บทที่8 รับผิดชอบด้วยนะ NC
1690 Words
บทที่8 รับผิดชอบด้วยนะ NC
ความเงียบสงัดของเวลาใกล้เที่ยงคืนโอบล้อมไปทั่วห้องนั่งเล่น มีเพียงเสียงเข็มนาฬิกาที่เดินเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ธามันหลับใหลไปกว่าสี่ชั่วโมง ฤทธิ์ยาและหยาดเหงื่อที่ซึมออกมาช่วยระบายความร้อนออกจากร่างกายจนไข้ลดลงเกือบเป็นปกติ แต่ทว่า... อาการอึดอัดอย่างอื่นกลับพุ่งสูงขึ้นมาแทนที่
พายขยับกายยุกยิกในอ้อมกอดที่รัดแน่น เธอเริ่มรู้สึกตัวเพราะพื้นที่บนโซฟามันช่างจำกัด ขาเรียวพยายามจะสอดส่ายหาที่วางให้สบายตัว แต่ยิ่งดิ้น แผ่นหลังนุ่มก็ยิ่งบดเบียดเข้ากับจุดกึ่งกลางลำตัวของคนข้างหลังมากขึ้น
กึก...
สัมผัสแข็งขึงที่ร้อนจัดจนแทบจะทะลุเนื้อผ้ากางเกงสแล็กออกมา กระตุกเบียดเข้ากับบั้นท้ายมนอย่างจังจนพายร่างกายเหยียดเกร็งขึ้นกะทันหัน ดวงตาใสแจ๋วเบิกโพลงในความมืด เธอค่อยๆ พลิกกายกลับมามองช้าๆ
ในแสงสลัวรำไร พายเห็นร่างสูงใหญ่ของธามันที่ยังคงหลับตาพริ้ม ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอคล้ายยังจมดิ่งอยู่ในนิทรา แต่สายตาของเธอกลับไปหยุดอยู่ที่เป้ากางเกงของเขา... ความยิ่งใหญ่ที่ผงาดง้ำจนผ้าตึงเขม็งนั้นมันดูดุดันและน่าเกรงขาม
‘อือหื้ออออ... ใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ’
พายลอบกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก ก้อนเนื้อในอกซ้ายรัวกระหน่ำจนเจ็บเสียด ความอยากรู้อยากเห็นเริ่มเอาชนะความเหนียมอาย มือเรียวที่วางอยู่บนหน้าท้องแกร่งค่อย ๆ เลื่อนต่ำลงอย่างช้า ๆ
เธอลองใช้นิ้วเรียวแตะต้องความแข็งแกร่งนั้นเบา ๆ ผ่านเนื้อผ้า ความอุ่นร้อนที่แผ่ออกมาทำให้เธอสั่นสะท้านไปทั้งตัว ความรู้สึกมีอำนาจที่ได้เห็นอาธามผู้เคร่งขรึมกำลังตื่นตัวเพราะสัมผัสของเธอทำให้พายเผลอตัวลืมสิ้นทุกอย่าง
...ในจังหวะที่พายกำลังจะดึงมือกลับเพราะกลัวเขาตื่น ข้อมือเล็กก็ถูกมือหนาที่ทรงพลังคว้าหมับไว้ทันที!
พายตกใจจนเกือบตกโซฟา เธอเงยหน้าขึ้นมองคนป่วยที่คิดว่าหลับอยู่ แต่สิ่งที่เห็นคือดวงตาคมปลาบของธามันที่จ้องมองเธออยู่ก่อนแล้ว แววตาของเขาไม่มีความง่วงงุนเลยสักนิด แต่มันกลับวาววับไปด้วยไฟราคะที่ถูกข่มไว้นานจนแทบคลั่ง
ธามันตื่นมานานแล้ว... เขาตื่นตั้งแต่ตอนที่ส่วนนั้นมันตั้งชันขึ้นมาทักทายเธอ และจงใจนอนนิ่งเพื่อรอดูว่ายัยเด็กดื้อจะทำอย่างไรต่อ
“จะไปไหน...” เสียงทุ้มต่ำเปี่ยมไปด้วยพละกำลังดังขึ้นชิดริมฝีปากเธอ
“อาตื่นแล้วเหรอคะ... พาย... พายแค่จะเช็กว่าไข้ลดหรือยัง” พายเอ่ยตะกุกตะกักพลางพยายามจะชักมือออก
“เหรอ... เช็กตรงนั้นเหรอครับ”
ธามันไม่ปล่อย มิหนำซ้ำเขายังออกแรงกดฝ่ามือเล็กให้แนบชิดกับความแข็งขึงนั้นหนักกว่าเดิม จนพายสัมผัสได้ถึงจังหวะชีพจรที่เต้นตุบ ๆ อยู่ภายใน
“จับจนมันตื่นขนาดนี้แล้ว... คิดจะทิ้งกันไปง่ายๆ เหรอครับ”
เขาขยับกายขึ้นมาคร่อมร่างบางไว้บนโซฟาตัวแคบ แผ่นอกแกร่งบดเบียดหน้าอกอิ่มจนไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่าน ธามันโน้มใบหน้าลงมาจนจมูกโด่งคลอเคลียกับจมูกมน
“รับผิดชอบด้วยสิ... พยาบาลส่วนตัว”
“รับผิดชอบ... ยังไงคะ”
พายกระซิบเสียงสั่น แววตาไหวระริกอย่างคนเสียเปรียบ
“อาขมปากไปหมดแล้ว... ยาแก้ไข้อาจจะช่วยลดความร้อนในกายได้ แต่อาการอยากตรงนี้... มีแค่พายคนเดียวเท่านั้นที่รักษาได้”
ธามันไม่รอช้า เขาบดเบียดริมฝีปากลงมาครอบครองปากนุ่มอย่างหิวกระหาย จูบครั้งนี้ไม่มีคำว่านุ่มนวลเหมือนตอนหัวค่ำ แต่มันคือการประกาศศึกที่กำลังจะรุนแรง มือหนาเริ่มรุกรานสอดใต้เสื้อของพายอย่างชำนาญ พายหอบหายใจถี่รัว พยายามพยุงเศษเสี้ยวสติที่แตกกระเจิงให้กลับมาเข้าที่
“อา... อาการดีขึ้นแล้วใช่ไหมคะ”
“ดีขึ้นมากเลยครับ... แต่ถ้าจะให้ดีกว่านี้ พายต้องช่วยอาแล้วนะ...”
ธามันช้อนร่างบางขึ้นแนบอกด้วยพละกำลังที่ฟื้นคืนมาอย่างเต็มที่ เขาก้าวยาว ๆ ขึ้นบันไดพร้อมกระแทกประตูห้องนอนให้เปิดออก และวางเธอลงบนเตียงกว้างอย่างเบามือ
เสื้อผ้าที่เด็กสาวสวมใส่มาถูกธามันเปลื้องออกจนหมดสิ้น แม้กระทั่งยางรัดผมเขาก็ดึงมันออกจนผมสยายยาวลงมาทำให้พายดูเซ็กซี่อย่างประหลาด เมื่อเธอยิ้มจนเห็นประกายจากเครื่องมือจัดฟัน มันกลับสร้างความเสียวซ่านให้ธามันแบบไม่ได้ตั้งใจ
“สวยมาก... รู้ไหมคะ”
ธามันกระซิบชิดริมฝีปาก พลางพิศมองประกายระยิบระยับในช่องปากของเธออย่างหลงใหล
“อาจะ... ทำให้พายสนุกแล้วนะ”
ธามค่อย ๆ แทรกกายเข้าหาความลี้ลับที่แสนบริสุทธิ์ เขาเริ่มจากการใช้ส่วนยอดที่ร้อนจัดนวดเฟ้นไปตามรอยแยกฉ่ำน้ำเพื่อเป็นการเปิดทาง พายร่างกายเหยียดเกร็งเมื่อสัมผัสได้ถึงสิ่งยิ่งใหญ่ที่กำลังรุกล้ำเข้ามาทีละน้อย เขาหยุดนิ่งครู่หนึ่งเพื่อให้เธอชินกับขนาดที่เกินตัว ก่อนจะกดเพิ่มน้ำหนักลงไปช้า ๆ
"สวบ..."
พายรับรู้ถึงการขยายตัวอยู่ภายใน มันเป็นความรู้สึกแปลกใหม่ที่ทำให้เธอทั้งอึดอัดและเสียวซ่านจนท้องน้อยปั่นป่วน
ธามขบกรามแน่นจนขึ้นสันนูน เขาพยายามควบคุมจังหวะให้ละเมียดละไมที่สุด ค่อย ๆ ขยับเข้าออกเพื่อขยายความอ่อนนุ่มที่คับแคบนี้
“อื้อออ... อาธาม... มันแน่นไปหมดเลยค่ะ”
พายครวญครางส่ายหน้าไปมาบนหมอน ในใจมีแต่ความตื่นเต้น
‘นี่เหรอ... สิ่งที่เขาทำกัน มันทั้งร้อน ทั้งอึดอัด แต่ทำไมฉันถึงไม่อยากให้เขาหยุดเลย’
แต่แล้วเมื่อเขาตัดสินใจกระแทกเน้นเข้าไปเพื่อข้ามผ่านปราการด่านสุดท้าย...
"กึก!"
ร่างบางใต้อาณัติดีดตัวขึ้นคล้ายถูกไฟฟ้าช็อต มือเล็กจิกเกร็งลงบนบ่าแกร่งเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยวจากความเจ็บที่แล่นริ้วขึ้นมา
“อ๊ะ... เจ็บ... อาธาม... พายเจ็บ”
เสียงหวานหวีดร้องออกมาพร้อมน้ำตาที่ปริ่มขอบตา รอยเลือดสีสดเริ่มซึมออกมาตามขอบทางรัก ย้ำเตือนให้ชายหนุ่มรู้ว่าเขาได้ทำลายพรหมจรรย์ของเธอลงแล้วจริง ๆ
ธามันถึงกับชะงักไปครู่ใหญ่ ลมหายใจเขาขาดห้วงเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงต้านทานที่แน่นสนิท หัวใจกระตุกวูบด้วยความสงสารแต่แฝงไปด้วยความภาคภูมิใจอย่างมหาศาล
“พาย... ไม่เคยจริง ๆ เหรอ... อาขอโทษนะ” เสียงทุ้มต่ำถามอย่างไม่อยากเชื่อ
พายกัดริมฝีปากแน่น พยายามปรับลมหายใจที่สั่นระรัว เธอช้อนสายตาออดอ้อนขึ้นมองเขาอย่างตัดพ้อ
“ใช่ค่ะ... พายไม่เคย พายก็บอกอาไปแล้วนี่คะว่าให้สอนพายหน่อย... อาคิดว่าพายโกหกเพื่อยั่วอาเหรอคะ”
“อาขอโทษ... เจ็บมากไหม...”
“เจ็บค่ะ... แต่พายชอบนะ”
คำตอบแสนซื่อทำเอาธามันแทบคลั่ง เขาโน้มลงไปจูบซับน้ำตาที่หางตาเธออย่างอ่อนโยน ก่อนจะเริ่มขยับขับเคลื่อนอย่างช้า ๆ ความเจ็บปวดเริ่มจางหายกลายเป็นความเสียวซ่านที่โถมกระหน่ำเข้ามาแทนที่
สะโพกสอบเริ่มขยับขับเคลื่อนอย่างหนักแน่น ปรับเพิ่มความเร็วขึ้นตามแรงอารมณ์ เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นหวั่นไหวท่ามกลางความเงียบ ผสมไปกับเสียงเตียงที่ดังเอี๊ยดอ๊าดตามแรงส่งที่ดุดัน
“อื้อออ... อาธาม... มันลึกไปค่ะ อ๊ะ... พายจุก”
“อืมมม... แน่นมากพาย แน่นจนอาจะบ้าตายอยู่แล้ว...จุกหน่อยนะคนดี ของอาใหญ่แล้วพายก็ไม่เคย”
ธามันครางเครือในลำคอ เสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นอย่างควบคุมไม่อยู่
“พายขยับรับอาหน่อยสิครับ... แบบนั้นแหละ ซี้ดดด...”
เขาไม่ปล่อยให้เธอพัก ธามันรวบขาเรียวพาดบ่าแกร่ง เปลี่ยนองศาให้ความแข็งแกร่งมุดลึกเข้าไปได้ยิ่งกว่าเดิม ก่อนจะเร่งจังหวะให้ถี่กระชั้น เหงื่อไหลโซมกายหนาหยดลงบนหน้าท้องเนียนของสาวน้อย ผสมปนเปไปกับกลิ่นคาวรักที่อบอวล
ชายหนุ่มพลิกกายหญิงสาวให้คว่ำลง พายพยายามจะหนีแต่กลับถูกมือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวคอดแล้วรั้งกลับมาปะทะกับหน้าขาแกร่งอย่างรุนแรง
“จะหนีเหรอ...”
“เปล่าค่ะ... พายแค่ไม่รู้ว่าพายต้องทำยังไง”
ธามันกระแทกกระทั้นจากด้านหลังอย่างบ้าคลั่ง พายมองเห็นภาพตัวเองในกระจกเงาด้านข้าง... ภาพที่เธอกำลังบิดเร้าอยู่ใต้ร่างชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล ความซ่านสยิวแล่นริ้วไปทุกขุมขน
“อ๊ะ อา... อาธาม... พายเสียว... พายรู้สึกเหมือนจะมีอะไรออกมา อ๊าาา”
พายกรีดร้องออกมาพร้อมกับเกร็งกระตุกไปทั้งร่าง ร่างกายส่วนล่างตอดรัดสิ่งที่ฝังลึกอยู่อย่างรุนแรง ธามันสวมกอดเธอจากด้านหลังแน่น กดจูบไปตามแผ่นหลังเนียนที่ชื้นเหงื่อ
“แบบนั้นแหละพาย... ปล่อยมันออกมา อาใกล้แล้ว... อีกนิดเดียว ไหวไหมครับ”
ทุกจังหวะที่เขาขยับเข้าหา พายรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกเติมเต็มจนล้นอก เธอรวบรวมความกล้าโอบกอดแผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม
“อาธาม... อย่าหยุดนะคะ... พายชอบ พายไหว”
คำขอร้องนั้นทำเอาธามันหมดสิ้นความอดทน เขาเพิ่มแรงกระแทกกระทั้นให้หนักหน่วงขึ้น เสียงหอบหายใจและเสียงร่างกายระงมไปทั่วห้องนอน
พายรู้สึกเหมือนล่องลอยอยู่บนกองไฟที่แสนอบอุ่น ในใจเธอย้ำกับตัวเองซ้ำ ๆ ว่าต่อจากนี้ไป อาธามต้องเป็นของเธอคนเดียวเท่านั้น รอยเลือดที่เปรอะเปื้อนคือพันธสัญญาที่เธอเต็มใจมอบให้เขาในคืนนี้... คืนที่พายได้เติบโตเป็นผู้ใหญ่อย่างเต็มตัวในอ้อมกอดของชายที่เธอรัก
- Writer
- chap_listContents
- likeADD