Sedef’in Fulya’yla görüşmesi daha da aklının karışmasını sağlarken ne yapacağını gerçekten bilmiyordu.
Fulya bir ara “Ah Tan!” diye neredeyse inlemiş, etraftaki masalarda oturan insanların dikkatini çekmişlerdi.
Sevgi “Sen iyi değilsin Fulyacığım, hadi seni evine bırakayım” demiş, onlar kalktıktan sonra Sedef biraz daha oturup kalkmıştı.
Can’ı aradı. “Can seninle konuşmam gerekiyor.” dedi oyalanmadan hemen.
“Tamam Sedef konuşalım evdeyim. Gelebilir misin yoksa aldırayım seni istersen.” diye teklif etti.
“Yok” dedi Sedef “Ben geleceğim, görüşürüz.” dedi ve telefon görüşmesini sonlandırdı.
Düşünmeden parasına baktı, taksi parasını gördüğünde sevindi. Eve dönerken metroyu kullanabilirdi.
Taksiye atlayıp adresi verdi. Yolculuk boyunca ölçüp bitti, o bir hakimdi ve kendini yargıladı.
