บทที่20 คนใหม่ของพาย
1709 Words
บทที่20 คนใหม่ของพาย
เช้าวันใหม่เริ่มต้นด้วยบรรยากาศที่ชวนให้หายใจไม่ออก แสงแดดจัดจ้าที่ส่องลอดผ้าม่านเข้ามาไม่ได้ช่วยให้หัวใจของคนในบ้านอบอุ่นขึ้นเลย พายเดินลงมาจากชั้นบนในชุดเตรียมตัวออกไปข้างนอก
ใบหน้าหวานที่เคยร่าเริงบัดนี้ดูเรียบเฉยจนน่าใจหาย เธอพยายามทำตัวให้ปกติที่สุด แม้ว่าในหัวสมองจะยังคงมีภาพข่าวลือที่แชร์กันว่อนในโซเชียลตั้งแต่เมื่อคืนก็ตาม
ในห้องนั่งเล่น น้าวีนัสกำลังนั่งจ้องหน้าจอโทรทัศน์ขนาดใหญ่ที่กำลังนำเสนอข่าวสังคมช่วงเช้า เสียงฝีเท้าของพายทำให้วีนัสสะดุ้งและพยายามจะกดรีโมทเปลี่ยนช่อง แต่ทว่า... มันไม่ทันเสียแล้ว
“...กลายเป็นข่าวทอล์กออฟเดอะทาวน์ชั่วข้ามคืนเลยนะคะ สำหรับคุณธามัน นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงที่หายหน้าไปกว่าสองปี ล่าสุดมีภาพหลุดขณะควงสาวสวยนอกวงการดีกรีนักเรียนนอก เลือกซื้อแหวนเพชรน้ำงามในลอนดอน แหล่งข่าวระบุว่าเตรียมเข้าพิธีหมั้นเร็วๆ นี้ค่ะ...”
ภาพบนหน้าจอคือชายหนุ่มที่พายจำได้แม้เห็นเพียงเสี้ยวหน้า เขายืนโอบไหล่ผู้หญิงร่างดีคนหนึ่งด้วยท่าทางสนิทสนม แววตาที่เคยมองเธออย่างลึกซึ้ง บัดนี้ดูเหมือนจะมอบให้คนข้างกายไปเสียหมดสิ้น
พายยืนนิ่งงัน ร่างกายเหมือนถูกสาปให้เป็นหิน ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีแต่น้ำตาไม่มีไหลออกมาแม้แต่หยดเดียว มันจุกอยู่ที่ลำคอจนเธอต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่เพื่อสะกดอารมณ์
“พาย... อย่าไปฟังเลยลูก ข่าวพวกนี้มันก็แค่...” วีนัสรีบถลาเข้าไปหาหลานสาวด้วยความสงสาร
“หึ ข่าวจริงน่ะสิไม่ว่า”
เสียงกร้าวของภวินท์ดังแทรกขึ้นมาจากโต๊ะอาหาร เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นด้วยท่าทางที่ดูอารมณ์ดีเกินเหตุ แววตาสะใจฉายชัดจนปิดไม่มิด
ภวินท์กอดอกมองหน้าจอทีวีแล้วหัวเราะในลำคอ
“เป็นไงล่ะพาย พ่อบอกแล้วใช่ไหมว่าไอ้คนนั้นมันก็แค่เห็นลูกเป็นของเล่น พอเบื่อมันก็ไปคว้าคนที่คู่ควรกับมันจริง ๆ มาแต่งงาน ไอ้คำว่ารอที่มันเคยพ่นออกมาน่ะ มันก็แค่คำโกหกของคนหน้าตัวเมีย”
“พี่วิน พอได้แล้วค่ะ สงสารหลานบ้าง” วีนัสเอ่ยห้ามเสียงเขียว
“ทำไมต้องพอ พายจะได้ตาสว่างเสียทีไง” ภวินท์จ้องหน้าลูกสาว
“ดูเอาไว้พาย ดูให้เต็มตาว่าคนที่แกยอมเถียงพ่อเพื่อมัน วันนี้มันกำลังจะไปเสวยสุขกับผู้หญิงคนอื่น ทิ้งให้แกเป็นอีโง่อยู่ตรงนี้”
พายไม่ได้โต้ตอบ เธอเพียงแต่จ้องมองหน้าจอทีวีที่ตอนนี้เปลี่ยนไปรายงานข่าวอื่นแล้ว ความรู้สึกเจ็บปวดมันลึกเกินกว่าจะกลั่นออกมาเป็นหยดน้ำตา มันคือความว่างเปล่า... ความพังทลายของคำมั่นสัญญาที่เธอเคยเทิดทูน
“พายเข้าใจแล้วค่ะพ่อ...” พายเอ่ยเสียงเรียบอย่างเชื่อฟัง
“พ่อไม่ต้องด่าเขาให้เสียปากหรอกค่ะ เพราะตั้งแต่วินาทีนี้ไป... ผู้ชายคนนี้ไม่มีตัวตนในโลกของพายอีกแล้ว”
“ดีมาก ลูกโตขึ้นมาก” ภวินท์สำทับพลางเดินเข้าไปลูบหัวลูกสาวอย่างถือดี
“...เริ่มต้นชีวิตใหม่กับคนที่ดีกว่า อย่างลีโอ... รายนั้นเขามารอรับแกอยู่ที่หน้าบ้านแล้ว อายุก็เท่ากันเหมาะกว่าเยอะ”
พายพยักหน้าช้า ๆ เดินเลี่ยงผ่านพ่อออกไปที่หน้าบ้าน ที่นั่นมีรถของลีโอจอดอยู่พร้อมกับรอยยิ้มที่แสนดีพายมองย้อนกลับไปในบ้าน... เธอกำลังจะทิ้งอดีตที่กัดกินหัวใจเธอมาตลอดสองปีไว้ข้างหลัง
เวลาสายของวันนั้น
ลีโอพาพายไปผ่อนคลายที่ห้างสรรพสินค้าหรูใจกลางเมือง หาเวลาว่างเพื่อรอการตอบรับของงาน โดยมีมิ้นที่รับปากว่าจะตามมาสมทบแต่กลับส่งข้อความมาบอกว่ารถติดมหาศาล
“มิ้นบอกว่าคงตามมาไม่ทันรอบหนังแล้วล่ะ พายอยากไปเดินเล่นก่อนไหม หรือจะเข้าไปดูเลย”
เสียงของหนุ่มหล่อเอ่ยถามขณะที่เดินเคียงข้างเธอไปตามโถงทางเดินหรูหรา ลีโอในชุดเชิ้ตพับแขนดูเป็นหนุ่มวัยรุ่นที่เริ่มก้าวสู่โลกทำงานอย่างเต็มตัว
ลีโอคอยเดินกันฝูงคนไม่ให้มาเบียดเธอ คอยสังเกตอาการของพายอยู่ตลอดเวลา ลีโอแสนดีและสม่ำเสมอมาตลอดหลายปีทำให้พายรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก
“ดูเลยก็ได้...พายอยากนั่งพักพอดี”
พายฝืนยิ้มตอบเขา พยักหน้าก่อนจะอาสาไปซื้อตั๋วและเครื่องดื่มมาให้
ในระหว่างที่พายนั่งรออยู่หน้าโรงหนัง สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นคนคู่หนึ่งที่เดินออกมาจากร้านจิวเวลรี่ฝั่งตรงข้าม ร่างกายของพายแข็งทื่อราวกับถูกสาป ลมหายใจสะดุดกึกจนเจ็บหน้าอก
ที่ตรงนั้น... ธามัน ในชุดสูทสีเข้มดูภูมิฐานและเย็นชากว่าที่เธอเคยจำได้ กำลังเดินเคียงคู่มากับหญิงสาวที่ปรากฏในข่าวเช้านี้ มือวางอยู่ที่เอวบางของผู้หญิงคนนั้นอย่างทะนุถนอม สัมผัสที่เคยใช้ประคองเธอ... บัดนี้กำลังใช้มันกับคนอื่นอย่างเปิดเผยต่อหน้าสาธารณชน
พายจ้องมองภาพนั้นด้วยตาเนื้อของตัวเอง ความจริงมันเจ็บกว่าการเห็นผ่านหน้าจอทีวีหลายเท่าตัว ธามยังคงดูดีจนน่าใจหาย กลิ่นอายความสูงศักดิ์และอำนาจแผ่กระจายออกมาจนคนรอบข้างต้องเหลียวมอง และที่ร้ายกาจที่สุดคือ... ธามกำลังเดินเข้าร้านแบรนด์เนมที่เคยซื้อของให้เธอ
พายคิดไปไกลถึงความทรงจำที่เคยหอมหวาน หลังจากซื้อของเสร็จ ธามต้องพาผู้หญิงคนนี้ไปต่อที่โรงแรมหรูเหมือนที่เคยทำกับเธอแน่ ๆ
ในจังหวะที่หัวใจพายกำลังแตกสลาย ธามันก็ชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย หมุนใบหน้าคมคายกลับมา ราวกับสัมผัสได้ถึงสายตาที่จ้องมองอยู่
ดวงตาคมกริบคู่นั้นสบประสานกับนัยน์ตาที่สั่นร้าวของพายเข้าอย่างจัง
พายยืนตัวนิ่งเสมือนวิญญาณล่องลอยออกไปจากตัว แต่ชายคนนั้นกลับนิ่งเฉย... แววตาเย็นชาและว่างเปล่า เหมือนคนไม่เคยรู้จักกัน ธามเพียงแค่มองผ่านเธอไปเหมือนมองธาตุอากาศที่ไม่มีตัวตน ก่อนจะหันไปยิ้มกว้าง ๆ ให้ผู้หญิงข้างกายแล้วเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะหยุดทักทาย
“พาย... เป็นอะไรหรือเปล่า หน้าซีดมากเลยนะ”
ชายหนุ่มอีกคนเดินกลับมาพร้อมถังป๊อปคอร์นในมือ แววตาของลีโอเต็มไปด้วยความวิตกกังวลพร้อมวางของลงแล้วถือวิสาสะเอื้อมมือมากุมมือที่เต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อของสาวสวยไว้ สัมผัสนั้นอบอุ่นมั่นคง แต่มันกลับยิ่งตอกย้ำความหนาวเหน็บในใจพายให้ลึกขึ้นไปอีก
“พายแค่... มึนหัวนิดหน่อยน่ะลีโอ เราเข้าไปข้างในกันเถอะนะ”
“โอเค ไปพักข้างในกัน เราอยู่ตรงนี้แล้วพาย ไม่ต้องกลัวนะ” ลีโอโอบไหล่พายเพื่อประคองเธอเข้าไปในโรงหนังที่มืดสลัว
พายก้าวเดินตามแรงประคองของลีโอไป แต่ในหัวสมองกลับวนเวียนอยู่กับดวงหน้าเย็นชานั้น... สายตาของคนที่บอกให้เธอรอ แต่กลับเดินจูงมือคนอื่นผ่านหน้าเธอไปอย่างไม่ใยดี
'จบสิ้นกันทีนะแด๊ดดี้... ต่อไปนี้จะไม่มีพายที่โง่รอพี่อีกแล้ว'
พายบอกตัวเองด้วยความแค้นเคืองที่กลั่นออกมาจากความเสียใจ
ภายในโรงภาพยนตร์ที่มีแสงจากจอที่สาดกระทบใบหน้าไม่ได้ทำให้พายรู้สึกสนุกตามเนื้อเรื่องเลย จิตใจของเธอไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ภาพเหล่านั้นไหลเวียนในโพรงประสาทไม่รู้จบ
ในจังหวะนั้นเอง สัมผัสอุ่นจากฝ่ามือหนาก็เลื่อนมาทับลงบนมือของเธอที่วางอยู่บนที่พักแขนอย่างแผ่วเบา
หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบด้วยความไม่คุ้นชิน เธอเผลอจะขยับมือหนีตามสัญชาตญาณ แต่ทว่าเพื่อนชายคนสนิทกลับค่อย ๆ สอดประสานปลายนิ้วเข้ากับมือของเธอช้า ๆ เป็นการยึดเหนี่ยวที่นุ่มนวลแต่หนักแน่น ลีโอไม่ได้หันมามองพาย และไม่ได้กดดันด้วยคำพูดใด ๆ แต่แรงบีบเบา ๆ ที่หลังมือกลับสื่อสารความรู้สึกออกมาได้ชัดเจน
“เรารู้ว่าพายไม่ค่อยโอเค... แต่พายมีลีโออยู่ข้าง ๆ เสมอนะ ยัยขี้แง”
น้ำเสียงทุ้มที่กระซิบอยู่ข้างหูเต็มไปด้วยความอาทรและขี้เล่นในแบบที่ลีโอชอบใช้เรียกเธอเสมอมา มันคือความสบายใจที่พายคุ้นเคยมาตลอดหลายปี
พายเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกสับสนตีรวนอยู่ในอก แม้สัมผัสนี้จะยังไม่ชินและหัวใจเธอยังไม่ได้เต้นแรงด้วยความรักแบบหนุ่มสาวทั่วไป แต่มันกลับเป็นความรู้สึกที่ปลอดภัยยังไงไม่รู้
พายไม่ได้ชักมือกลับ เธอปล่อยให้ลีโอกุมมือไว้อยู่อย่างนั้น ความอบอุ่นจากมือของเพื่อนสนิทอีกคนค่อย ๆ ซึมซาบเข้าสู่หัวใจที่กำลังสั่นไหว เธอเลือกที่จะหลับตาลงและพิงศีรษะลงกับเบาะที่นั่ง พยายามบอกตัวเองว่าเพื่อนคนนี้คือความจริงที่อยู่ตรงหน้า คือคนที่จับต้องได้ และคือคนที่พ่อวางใจที่สุด
‘มูฟออนเสียทีนะพาย... เริ่มต้นใหม่กับลีโอก็ไม่เห็นจะแย่ตรงไหน’
พายบอกตัวเองในใจ ขณะที่กระชับปลายนิ้วตอบกลับเขาไปบางเบา เป็นการยอมรับเบื้องต้นที่ทำให้ลีโอแอบลอบยิ้มออกมาในความมืด ชายข้างกายของพายดีใจที่อย่างน้อยในวินาทีที่เธออ่อนแอที่สุด ลีโอยังเป็นคนที่ได้กุมมือเธอไว้
- Writer
