บทที่4 ล้ำเส้น
2354 Words
บทที่4 ล้ำเส้น
มิ้นประคองพายมาส่งที่หน้าบ้านด้วยความทุลักทุเล ฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้สติของเด็กสาวพร่าเลือนจนโลกทั้งใบดูวูบวาบ พายพยายามกลั้นลมหายใจย่องเข้าบ้าน แต่สายตาเจ้ากรรมกลับเห็นเงาร่างของภวินท์นั่งอยู่หน้าทีวีในห้องนั่งเล่น แสงจากจอภาพสะท้อนให้เห็นว่าผู้เป็นพ่อยังคงตื่นอยู่
“ซวยแล้ว... ถ้าเข้าทางนี้ มีหวังโดนเทศน์จนเช้าแน่”
พายตัดสินใจหันหลังกลับ ตาที่พร่าเมาสังเกตไฟจากรั้วบ้านข้าง ๆ ที่ยังเปิดอยู่ทำให้เธอเห็นโอกาส
ประตูรั้วของบ้านธามันไม่ได้ล็อกแน่นหนา เธอจึงถือวิสาสะย่องเข้าไป หมายจะใช้ทางลัดปีนข้ามรั้วหลังบ้านเพื่อเข้าทางหลังบ้าน
ทว่า... ร่างกายและเสื้อผ้ากลับทรยศ จังหวะที่พยายามพาดตัวข้ามกำแพง รองเท้าส้นสูงเจ้ากรรมดันหลุดร่วงลงไปฝั่งบ้านธามัน พายสบถเบา ๆ ก่อนจะตัดสินใจกระโดดตามลงไปเก็บ
“ตุ๊บ โอ๊ย...ซวยจริง ๆ"
ความเจ็บปวดแล่นแปลบจากข้อเท้าจนน้ำตาคลอเบ้า พายทรุดลงไปกองกับผืนหญ้าที่ยังชุ่มน้ำค้าง แต่แล้วแสงไฟจากระเบียงก็สว่างวาบ พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงใหญ่ที่มาในความเงียบ
“พาย”
“อา...อาธาม”
สาวน้อยชะงักลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นเขาในสภาพที่ชวนให้หยุดหายใจ ธามันอยู่ในชุดนอนผ้าแพร เนื้อบางละเอียดแนบไปกับแผ่นอกกว้างที่ปลดกระดุมลงมาจนเกือบถึงหน้าท้อง เห็นมัดกล้ามลอนสวยที่ดูเถือนอย่างร้ายกาจ กลิ่นอายความเซ็กซี่ที่พายแอบเห็นเมื่อหัวค่ำดูเหมือนจะยิ่งเข้มข้นขึ้นยามที่เขาเดินเข้ามาใกล้
“แอบหนีพ่อเที่ยวมาล่ะสิ...” เสียงทุ้มดุนั้นพร่าต่ำ กังวานอยู่ข้างใบหูจนคนเมาใจสั่น
“อย่าฟ้องพ่อนะคะ... พายขอ...”
เธอพยายามจะลุกขึ้น แต่ข้อเท้าที่แพลงทำให้เธอเสียหลักถลาเข้าหาเขา
“ระวัง”
"โอ๊ยย"
วงแขนแกร่งคว้าหมับเข้าที่เอวคอด ร่างบางถูกรวบเข้าสู่อ้อมกอดที่ร้อนระอุโดยไม่ทันตั้งตัว ใบหน้าสวยซบลงบนแผงอกอุ่นที่อัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อ กลิ่นอายชายหนุ่มทำให้พายมึนงงยิ่งกว่าเดิม
“ดื้อจริง ๆ รู้ว่าโตแล้วแต่แอบเข้าบ้านผู้ชายยามวิกาลแบบนี้ มีความผิดนะรู้ไหม”
ธามไม่รอช้าเขาดุเธอเบา ๆ ก่อนจะช้อนตัวร่างเล็กขึ้นแนบอกในท่าอุ้มเจ้าสาว พายเผลอวาดวงแขนคล้องคอเขาไว้แน่น ความใกล้ชิดทำให้เธอสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของคนตัวโต
'ใจเต้นแรงจัง'
เขาพาเธอมาวางลงบนโซฟาหนังสีน้ำตาลเข้ม... โซฟาตัวเดียวกับที่เขาใช้ทำกิจกรรมเร่าร้อนกับผู้หญิงคนนั้น พายตัวแข็งร่างกายร้อนผ่าวเมื่อภาพความทรงจำที่เธอแอบดูย้อนกลับมาหลอกหลอน ความรู้สึกอิจฉาปนความต้องการทำให้เธอกระวนกระวาย
“นั่งนิ่ง ๆ อาจะดูข้อเท้าให้” เขาสั่งเสียงเรียบก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนพื้นพรมตรงหน้าเธอ
“ไม่อยาก... รบกวนคุณอาหรอกค่ะ เผื่อจะมีใครรออาอยู่บนห้อง” พายแค่นยิ้มประชดทั้งที่ริมฝีปากสั่น
ธามันเลิกคิ้ว สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาฉ่ำวาวของสาวน้อยเหมือนจะล่วงรู้ความลับที่เธอซ่อนไว้ เขาแค่นยิ้มเย็น
“ตอนนี้อาอยู่คนเดียว... ไม่มีใครกวนได้นอกจากเรานั้นแหละ...”
ความเงียบเชียบภายในห้องนั่งเล่นถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจที่เริ่มหอบกระชั้น มือหนาของธามันที่เคยจับเพียงข้อเท้า เริ่มขยับลูบไล้ผ่านผิวเนียนละเอียดขึ้นมาอย่างเชื่องช้าแบบไม่ได้ตั้งใจ
สัมผัสจากปลายนิ้วนั้นราวกับปลายถ่านที่จุดติดไฟ ทิ้งรอยความซ่านสยิวไว้ทุกที่ที่เขาลากผ่าน พายสะดุ้งตัวโยนแผ่นหลังบางจมลงไปกับความนุ่มของโซฟาหนังที่บัดนี้เริ่มส่งเสียงเอียดอาดตามการขยับกาย
เดรสสีชมพูตัวสั้นถลกขึ้นมาจนแทบไม่เหลืออะไรปิดบัง ทว่าพายกลับไม่ได้รวบมันลงอย่างที่ควรทำ เธอปล่อยให้ชายผ้าหมิ่นเหม่โชว์โคนขาอ่อนขาวนวลเด่นชัดท่ามกลางแสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเสา
อากาศในห้องที่เคยเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศ กลับกลายเป็นร้อนชื้นขึ้นมาทันตาเมื่อนัยต์ตาสีเข้มของธามันไปหยุดนิ่งอยู่ที่กางเกงในลูกไม้สีหวาน... มันบางเบาจนเห็นรำไรและปลุกเร้าความเป็นชายของเขาจนปวดหนึบ
“อาธาม... มองอะไรคะ มองเหมือน... อยากจะกลืนพายลงไปทั้งตัวเลย”
พายถามเสียงพร่าสั่น ดวงตาปรือปรอยจ้องสบตาเขาอย่างท้าทาย
'กำลังยั่วฉันสินะเด็กบ้า...'
ธามันไม่ตอบแต่เขากลับเลื่อนมือหนาขึ้นมาบีบเค้นที่น่องขาแน่นตึง แข็งแรงแต่ทว่านุ่มละมุนมือ แรงกดนั้นหนักหน่วงขึ้นตามอารมณ์ที่พุ่งสูง พายหายใจติดขัด เธอเผลอแยกเรียวขาออกกว้างขึ้นโดยสัญชาตญาณ เป็นการเปิดทางให้อีกฝ่ายเห็นความงามที่ซ่อนอยู่ได้ชัดเจนขึ้นไปอีก
“เจ็บตรงนี้ใช่ไหม... ” เขาถามย้ำเสียงนั้นแหบพร่าจนแทบเป็นเสียงคำรามในลำคอ
เธอตัดสินใจเล่นกับไฟให้หนักกว่าเดิมถึงแม้ไม่รู้จะทำอย่างไร แต่ในซีรีย์ในละครมีให้เห็นก็คงจะอ่อยไม่ยาก
มือเรียวเล็กคว้าข้อมือหนาของเขาไว้ ลากมือข้างนั้นขึ้นมาสัมผัสลงบนผิวต้นขาด้านในที่ไวต่อความรู้สึกที่สุด เธอจงใจกดฝ่ามือเขาลงไปให้แนบชิดกับเนื้อนุ่ม
“อาธามว่า... พายสวยไหมคะ”
คำถามที่เต็มไปด้วยความยั่วยวนเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองเพลิง ธามันชะงักงัน กล้ามเนื้อแขนของเขาเกร็งเขม็ง เส้นเลือดที่ลำคอปูดโปนด้วยความอดกลั้นจนถึงขีดสุด เขาเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนที่ปะทะกัน
“สวย... พายสวยนะ...หนุ่ม ๆ หลายคนเข้ามาจีบกันเยอะใช่ไหม” เขาเค้นเสียงตอบ
“แล้วอาชอบพายไหมคะ..."สิ้นคำถามของพาย
แต่ธามันกับนิ่งขรึม และเขากำลังต้องหาคำตอบให้สาวน้อยตรงหน้า
"ชอบสิ...เป็นใครก็ชอบ"
คำตอบของธามเป็นคำตอบที่ใครก็สามารถพูดได้ แต่พายกลับรู้สึกถึงแรงปรารถนาในอก มันเต้นระรัวจนห้ามไม่อยู่และคิดไกลกว่านั้น
'คุณอาชอบฉันจริง ๆ ใช่ไหม'
พายโน้มลำคอแกร่งลงมาแล้วบดเบียดริมฝีปากนุ่มหยุ่นลงไปอย่างกระหาย จูบครั้งนี้ไม่มีความไร้เดียงสาหลงเหลืออยู่ รสชาติหวานขมของแชมเปญเจือไปกับรสรักที่รุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ
"พาย...หยุด"เขาดันร่างเล็กออกเบา ๆ
"ทำไมคะ...ไหนว่าชอบพายไง..."
ใบหน้าแงงอนของสาวน้อยทำให้ธามยิ่งสนใจ เธอน่ารักน่าเอ็นดู พร้อมกับน่าทะนุถนอมไปในตัว
"เฮ้อ...."
ธามันถอนหายใจยาว แววตาคมกริบที่เคยขรึมเริ่มสั่นไหวอย่างหนักเมื่อสบเข้ากับดวงตาอ้อนวอนที่ฉ่ำปรือไปด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์และความปรารถนา มือหนาที่ลูบหัวพายเบา ๆ ราวกับจะปลอบโยน กลับสั่นเทาจนเขากลัวว่าคนตัวเล็กจะจับสังเกตได้
“อาเป็นเพื่อนพ่อเธอนะพาย...” เขาเอ่ยเสียงพร่า พยายามเรียกสติที่เหลืออยู่น้อยนิด
“และพาย... พายยังเด็กเกินไปสำหรับเรื่องแบบนี้”
"พายโตแล้ว...เรียนปีสองแล้วนะ..."
พายไม่ได้ถอยหนีตามคำเตือนนั้น แต่เธอกลับเอียงใบหน้าถูไถแก้มเนียนไปกับฝ่ามือหนาของเขาอย่างออดอ้อน ดวงตาฉ่ำวาวช้อนมองคนตัวโตผ่านแพขนตางอนหนา ท่าทางน่ารัก ทว่าแฝงไปด้วยความเย้ายวนอย่างร้ายกาจนั้นทำให้หัวใจของธามันเต้นผิดจังหวะ
'ตัวแสบ....จะทำให้ฉันบ้าแล้ว'
“ถ้าพายเด็ก... แล้วสิ่งที่พายเห็นบนโซฟาตัวนี้เมื่อตอนหัวค่ำละคะ” เธอพึมพำเสียงแผ่ว แต่กลับดังชัดเจนในความเงียบ
“ทำไมอาถึงทำแบบนั้นกับสาวชุดสีแดง..."
“พาย... มันไม่เหมือนกัน...มาแอบดูหรอ”
ธามันเค้นเสียงตอบ ลำคอแห้งผากจนแทบจะกลายเป็นผง เขากำลังต่อสู้กับสัญชาตญาณดิบที่กำลังกรีดร้องให้เขาขย้ำคนตรงหน้า ถึงแม้จะอยากทำมากก็ตามแต่ก็แอบห้ามใจตัวเองไม่น้อย
พายไม่ได้ฟังคำทัดทาน เธอใช้มือเล็กทั้งสองข้างรวบข้อมือหนาของเขาไว้ ลากมันลงมาผ่านลำคอระหง แล้วจงใจให้หยุดนิ่งอยู่ที่เนินอกอิ่มที่กระเพื่อมขึ้นลงตามแรงอารมณ์ที่ปะทุ ความนุ่มหยุ่นที่สัมผัสถูกใจกลางฝ่ามือทำให้อาธามถึงกับลมหายใจขาดห้วง
“ถ้าไม่เหมือน... อาก็สอนพายสิคะ สอนให้พายรู้ว่า... ผู้ใหญ่เขากินกันยังไง”
"ขนาดสั่งห้ามแล้วนะ...ว่าอย่ามา...ยังดื้ออีก"
พายโน้มใบหน้าเข้าไปหาอีกครั้ง คราวนี้เธอไม่ได้บดจูบอย่างรุนแรงเหมือนครั้งแรก แต่กลับใช้ปลายลิ้นแตะแต้มไปที่ริมฝีปากหยักของเขาทีละนิดอย่างกล้าๆ กลัวๆ เพราะเธอเองก็ไม่เคยทำ แต่เคยดูคลิปติดเรทมาบ้าง
"ดื้อแบบนี้ อาธามชอบหรือเปล่า พายดื้อได้กว่านี้อีกนะ"
ความหอมหวานของเด็กสาวผสมกับกลิ่นแชมเปญจาง ๆ มันช่างรุนแรงกว่าสิ่งกระตุ้นใด ๆ ที่เขาเคยเจอมาในชีวิต กลิ่นกายสาวที่โชยเข้าจมูกทำให้เหตุผลที่เขาสั่งสมมาพังทะลายลง
ความเป็นชายที่ซ่อนอยู่ภายใต้กางเกงนอนผ้าแพรมันขยายตัวจนปวดเร้า พองโตจนแทบระเบิดและดูเหมือนคนบนตักจะรับรู้ได้ถึงความต้องการ ที่ปิดไม่มิดนั้น เธอจึงแกล้งบดสะโพกมนลงไปหาความแข็งนั้นเบา ๆ
“อึก... พาย... หยุด” ธามันคำรามเสียงพร่าแต่ในใจกลับโหยหามากกว่าเดิม
“ไม่หยุดค่ะ... จนกว่าอาธามจะจูบพายอีกครั้ง”
คำท้านั้นเหมือนฟางเส้นสุดท้ายที่ขาดผึง ธามันหมดสิ้นความอดทน มือหนาที่เคยลูบหัวอย่างอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นกระชากท้ายทอยของพายให้แหงนรับจูบที่ดุดันและหิวกระหายขอวคนตัวโต
"เล่นกับความรู้สึกแบบนี้..คงต้องรับผิดชอบแล้วนะ...ตัวแสบ"
คราวนี้เขาไม่เหลือที่ว่างให้เธอได้หายใจ เรียวลิ้นร้อนแทรกผ่านเข้าไปเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นเล็กอย่างรุนแรง ดูดดื่มราวกดจะสูบวิญญาณเธอไปให้หมด
ธามครางอืออย่างพอใจ พร้อมแทรกเรียวลิ้นร้อนเข้าไปสำรวจความหวานภายในอย่างหิวกระหาย จูบที่เคยนุ่มนวลเปลี่ยนเป็นบดขยี้ราวกดจะสูบวิญญาณ
"อะอื้มมม"
เขาส่งร่างบางให้จมลึกไปกับเบาะโซฟา ร่างสูงใหญ่ขึ้นทาบทับ กลิ่นอายความใคร่อบอวลไปทั่วห้องจนแทบสำลัก มือหนาเริ่มรุกราน เลื่อนขึ้นมาบีบเค้นเนินอกอิ่มผ่านเนื้อผ้าเดรสบางเบา ยอดอกที่เเข็งตั้งผ่านผ้าทำให้ธามันยิ่งเพิ่มแรงบีบ
“อา... อ้า... อาธาม...”
พายครางกระเส่าในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าเสียจนคนฟังใจสั่น มือเล็กที่เริ่มอยู่ไม่สุขเลื่อนไถลลงไปลูบไล้หน้าท้องแกร่งที่มีมัดกล้ามลอนสวยซ่อนอยู่ภายใต้ผ้าเนื้อดี
เธอสัมผัสได้ถึงแรงกระตุกเกร็งของกล้ามเนื้อทุกครั้งที่ปลายนิ้วลากผ่าน ก่อนจะหยุดลงที่กึ่งกลางลำตัวของเขา... ตรงจุดยุทธศาสตร์ที่แข็งแรงและดันผ้าออกมาจนเห็นรูปทรงที่ชัดเจน มันยิ่งใหญ่เสียจนคนมองแทบหยุดหายใจ
“ทำไม... มันถึงได้ใหญ่ขนาดนี้”
พายอุทานเสียงหวานอย่างกระอึกกระอัก ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้นปนหวาดหวั่นอย่างที่ชีวิตลูกผู้หญิงไม่เคยพบเจอจัง ๆ มาก่อน
“มันแข็ง... และร้อนมาก อากำลังทรมานเพราะพายใช่ไหมคะ”
“ใช่... อาแทบจะทนไม่ไหวแล้ว”
ธามันตอบพลางหลับตาแน่น ขบกรามจนสันนูนเด่นชัด เขากำลังพยายามสะกดกั้นสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่กำลังจะฉีกกระชากชุดนอนของตัวเองทิ้ง
ความเป็นสุภาพบุรุษที่สั่งสมมานานถูกเพลิงราคะเผาผลาญจนแทบมอดไหม้เหลือเพียงขี้เถ้า ธามันค่อย ๆ ลืมตาขึ้นจ้องมองใบหน้าสวยหวานที่บัดนี้เต็มไปด้วยความทะเยอทะยานและแววตาแห่งตัณหาที่เด็กสาวตั้งใจจุดมันขึ้นมาเอง เขายิ้มร้ายที่มุมปาก... ยิ้มที่บอกให้รู้ว่าพยัคฆ์ตัวนี้จะไม่ยอมปล่อยเหยื่อไปอีกแล้ว
“พายเลือกเส้นทางนี้เองนะ...” เขาคำรามเสียงต่ำที่ข่มขวัญจนพายวูบวาบไปทั้งตัว
“ต่อจากนี้... ไม่ว่าอาจะทำอะไร อย่าร้องขอให้หยุดก็แล้วกัน เพราะอาจะไม่มีวันหยุดตามใจพายแน่”
มือใหญ่ที่เคยสุขุมบัดนี้ซุกซนด้วยแรงตัณหา เขาฉุดกระชากสายเดรสให้พ้นจากบ่ามนอย่างไม่ใยดี ทิ้งรอยแดงจาง ๆ ไว้บนผิวขาวจัดราวกับจะตีตราจองว่านับจากวินาทีนี้... พายคือเหยื่อของเขาคนเดียวเท่านั้น
พายรู้สึกเหมือนร่างกายถูกโยนเข้าไปในเตาหลอมละลาย แรงกดจากริมฝีปากและไรเคราสากที่ครูดไล้ไปตามผิวเนื้ออ่อนบางทำให้เธอสั่นสะท้านไปทั้งกายบาง ความตื่นเต้นจากการเห็นและสัมผัส สิ่งที่ไม่เคยต้องมือมาก่อน ทำให้ความกดดันในใจเปลี่ยนเป็นความโหยหาที่ยากจะต้านทาน
สองร่างพัวพันกันจนแยกไม่ออกว่าใครเป็นใคร อุณหภูมิในห้องพุ่งสูงขึ้นราวกับอากาศรอบกายกำลังจะลุกเป็นไฟ ทั้งคู่กำลังดิ่งลึกลงไปในวังวนแห่งความปรารถนาที่มืดดำและเร่าร้อน... วังวนที่พร้อมจะแผดเผาทุกกฎเกณฑ์ให้มอดไหม้ไปในคืนนี้
- Writer
- chap_listContents
- likeADD