Odaya vardığımda Tunahan her zamanki gibi masasının başında bilgisayara odaklanmış çalışıyordu. Parmakları klavyede hızla gezinirken alnındaki hafif çizgiler, bir şeye yoğun bir şekilde odaklandığını belli ediyordu. Kapıyı hafifçe tıklattım ama bu ses onu rahatsız etmeye yetmedi. Yavaşça içeriye girdim ve yanına yaklaştım.
Başını kaldırmadan, “Gelsene güzelim,” dedi. Sanki beni fark etmemesi mümkün değilmiş gibi. Sesinde her zamanki o rahatlık vardı, ama benim yüzümdeki gergin ifadeyi fark etmesi uzun sürmedi. Gözlerini bilgisayardan kaldırıp bana baktığında kaşları hafifçe çatıldı.
“Ne oldu?” diye sordu. Sandalyeden geriye yaslanarak kollarını göğsünde birleştirdi. Sanki sıkıntımı önceden tahmin etmiş gibiydi.
Derin bir nefes alarak karşısındaki sandalyeye oturdum. Ellerimi dizlerimin
