บทที่12 ติวสอบ
1770 Words
บทที่12 ติวสอบ
สายลมพัดผ่านผ้าม่านสีอ่อนเข้ามาในห้องนอนที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายความนุ่มนวล พายขยับกายอย่างงัวเงียเมื่อรู้สึกถึงไออุ่นที่โอบล้อมร่างกายไว้ตลอดคืน เธอตั้งใจจะลุกขึ้นไปอาบน้ำเพื่อเตรียมตัวไปสอบอีกวัน ทว่ากลับต้องชะงักกึกเมื่อพบว่าวงแขนแกร่งที่พาดอยู่บนเอวบางนั้นไม่ใช่หมอนข้างอย่างที่คิด
ใบหน้าคมเข้มของธามันอยู่ห่างไปเพียงไม่กี่นิ้ว ลมหายใจสม่ำเสมอของเขาสัมผัสที่ผิวแก้มอย่างแผ่วเบา
“อา... ทำไมมานอนห้องพายได้ล่ะเนี่ย”
พายพึมพำกับตัวเองเสียงเบาหวิว เลือดฉีดพล่านจนใบหน้าหวานขึ้นสีแดงก่ำด้วยความเขินอาย
ความเสียใจเมื่อคืนแทนที่ด้วยความอบอุ่น พายอดใจไม่ไหวที่จะจ้องมองเครื่องหน้าสมบูรณ์แบบนั้นใกล้ ๆ นิ้วเรียวค่อย ๆ ยื่นไปแตะลงที่ปลายจมูกโด่งเป็นสันของเขาเบา ๆ ด้วยความเสน่หาที่เอ่อล้น แววตาของเด็กสาววัยยี่สิบสั่นไหว... เธอเริ่มตกหลุมรักผู้ชายคนนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนกู่ไม่กลับ
'ยังไงเขาก็ทำให้หัวใจฉันผิดปกติจริง ๆ โกรธเท่าไหร่ พอเห็นหน้าก็ลืมทุกอย่าง'
ทว่าในจังหวะนั้นเอง ดวงตาดำขลับของคนที่คิดว่าหลับอยู่กลับลืมขึ้นมาทันที พายตกใจจนแทบจะชักมือกลับ แต่ธามันเร็วกว่า เขาคว้าข้อมือเล็กไว้แล้วกดจูบลงที่ฝ่ามือ ก่อนจะเลื่อนมือหนามาลูบแก้มเนียนอย่างละมุนตา
“ตื่นแล้วเหรอครับ... นอนสบายไหม” น้ำเสียงยามเช้าอันแหบพร่าทำเอาพายใจสั่นสะท้าน
“สบายค่ะ... แต่อาก็ดูสบายดีนะคะ ถึงได้กล้ามานอนในห้องพายแบบนี้” เธอแสร้งประชดเพื่อกลบเกลื่อนความขัดเขิน
ธามันกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ อาการไข้ของเขาดีขึ้นมากจนแทบไม่เหลือร่องรอยคนป่วย
“ก็มาดูเด็กขี้แงแถวนี้... ร้องไห้จนตาบวมหมดแล้วเนี่ย”
ไม่พูดเปล่า เขาออกแรงดึงกายเล็กให้ล้มลงมาแนบอก กอดรัดเธอไว้หลวม ๆ พลางลูบผมสลวยอย่างปลอบประโลม พายซุกหน้าลงกับแผงอกกว้าง กลิ่นกายชายหนุ่มที่คุ้นเคยทำให้กำแพงความน้อยใจพังทลายลงสิ้นซาก
“ยังเจ็บอยู่ไหมคะ... เมื่อคืนหนูไม่ได้ทานอะไรเลย หิวหรือเปล่า” ธามันเอ่ยถามเสียงนุ่ม
“เจ็บค่ะ... และก็หิวมากด้วย พายรู้สึกเหมือนจะกินอาได้ทั้งตัวเลยตอนนี้”
พายพูดพลางขำเบา ๆ ในลำคอ ความขี้เล่นกลับคืนมาจนเธอลืมไปเสียสนิทว่าเมื่อวานเพิ่งจะร้องไห้แทบเป็นแทบตาย
“หึ... รอให้หายดีกว่านี้ก่อนเถอะ อาจะยอมให้พายกินทั้งตัว แบบไม่ให้เหลือซากเลยล่ะ”
สายตาคมเข้มที่จ้องมองมานั้นสื่อความหมายลึกซึ้งจนพายต้องหลบตาด้วยความร้อนวูบวาบไปทั้งตัว
ทั้งคู่จมอยู่ในภวังค์ความหวานที่สบประสานสายตากันอยู่นานสองนาน ทว่าความสุขก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงสั่นจากสมาร์ตโฟนคู่ใจบนโต๊ะข้างเตียง
[พ่อ]
พายหัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าจังหวะกลองรบ เธอรีบคว้าโทรศัพท์มาดูพลางหันไปมองหน้าธามันด้วยความเลิ่กลั่ก ก่อนจะตัดสินใจกดรับสายด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้ปกติที่สุด
“ค่ะพ่อ... พายเพิ่งตื่นค่ะ”
[อาธามเป็นยังไงบ้างลูก ดีขึ้นหรือเปล่า ทำไมพ่อโทรไปหาเมื่อวานไม่รับสาย]
ปลายสายของภวินท์ถามด้วยความเป็นห่วงเพื่อนรุ่นน้องและลูกสาว
“พายเหนื่อยหลับไปเลย หนังสือสักตัวก็ไม่ได้อ่าน..” พายทำเสียงเง้างอด พลางเอื้อมมือไปแตะที่หน้าผากของธามันต่อหน้าต่อตาเขา
“อาดีขึ้นแล้วค่ะ... ไม่มีไข้แล้วด้วย พ่อหนูจะไปเรียนแล้วนะคะ มีสอบค่ะ คิดถึงพ่อนะ... บายค่ะ”
เธอรีบกดวางสายทันทีราวกับกลัวว่าพ่อจะจับพิรุธได้ พายถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกก่อนจะหันไปแยกเขี้ยวใส่คนตัวโตที่นอนขำอยู่ข้าง ๆ
“หัวเราะอะไรคะอาธาม พายใจจะวายตายอยู่แล้ว”
“ก็พายเล่นละครเก่ง... ถ้าพี่วินรู้ว่าอาไม่มีไข้เพราะได้ยาดีจากลูกสาวเขา พี่วินคงอกแตกตายแน่ ๆ” ธามันยันกายลุกขึ้นนั่ง พลางลูบหัวพายอีกครั้ง
“ไปอาบน้ำแต่งตัวเถอะครับ อาจะไปจัดการตัวเองเหมือนกัน... วันนี้อาจะไปส่งหนูสอบเอง แล้วตอนเย็นกลับมา...อาจะไปรับเหมือนเดิมนะ”
พายบ่นอุบอิบพลางจัดปกเสื้อนักศึกษาให้เข้าที่ แต่แล้วเธอก็ต้องชะงักเมื่อมือหนาของธามันรั้งเอวเธอเข้าไปชิดอีกครั้ง แววตาคมกริบคราวนี้นิ่งลึกกว่าเดิม
“เมื่อคืน... หนูละเมอเรียกแด๊ดดี้ทั้งคืนเลยนะพาย” ธามันเอ่ยขึ้น น้ำเสียงดูเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความสงสัย
“ละเมอเรียกหาพี่วินหนูคิดถึงขนาดนั้นเลยเหรอ”
พายชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดขำออกมาเบา ๆ เธอเงยหน้าสบตาคนตัวโตที่ยังเข้าใจผิดไปไกล
“แด๊ดดี้ที่พายเรียก... ไม่ใช่พ่อค่ะอาธาม แต่เป็นอาต่างหาก”
คราวนี้เป็นฝ่ายธามันที่อึ้งไป เขาเลิกคิ้วสูง มองสาวน้อยวัยยี่สิบที่จู่ๆ ก็ทำใจกล้าขยับเข้ามาซุกอกเขา พร้อมกับช้อนสายตาอ้อนวอนอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน
“ถ้าอยู่กับอา... พายขอเรียกอาว่าแด๊ดดี้ได้ไหมคะ”
พายถามเสียงหวานหยด มือเล็กลูบไล้แผ่นอกแกร่งผ่านเนื้อผ้าเชิ้ตอย่างแผ่วเบา
“แด๊ดดี้ที่ไม่ได้แปลว่าคุณพ่อ... แต่เป็นแด๊ดดี้ของพายคนเดียว”
เธอทำให้เหัวใจที่เคยเยือกเย็นและด้านชาของนักธุรกิจหนุ่มวัยสามสิบสองกลับพองโตและเต้นแรงขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ความรู้สึกเหมือนมีชีวิตชีวาอีกครั้งมันซ่านไปทั่วอก แต่เขาก็ยังคงรักษาท่าทางนิ่งสุขุมเอาไว้
“ถ้าเรียกแบบนั้น... แล้วหนูกับแด๊ดดี้คนนี้จะมีสถานะเป็นอะไรกันล่ะครับ” เขาแกล้งถามลองเชิง
“ก็เป็นแฟนกันไงคะ... แด๊ดดี้ห้ามเจ้าชู้ด้วยนะ ห้ามมองสาวคนไหน”
พายทำเสียงเง้างอด พลางใช้นิ้วชี้จิ้มที่อกเขาเบาๆ เป็นเชิงคาดโทษ
ธามันหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ ความรู้สึกหวงแหนและลุ่มหลงมันเอ่อล้นจนเขาต้องกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น เขาไม่ได้ตอบรับด้วยคำพูดหวานหู แต่กลับกดจูบลงที่ขมับของเธออย่างหนักแน่น
“ตกลงครับ... แฟนก็แฟน แต่จำไว้ด้วยนะพาย ถ้าอาเป็นแด๊ดดี้ของหนูแล้ว... หนูก็ไม่มีสิทธิ์ไปมองหนุ่ม ที่ไหนเหมือนกัน”
พายยิ้มกว้างด้วยความดีใจ เธอซุกหน้าเข้ากับอกเขาอย่างมีความสุข
"ตกลงค่ะ...เพราะพายไม่เคยสนใจใคร...แด๊ดดี้ของพายน่ารักจัง"
"อา..เออแด๊ดดี้จะบอกคุณพ่อพายยังไง...เนี้ย"
ธามันเอ่ยถามด้วยเสียงที่กังวลขึ้นมาถนัดตา เมื่อนึกถึงใบหน้าของรุ่นพี่คนสนิทที่หวงลูกสาวคนนี้ยิ่งกว่าอะไร
"ก็ไม่ต้องบอกไงคะ... ให้มันเป็นความลับระหว่างเรา...หนูกับแด๊ดดี้ไปก่อนนะ"
ช่วงเย็น
รถสปอร์ตคันหรูเลี้ยวเข้าจอดในรั้วบ้านของภวินท์อีกครั้งในช่วงเย็น พายเดินลงจากรถด้วยใบหน้าที่งอง้ำ บ่นพึมพำมาตลอดทางเรื่องวิชาที่จะต้องสอบในวันพรุ่งนี้
“แด๊ดดี้ขา... พรุ่งนี้วิชายากที่สุดในโลกเลย พายอ่านเนื้อหาปิโตรเลียมแล้วปวดหัวไปหมด พายต้องสอบตกแน่ ๆ เลยค่ะ” พายทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาในห้องนั่งเล่นอย่างหมดแรง
ธามันเดินตามเข้ามาปิดประตูบ้านจนมิดชิด เขาปลดกระดุมข้อมือเสื้อเชิ้ตออกพลางพับแขนเสื้อขึ้นอย่างใจเย็น ก่อนจะเดินมาหยุดตรงหน้าเด็กสาวที่กำลังทำหน้าเหมือนจะร้องไห้
“วิชาธุรกิจพลังงานเหรอครับ”
ธามันยกยิ้มมุมปาก พลางโน้มตัวลงมาเอามือยันพนักโซฟาคร่อมร่างบางไว้
“หนูรู้ใช่ไหมว่าแด๊ดดี้ถนัดเรื่องนี้ที่สุด... ให้พี่ติวให้เอาไหมครับ”
พายชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจเต้นผิดจังหวะเมื่อได้ยินเขาแทนตัวเองว่า พี่มันดูสนิทเสน่หาและเซ็กซี่จนกระแสความร้อนแล่นไปทั่วกาย
“พี่... พี่ธามจะติวให้พายจริง ๆ เหรอคะ”
“จริงสิครับ... พี่จะสอนทุกอย่างที่หนูอยากรู้เลย”
ธามันดึงร่างบางให้ลุกขึ้นแล้วจูงมือเดินเข้าไปในห้องทำงานที่เงียบสงัด เขาหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังตัวใหญ่แล้วดึงพายให้ขึ้นมานั่งแหมะอยู่บนตักแกร่ง
“แด๊ดดี้... พายจะอ่านหนังสือรู้เรื่องไหมคะเนี่ย นั่งท่านี้...” พายประท้วงเสียงแผ่ว แต่ก็ยอมซบลงกับไหล่กว้าง
“ห้ามดื้อสิครับ... ถ้าตั้งใจฟัง พี่จะให้รางวัลอย่างงามเลยล่ะ”
เขาเปิดชีทเรียนของเธอพลางเริ่มอธิบายเนื้อหาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจัง บทสนทนาเรื่องธุรกิจที่ดูน่าเบื่อกลับดูน่าสนใจขึ้นมาทันทีเมื่อออกมาจากปากของเขา
ธามันติวไปพลาง มือหนาก็ลูบไล้ที่ต้นขาเนียนของพายอย่างเผลอตัวหรือไม่ก็จงใจ เมื่อไหร่ที่พายเริ่มเหม่อมองหน้าเขา ธามันก็จะดุเสียงเข้มแต่แฝงความนัย
“พายครับ... มองที่หนังสือสิ อย่ามองหน้าพี่ ถ้าหนูทำคะแนนพรุ่งนี้ไม่ดี พี่จะทำโทษให้ลุกไปไหนไม่ไหวเลยนะ”
“อยากโดนลงโทษจัง...” พายอ้อนพลางหันไปหอมแก้มเขาฟอดใหญ่เป็นการเอาใจ
ธามันนิ่งไปครู่หนึ่ง ความอดทนที่มีเกือบขาดสะบั้น เขาปิดหนังสือเรียนลงทันทีพลางรวบเอวบางเข้าหาตัวจนอกนุ่มเบียดชิดกับแผงอกแกร่ง
“งั้นการติวภาคทฤษฎีจบแค่นี้แล้วกันนะพาย... ต่อไปพี่จะติวภาคปฏิบัติ ให้หนูเอง รับรองว่าหนูจะจำพี่... เอ๊ย จำบทเรียนนี้ไปจนวันตายเลยล่ะครับ”
- Writer
