Nasıl oluyor ya da nasıl anlıyor bilmiyorum ama tam Can’a bir şans vermeye hazır olduğumu düşündüğümde bir şekilde bana ulaşıyor ve aklımı karıştırmayı başarıyor. Tan aradığında eşyalarımı toplamaya devam ediyordum. Zaten çok fazla şey almayacaktım. Hastaneden çıkınca konuşmuş ve Can’a taşınmaya karar vermiştik. Bu evi bırakmak zor gelse de hala böylesi bana da iyi geleceği konusunda hem fikirdik.
Bu sefer sesimi hiç bir duygu vermeden konuşmayı başarabildim ve bir daha arama diyerek kapatabildim. Umarım gerçekten aramaz, diye düşünerek çantamın fermuarını kapattım. Can seslendiğinde hazırdım.
Geldi ve yanağımı okşayarak beni öptü. “Hazır mısın güzelim, yeni evine gitmek için?” diye sordu. “Bilmiyorum Can hazır olmalıyım sanırım.” diye yanıtladım.
“Merak etme, istediğin zaman buraya
