายลักษณะครับ...ยกตัวอย่างเช่นงานอาทิตย์ก่อนก็จ้างไปเดินแบบในงานของพวกบรรดาคุณนายไฮโซครับ จากนั้นก็จ้างให้ไปดูแลแบบส่วนตัวที่ห้องต่อ...พวกคุณนายไฮโซพวกนี้ไม่ค่อยได้ปลดปล่อยครับ พอเจอแบบพวกพี่นี่ก็ปล่อยกันเต็มที่” แดนบอก

“มีแบบนี้ด้วยเหรอคะ” อัยถาม

“มีหลายแบบครับ...ทำไปก็ไม่เต็มใจหรอกแต่มันเป็นงาน” แดนบอก

“เมื่อคืนก็ไม่เต็มใจเหรอคะ” อัยถาม

“เมื่อคืน...เมื่อคืนนี่เต็มใจสุดๆครับ...เอ่อ...ไม่รู้ว่าพี่จะบอกน้องอัยดีมั้ย” แดนบอก

“พูดแบบนี้...ยังไงก็ต้องบอกแล้วละค่ะ” อัยบอก

“คือ...เมื่อคืนน้องฝ้ายเค้าจ้างพี่...จ้างผ่านเอเจนซี่นะครับ...จ้างในอัตราเอนเตอร์เทนถึงห้องครับ” แดนบอก แต่อัยไม่ตกใจเพราะอัยรู้มาจากฝ้ายแล้ว

“ยัยฝ้ายบอกแล้วค่ะ” อัยส่งยิ้มให้

“อ้าว...เหรอครับ...พี่ก็เลยเกรงใจครับ...พี่รับค่าจ้างมาแล้วแต่พี่เข้าไปในห้องน้องอัยไม่ได้ เมื่อคืนก็เลยไปนั่งทานข้าวต้มรอว่าจะทำยังไงต่อไปดี...ก็เลยชวนน้องอัยคุยไงครับ” แดนบอก

“อ๋อค่ะ...เอ่อ...ที่ผ่านมา...เอนเตอร์เทนถึงในห้องนี่...ต้องทำอะไรบ้างคะ” อัยถามด้วยความอยากรู้

“ก็แล้วแต่ครับ...แล้วแต่ความต้องการของลูกค้า...พูดคุย...ชงเหล้า...นวด...แช่อ่าง...แล้วก็...ถึงขั้นมีไรกันก็ได้ครับ” แดนบอก ทำเอาอัยไม่กล้าพูดต่อหน้าแดงขึ้นมาทันที

“แต่เมื่อคืนพี่รู้นะครับ...ว่าถึงเข้าไปในห้องได้...น้องอัยก็คงยอมแค่พูดคุย...แต่พี่ก็ถูกฝึกมาให้เอาใจลูกค้านะครับ เพราะฉะนั้นลูกค้าต้องการแบบไหนก็ต้องแบบนั้นครับ ถ้าแค่พูดคุยก็พูดคุยครับ เพียงแต่เมื่อคืนพี่...พี่ทำงานไม่ถึงเรทที่ถูกจ้าง พี่บอกน้องฝ้ายแล้วด้วยนะครับว่าจะคืนเงินให้ แต่น้องฝ้ายบอกว่าไม่เป็นไร” แดนบอก แล้วอัยก็เงียบไปไม่พูดต่อ

“แต่ก็คิดอยู่นะครับ...ถ้ามีโอกาสก็อยากจะบริการน้องอัย...หมายถึง...ถ้าน้องอัยให้โอกาส” แดนบอก

“เอ่อ...คงไม่แล้วค่ะ” อัยบอก

“ครับ...ผมตามใจลูกค้า...ถึงเข้าไปในห้องได้...ผมก็ทำได้ไม่มากไปกว่าที่ลูกค้าต้องการครับ...ไม่งั้นมันจะเสียหายไปถึงเอเจนซี่ แล้วเราก็จะไม่มีงาน...พี่ทำแบบนี้มาสี่ห้าปีแล้ว พี่ไม่เคยมีประวัติเสื่อมเสียครับ” แดนบอก

“กำลังโฆษณาชวนเชื่อเหรอคะ” อัยถาม

“เปล่าครับ...ไม่ได้โฆษณาเกินจริง...เป็นการโฆษณาเรื่องจริงทั้งนั้นครับ...นี่ครับ...ทานอีกนะครับน้องอัย” แดนบอก จากนั้นก็ตักขนมตรงหน้าไปให้อัยทาน รินน้ำที่พร่องจากแก้วเติมให้ ในชีวิตอัยไม่เคยได้รับประสบการณ์จากผู้ชายแบบนี้มาก่อน เริ่มมองท่าทางจริงจังและจริงใจของแดนใจก็เริ่มอ่อนลงทุกทีๆ

“อัยต้องกลับแล้วค่ะ...เดี๋ยวต้องไปปิดร้าน” อัยบอก

“อ๋อครับ...ยังไงก็ขอบคุณนะครับที่มาให้กำลังใจพี่...ขอบคุณนะครับที่มานั่งทานอาหารกับพี่มาฟังพี่พูดเรื่องไร้สาระ ยังไงถ้าจะให้พี่ช่วยอะไรที่คนไม่มีความรู้แบบพี่พอทำได้...น้องอัยก็ทักไลน์มานะครับ” แดนบอก

“ค่ะ” อัยตอบรับ แล้วแดนก็จ้องตาของอัยกลับ

“น้องอัยเป็นผู้หญิงที่เพรียบพร้อมทุกอย่าง สามีน้องอัยคงทั้งรักทั้งหลงน้องอัยเลยนะครับ” แดนบอก

“ก็...ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ...เอ่อ...เดี๋ยวเรียกพนักงานเก็บเงินนะคะ เดี๋ยวอัยจ่ายเอง” อัยบอก

“ไม่ได้ครับ...พี่ชวนมาพี่ก็ต้องจ่าย...ไม่ต้องห่วงนะครับ ถึงไม่ค่อยมีเงินแต่ก็พอเลี้ยงน้องอัยได้อยู่” แดนบอก จากนั้นก็เรียกพนักงานให้มาคิดเงินทันที...

แดนเดินไปส่งอัยที่รถ ยังคงมองส่วนสัดของสาวสวยแบบมีความหวัง ขณะที่อัยเห็นสายตาเว้าวอนของแดนแล้วชั่งใจ คำพูดของฝ้ายและเรื่องราวที่แดนเล่ากำลังผสมปนเปกัน

“ถ้ามีโอกาส...คงจะได้มาทานอาหารกับน้องอัยอีกนะครับ…ส่วนเรื่องที่พี่ยังติดค้างเรื่องเอนเตอร์เทนที่ห้อง...เอาไว้ถ้าเปลี่ยนใจก็บอกนะครับ” แดนบอกก่อนส่งยิ้มให้

“ค่ะ...เอ่อ...ขอบคุณอีกครั้งนะคะ” อัยบอก จากนั้นก็มองหน้าแดนอีกครั้งแล้วสูดลมหายใจ อัยรู้สึกเหมือนกำลังตัดสินใจครั้งสำคัญในชีวิต

“ถ้าเย็นนี้พี่แดนไม่ติดงานอะไร...เอ่อ...จะไปเอนเตอร์เทนอัยที่ห้องก็ได้นะคะ...หวังว่าคงจะจำห้องอัยได้” อัยบอก จากนั้นก็รีบขึ้นรถปิดประตูทันที คำพูดที่แดนได้ยินแดนไม่ต้องถามย้ำหรือขัดขวางตอนที่รถของอัยกำลังขับออกไป รอยยิ้มมีเลศนัยปรากฏบนใบหน้า แดนรู้ว่าน้ำแข็งในใจของสาวสวยได้เริ่มละลายแล้ว...

จบตอนที่...4...