บทที่5 ถ้าไม่หยุดจะไม่ไหวแล้วนะ
2611 Words
บทที่5 ถ้าไม่หยุดจะไม่ไหวแล้วนะ
อุณหภูมิภายในห้องนั่งเล่นพุ่งสูงขึ้นราวกับอากาศรอบกายกำลังจะลุกเป็นไฟ ธามันหอบหายใจหนักหน่วง ความเป็นสุภาพบุรุษถูกเพลิงราคะแผดเผาจนมอดไหม้เหลือเพียงสัญชาตญาณดิบของชายหนุ่มวัยฉกรรจ์ที่กำลังคลั่งเพราะสัมผัสของเด็กสาวใต้ร่าง
“อาจะไม่ไหวแล้วนะพาย... ถ้าไม่หยุดตอนนี้ อาไม่ให้เธอหยุดแล้วนะ”
เขาคำรามเสียงพร่าชิดริมฝีปากเจ่อช้ำ สายตาที่เคยนิ่งสุขุมบัดนี้ดุดันและเต็มไปด้วยความกระหายอย่างไม่ปิดบัง
“อย่าหยุดนะคะ... อาธาม...”
พายตอบกลับด้วยน้ำเสียงแหบพร่า เธอจงใจรั้งลำคอหนาลงมา บดจูบซ้ำลงไปเพื่อยืนยันว่าเธอพร้อมจะมอดไหม้ไปกับเขาในค่ำคืนนี้
“งั้นอย่ามาโทษอาทีหลังแล้วกัน”
สิ้นคำประกาศ อาธามก็ไม่สะกดกลั้นอารมณ์อีกต่อไป เขาโน้มตัวลงกดร่างบางให้จมลงไปกับเบาะหนัง เสียงเอี๊ยดอ๊าดของโซฟาดังลั่นตามแรงกดทับของคนสองคน ผสานไปกับเสียงลมหายใจที่กระชั้นถี่
เขาซุกไซ้ใบหน้าลงกับซอกคอขาวระหง กลิ่นหอมสะอาดแบบเด็กสาวกระตุ้นให้เขาคลั่งจนแทบคุมสติไม่อยู่ ธามันฝังริมฝีปากลงบนผิวเนื้อนุ่ม ดูดดึงอย่างรุนแรงจนเกิดรอยรักสีเข้มชัดเจนบนคอระหงเพื่อตีตราจอง
“อื้อออ... อ๊ะ อาธาม...”
พายครางชื่อเขาออกมาด้วยความรู้สึกที่เปี่ยมล้น เธอเกร็งตัวจนปลายนิ้วเท้าจิกเข้าหาพรม มือใหญ่ของธามเลื่อนขึ้นมากอบกุมความหยุ่นนุ่มผ่านเนื้อผ้าเดรสสีชมพู บีบเค้นจนมันล้นทะลักออกมาตามง่ามนิ้วหนา ก่อนจะกระชากสายของชุดให้พ้นทางอย่างรวดเร็ว
"อะอา"เสียงร้องปนหอบกระเส่า
ธามันช้อนร่างบางขึ้นแนบอก เขาพาเธอเดินขึ้นบันไดไม้ที่ส่งเสียงลั่นเบา ๆ ตามจังหวะก้าวเท้าที่เร่งรีบ ภายในใจของเขาไม่มีพื้นที่เหลือให้ความผิดชอบชั่วดีอีกต่อไป มีเพียงความโหยหาที่พลุ่งพล่านจนยากจะถอนตัว
คนตัวโตเหวี่ยงสาวน้อยลงบนเตียงกว้างสีน้ำเงินเข้ม พายรู้สึกถึงความเย็นของผ้าปูที่นอนที่ตัดกับความร้อนในร่างกายเธออย่างรุนแรง ธามันตามขึ้นมาคร่อมร่างเธอไว้ แววตาของเขาหิวโหยราวกับจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว
"เสื้อตัวเล็กนี้...เอาออกนะ"
"ค่ะ...ตามใจอาเลยค่ะ"
บราลูกไม้สีหวานถูกปลดตะขอและสะบัดทิ้งไปในพริบตา เมื่อสิ่งปกปิดสุดท้ายหลุดลอยไป เม็ดสีชมพูที่ชูชันท้าทายสายตาก็ทำให้ชายหนุ่มถึงกับชะงัก ลมหายใจเขาขาดห้วงไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นความงามผุดผ่องเบื้องหน้า ผิวพรรณของพายขาวนวลราวกับน้ำนมตัดกับผ้าปูที่นอนสีเข้มอย่างงดงาม
“พาย... หนูโตแล้วจริง ๆ... สวยไปทั้งตัว”
เขาชมเสียงพร่าพลางใช้มือหนาบีบเค้นลงบนทรวงอกอิ่มอย่างหนักหน่วง พายสะดุ้งเมื่อรู้สึกถึงน้ำหนักมือที่รุนแรงแต่มันกลับทำให้เธอเสียวซ่านจนท้องน้อยวูบวาบ
“อาธามคะ... พายอยากลอง... เหมือนที่ผู้หญิงคนนั้นที่ทำให้อา”
พายกระซิบชิดใบหูเขา ความอยากเอาชนะทำให้เธอละทิ้งความเขินอายไปหมดสิ้น
ธามันเงียงไปพักหนึ่ง หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุอก เขาจัดการปลดเปลื้องกางเกงนอนของตัวเองออกทิ้ง ของบางอย่างที่หัวเตียงร่วงลงพื้นจนเกิดเสียงแตก แต่นั่นไม่ได้ดึงความสนใจของเขาไปได้เลย
"เคร้ง!"
“ถ้าโตแล้ว... ก็พิสูจน์ให้อาเห็นหน่อยสิพาย”
สาวน้อยตัวเล็กค่อย ๆ เคลื่อนตัวลงไปคุกเข่าระหว่างขาแกร่ง ความยิ่งใหญ่แข็งขึงที่ปรากฏแก่สายตาทำเอาเธอตัวสั่นด้วยความประหม่า ความร้อนแรงที่แผ่ออกมาสะกดให้เธอไม่อาจละสายตา เธอยื่นมือที่สั่นน้อย ๆ ออกไปแตะต้องความแข็งแกร่งนั้นเบา ๆ แต่มันทำให้หนุ่มหล่อเสียวซ่าำปทั่วกาย
ธามันถึงกับซี้ดปากหลับตาแน่น ลำคอแกร่งขึ้นเส้นเลือดชัดเจน พายรวบรวมความกล้าโน้มใบหน้าเข้าไปหา กลิ่นกายชายหนุ่มที่ดุดันกระตุ้นอารมณ์เธอจนถึงขีดสุด... เธออยากจะรู้ว่ารสชาติของผู้ชายที่ชื่อธามัน จะเร่าร้อนเพียงใดในค่ำคืนเดือดที่กำลังจะมอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่าน
'ทำไมดูน่ากลัว...แต่กลับอยากกิน'
พายจ้องมองความใหญ่เบื้องหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย มือน้อยค่อย ๆ เอื้อมไปแตะต้อง สัมผัสแรกที่ปลายนิ้วสัมผัสถูกผิวเนื้อที่ตึงเขม็งและอัดแน่นไปด้วยเส้นเลือดนูนเด่นทำให้เธอสะดุ้งน้อย ๆ หัวใจเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก
“มัน... ร้อนมากเลยค่ะอาธาม...ทำไมถึงแข็งได้ค่ะ....” เธอพึมพำเสียงสั่น พลางลองลูบไล้ขึ้นลงอย่างเงอะงะ
"อื้มมมมม"
ธามันครางหือในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นแทบหายไป เขาจ้องมองภาพเด็กสาวที่คุกเข่าอยู่ระหว่างขาของเขาด้วยอารมณ์ที่ตีรวนไปหมด พายพยายามโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ กลิ่นอายความเป็นชายที่ยั่วยวนทำให้เธอเวียนหัว แต่สาวสวยกลับรวบรวมความกล้า ลองใช้ปลายลิ้นแตะแต้มลงไปที่ส่วนปลายยอดอย่างเก้ ๆ กัง ๆ
“อึ่ก... พาย...”
ธามันซี้ดปากหลับตาแน่น มือหนาขยุ่มลงบนผ้าปูที่นอนจนยับยู่
'รสชาตนี้....ดีจัง'
พายเริ่มลองใช้ริมฝีปากครอบครองอย่างที่เคยเห็นในโซเชี่ยล แต่มันกลับไม่ง่ายอย่างที่คิด เธอสำลักเบา ๆ เมื่อความใหญ่โตนั้นคับแน่นอยู่ในปากจนหายใจลำบาก เหล็กดัดฟันซี่เล็กระคายเคืองและเผลอไปครูดถูกผิวเนื้ออ่อนบางจนธามันสะดุ้งตัวโยนด้วยความเสียวแปลบ
“ขอโทษค่ะ... พายทำไม่เป็น... มันใหญ่จนปากพายดูเล็กไปเลย แล้วเหล็กนี่... มันกวนอาหรือเปล่าคะ”
"มะม่าย..."
เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยดวงตาฉ่ำน้ำ แสงสลัวสะท้อนประกายโลหะจากเหล็กดัดฟันในปากของเธอ ยิ่งตอกย้ำความอ่อนเยาว์และไร้เดียงสาจนธามันรู้สึกหน่วงในอกอย่างพิกล ท่าทางที่พยายามจะปรนเปรอเขาทำให้หัวใจที่เคยแข็งกระด้างของชายวัยฉกรรจ์หวั่นไหว
“อาธามสอนพายหน่อยได้ไหมคะ... สอนพายว่าต้องทำยังไงให้อารู้สึกดี”
"กลัวไหม..."
ธามันถามหญิงสาวเพื่อความแน่ใจ เพราะสิ่งนี้จะเขาไปในโพรงปากน้อย ๆ ของเธอ
"ไม่ค่ะ...น่ารักดี"
"น่ารักเนี้ยนะ....ไม่ใช่นะ...ของอาน่าจะดุมากกส่า อาจจะดุจนพายกลัวเลยแหละ...ลองดูนะ"
เขาเอื้อมมือหนาไปประคองใบหน้าเล็กช้า ๆ นิ้วโป้งคลึงวนที่ริมฝีปากสีชมพูที่ถูกเขาจูบจนบวมของเธออย่างเบามือ ระวังไม่ให้ไปเกี่ยวเข้ากับเครื่องมือจัดฟันของเด็กสาว
“พาย... ไม่ต้องฝืนทำแบบเขาก็ได้ แค่พายทำตามความรู้สึกตัวเองก็พอ...เขาคนนั้นคือคนที่อาจ้างเขามาทำเรื่องอย่างว่า...เขาย่อมเก่งอยู่แล้ว”
เขาบอกเสียงนุ่ม แววตาที่เคยดุดันกลับอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด
“มานี่มา... อาจะสอนเอง...ทำได้เท่าที่ทำ”
เขาค่อย ๆ ประคองมือเล็กให้กุมส่วนที่แข็งขึงไว้ แล้วใช้นิ้วหนาของเขาทับลงบนมือเธออีกที บังคับจังหวะให้ขึ้นลงอย่างช้า ๆ และมั่นคง พายมองตามมือที่ซ้อนทับกันนั้นด้วยความตั้งใจ
เธอเริ่มเรียนรู้จังหวะหนักเบา เสียงหอบหายใจของธามันที่ดังขึ้นตามจังหวะมือของเธอทำให้พายรู้สึกภาคภูมิใจอย่างบอกไม่ถูก
“แบบนี้... ดีไหมคะ”
“ดี... ดีมากพาย...เก่งแล้ว” ธามันกระซิบพลางโน้มตัวลงไปจูบซับที่หน้าผากมน
ท่าทางที่งึก ๆ งัก ๆ แต่เต็มไปด้วยความตั้งใจนั้น ทำให้ธามันรู้สึกว่าพายต่างจากผู้หญิงทุกคนที่เขาเคยผ่านมา ชนิดที่ความกร้าวร้าวจากผู้หญิงที่จ้างมาคนนั้นเทียบไม่ได้เลยสักนิด ความพยายามที่แสนจะซื่อตรงของเธอมันสั่นคลอนทำให้ความอดกลั้นของเขาพังจนแทบไม่เหลือชิ้นดี
‘บ้าเอ๊ย... นี่ฉันกำลังจะตกหลุมรักเด็กนี่จริง ๆ ใช่ไหม’
ธามันหัวเราะในลำคอที่แห้งผาก แววตาคมกริบจ้องมองกลุ่มผมสีเข้มของคนตัวเล็กที่ยังคงก้มหน้าก้มตาอยู่ระหว่างขาของเขา
'อยากลองกินไอติมแท่งนี้แล้วจัง'
พายรวบรวมความกล้าอีกครั้ง คราวนี้เธอไม่เพียงแค่แตะแต้ม แต่กลับอ้าปากรับความยิ่งใหญ่ร้อนระอุนั้นเข้าไปจนสุดเท่าที่เธอจะทำได้
“อึ่ก... อ้าาา... พาย...”
ธามันซี้ดปากลั่น ผงกหัวขึ้นมองด้วยความเสียวซ่านที่จู่โจมอย่างกะทันหัน
"อา...มีใครกินเข้าไปหมดไหมค่ะ"
"ไม่นะ....อาไม่ได้มีอะไรกับใครมากขนาดนั้น สาวที่มาก็เป็นคนเดียวนะ...ที่อาใช้บริการเขา....นาน ๆ ที่ใช้มาแล้วแค่สามครั้ง"
"ทำไมต้องใช่บริการค่ะ...อาไม่มีเมียหรอ"
ธามันหัวเราะในลำคอ...แต่ก็มีความเสียวเล็ก ๆ เพราะมือน้อย ๆ ยังคลึงไปมาอย่างกับของตรงหน้าเป็นของเล่น
"อาธามหัวเราะทำไม..."
พายเริ่มจู่โจมโพรงปากลงไปที่แท่งอุ่นของเขา ตามความรู้สึกที่ควรจะเป็นแต่ เพราะเธอยังคุมน้ำหนักมือและจังหวะไม่เป็น เธอจึงเผลอออกแรงดูดรัดอย่างหนักแน่นและรุนแรงเกินไป ความอุ่นร้อนภายในช่องปากบวกกับ แรงครูดเบา ๆ จากเครื่องมือจัดฟัน ที่เสียดสีไปตามความยาวนั้น ทำเอาธามันแทบจะสำลักความซ่านนี้
“พาย... เบา... เบากว่านี้หน่อยคนดี”
เขาครางกระเส่าพลางสอดนิ้วเข้าไปในกลุ่มผมนุ่ม ประคองศีรษะเล็กให้ขยับขึ้นลงตามจังหวะที่เขาต้องการ
ธามันเริ่มเป็นฝ่ายคุมเกม เขาค่อย ๆ ดันหัวของเธอให้รูดเข้าออกอย่างช้า ๆ เพื่อปรับจังหวะและสอนให้เธอเรียนรู้ความหนักเบา พายรู้สึกถึงรสชาติแปลกใหม่และความเป็นชายที่ขยายใหญ่ขึ้นจนคับปากแน่น หัวใจเธอเต้นแรงจนหูอื้อ
... แต่แล้วในความหวาดหวั่นนั้นกลับมีความรู้สึกดีอย่างประหลาดที่เห็นชายผู้ทรงอิทธิพลอย่างอาธาม กำลังบิดเร้าอยู่ใต้การควบคุมของเธอ
“ดีไหมคะ... อาธาม” เธอถามเสียงอู้อี้ทั้งที่ยังไม่ยอมปล่อยสิ่งที่ครอบครองไว้
“ดี... ดีจนอาจะทนไม่ไหวแล้วพาย อย่าดูดแรงแบบนั้น... ซี๊ดดด เหล็กเธอมัน... ทำอาคลั่งไปหมดแล้ว”
"ดูดแรง ๆ ไม่ดีหรอค่ะ อ่อก อ่อก"
"ดี.....แต่อาไม่อยากแตกใส่ปาก"
ธามันหลับตาแน่น ลำคอแกร่งขึ้นเป็นเส้นชัดเจน แรงดูดรัดที่ไร้เดียงสาทว่ารุนแรงของพายมันบริสุทธิ์และเร่าร้อนกว่าใครที่เขาเคยเจอมา เขาเอ็นดูในความพยายามของเธอจนอยากจะกระชากเธอขึ้นมาจูบให้หนำใจ แต่ในขณะเดียวกันเขาก็อยากจะหยุดเวลาตรงนี้ไว้เพื่อดื่มด่ำกับรสสัมผัสที่เธอตั้งใจมอบให้
“พาย... พอแล้ว... ขึ้นมาหาอาสิ” เขาบอกเสียงพร่าพลางดึงรั้งร่างบางให้ลุกขึ้น
พายเงยหน้าขึ้นมาด้วยใบหน้าแดงก่ำ มีน้ำใส ๆ ปริ่มอยู่ที่มุมปาก นั้นคือน้ำลายที่เธอเอาไว้ปรนเปอเขา แววตาของเธอมีความภาคภูมิใจเมื่อเห็นสภาพของ อาธามที่หอบหายใจกระชั้นจนอกเสื้อแผ่ออกกว้าง
“พายทำให้อารู้สึกดี... กว่าผู้หญิงคนนั้นไหมคะ”
ธามันจุดยิ้มที่มุมปากอย่างพ่ายแพ้ เขาประคองร่างบางให้ลุกขึ้นมานั่งคร่อมบนตัก บดจูบที่เต็มไปด้วยความรักเอ็นดูลงไปบนริมฝีปากนุ่มที่เพิ่งปรนเปรอเขามาเมื่อครู่
“ดีมากครับ...ดีกว่าเพราะเป็นน้องพายเลยรู้ไหม”
มือหนาเลื่อนลงไปประคองสะโพกมนให้บดเบียดเข้าหาความแข็งขึงที่พร้อมจะปะทุ พายหลับตาพริ้มส่งเสียงครางอือในลำคออย่างผู้ชนะ เธอรู้สึกถึงอำนาจที่อยู่เหนือพยัคฆ์ร้ายตัวนี้...
แต่แล้ว จู่ๆ แสงสว่างวาบพร้อมแรงสั่นสะเทือนจากสมาร์ทโฟนของธามันที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงก็ทำลายความเงียบขึ้นมา
ตืด... ตืด... ตืด...
ธามันชะงักลมหายใจ สายตาคมกริบตวัดไปมองหน้าจอที่โชว์ชื่อผู้โทรเข้าชัดเจน
[ พี่วิน ]
“พะ...พ่อโทรหาอาเหรอคะ” พายกระซิบถาม หน้าซีดลงทันตา
ธามันไม่ตอบแต่กดรับสายพร้อมเปิดลำโพง มือข้างหนึ่งยังคงกอดเอวพายไว้แน่น ส่วนอีกข้างถือโทรศัพท์ด้วยความนิ่งสงบอย่างเหลือเชื่อ
“ครับพี่วิน...” ธามันกรอกเสียงทุ้มต่ำลงไป ทั้งที่หน้าอกยังกระเพื่อมไหวจากการหอบหายใจ
เช่นกันกับคนตัวเล็กที่หัวใจเต้นดังจนกลัวพ่อจะได้ยินผ่านสาย เม้มริมใปากแน่น
[ธาม ยังไม่นอนใช่ไหม พอดีพี่เห็นไฟในบ้านนายยังเปิดอยู่เลยกะว่าจะชวนมาจิบไวน์ที่บ้านพี่สักหน่อย พอดีได้ขวดดี ๆ มาจากเพื่อนที่เยอรมัน]
เสียงภวินท์ดังชัดถ้อยชัดคำผ่านมาตามสาย
[พายก็หลับไปแล้วล่ะ พี่แอบไปแง้มประตูดูเมื่อกี้ เห็นนอนนิ่งเชียว สงสัยจะเพลียจากการเรียน... นายสะดวกไหม หรือจะให้พี่เดินไปหาที่บ้าน]
พายตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป เธอเผลอจิกเล็บลงบนบ่าแกร่งของธามันด้วยความหวาดเสียวสุดขีด พ่อบอกว่าแง้มประตูดูเธอแล้วนั่นแปลว่าเธอต้องหาทางกลับเข้าห้องให้เร็วที่สุดก่อนที่พ่อจะสงสัยมากกว่านี้
ธามันมองสบตาสาวน้อยบนตักที่กำลังตื่นตระหนก แววตาของเขาเข้มจัดขึ้นขณะที่มือหนาแอบเลื่อนลงไปลูบไล้โคนขาอ่อนของเธออย่างจงใจจะแกล้งให้เธอหลุดเสียงออกมาต่อหน้าพ่อ
“เอ่อ... พอดีผมกำลังตรวจแผนผังโครงการค้างอยู่นิดหน่อยครับพี่วิน”
ธามันตอบเสียงเรียบ แต่สายตาที่จ้องมองพายกลับเต็มไปด้วยความท้าทาย
“อีกสักสิบห้านาทีผมเดินไปหานะครับ รบกวนพี่วินเตรียมแก้วไว้รอได้เลย”
[โอเคธาม งั้นตามนั้นนะ พี่รอที่ห้องนั่งเล่นนะ]
สิ้นประโยคและเสียงตัดสายไป ความเงียบก็น่าอึดอัดขึ้นมาทันที พายรีบผลักอกธามันออกเตรียมจะลุกขึ้นจัดแต่งเสื้อผ้า
“อาธาม พ่อจะรออาอยู่ พายต้องกลับเดี๋ยวนี้...ไม่งั้นแย่แน่ ๆ ”
ธามันคว้าข้อมือเล็กไว้แล้วกระชากเธอกลับมาปะทะอกแกร่งอีกครั้ง แววตาของเขาไม่ได้มีความตระหนกเลยสักนิด กลับกัน... มันมีความเสียดายและคาดโทษแฝงอยู่อย่างรุนแรง
“สิบห้านาที... ยังพอมีเวลาให้พายรับผิดชอบสิ่งที่ทำค้างไว้นะครับ”
เขาคำรามเสียงต่ำพลางรั้งร่างบางให้แนบชิดยิ่งกว่าเดิม
“ยั่วอาขนาดนี้ คิดว่าจะได้กลับไปนอนฝันดีง่าย ๆ เหรอเด็กดื้อ...”
พายมองนาฬิกาหัวเตียงที่กำลังเดินไปอย่างรวดเร็ว สลับกับมองใบหน้าคมเข้มของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเพื่อนพ่อ... ความเสี่ยงที่พ่ออาจจะเดินมาหาที่บ้านหากเขานานเกินไป กับความร้อนแรงที่เขากำลังจะมอบให้เพื่อส่งท้ายมัดจำสิบห้านาทีนี้
- Writer
- chap_listContents
- likeADD