บทที่9 คุณอาที่รัก NC
1809 Words
บทที่9 คุณอาที่รัก NC
เสียงเตียงที่โยกคลอนอย่างหนักหน่วงค่อย ๆ สงบลง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจถี่รัวของคนสองคน ธามันโถมกายทับร่างบางไว้ครู่หนึ่งเพื่อซึมซับความสุขสมที่ยังคงพุ่งพล่านอยู่ในกาย ก่อนจะค่อย ๆ ถอนกายออกมาอย่างอ้อยอิ่ง
พายที่นอนระทวยอยู่ใต้ร่างมองตามการเคลื่อนไหวของเขาด้วยสายตาพร่ามัว เธอมองเห็นธามันเอื้อมมือลงไปจัดการถอดเครื่องป้องกันที่ใช้จนเสร็จกิจออกมา ภายในปรากฏหยาดธารสีขาวขุ่นที่อัดแน่นสะท้อนกับแสงจันทร์สลัว มันคือหลักฐานแห่งความปรารถนาอันรุนแรงที่เขาปลดปล่อยใส่เธอเมื่อครู่
ธามันจัดการมัดปมและวางมันลงในที่ที่เหมาะสม ก่อนจะหันกลับมาหาเด็กสาวที่กำลังนอนจ้องมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยใบหน้าแดงซ่าน สายตาของเธอสะดุดเข้ากับรอยเลือดสีหวานที่เปรอะเปื้อนอยู่บนผ้าปูที่นอนสีน้ำเงินเข้ม มันตอกย้ำถึงความไร้เดียงสาที่สูญเสียไปอย่างไม่อาจเรียกคืน
“อาธาม... เลือด...”
พายพึมพำเสียงแผ่วพลางพยายามจะหยัดตัวลุกขึ้น
“พายทำเตียงอาเลอะหมดเลย... เดี๋ยวพายจะเอาไปซักให้เดี๋ยวนี้ค่ะ”
พายพยายามจะฝืนความเจ็บแปลบก้าวลงจากเตียง แต่กลับถูกวงแขนแกร่งรั้งเอวคอดดึงกลับเข้าไปในอ้อมกอดทันที ธามันกดตัวเธอให้นอนลงแนบชิดกับอกอุ่นพลางดึงผ้าห่มขึ้นมาโอบล้อมร่างเปลือยเปล่าของทั้งคู่ไว้
“ไม่ต้องหรอก... เดี๋ยวค่อยจัดการตอนเช้าเถอะครับ”
เขาพึมพำเสียงทุ้มต่ำข้างใบหูพลางจูบซับขมับที่ชื้นเหงื่ออย่างหวงแหน
“นอนพักก่อน พายเพิ่งจะครั้งแรก... อย่าเพิ่งรีบลุกเลยนะคนดี”
พายนอนนิ่งอยู่ในอ้อมกอดเขา กลิ่นกายชายหนุ่มผสมไอจาง ๆ ของพิษไข้ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด
ทว่าความใกล้ชิดในพื้นที่มืดสลัวกลับทำงานกับความรู้สึกอีกครั้ง รสชาติของผู้ใหญ่ที่เธอเพิ่งค้นพบมันหอมหวานเสียจนความเจ็บปวดเริ่มกลายเป็นความโหยหา มือเล็กเริ่มขยับลูบไล้มัดกล้ามหน้าท้องแกร่งเล่นเบาๆ จนธามันถึงกับลอบสูดปาก
“อาธามคะ... พายยังไม่อยากนอนเลยค่ะ”
“หืม อาว่าพายควรพักนะ ครั้งแรกน่าจะเจ็บ พรุ่งนี้มีสอบไม่ใช่เหรอ”
“พายหายเจ็บแล้วค่ะ...” เธอกระซิบพลางเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกชนกัน
“นะคะ... อีกรอบได้ไหมคะ คราวนี้อาธามไม่ต้องใส่... ได้ไหม”
ธามันเลิกคิ้วขึ้นอย่างประหลาดใจ ก่อนจะหัวเราะทุ้มในลำคอ แววตาวาวโรจน์ขึ้นอย่างนึกสนุก
“อีกครั้งได้... แต่ต้องใส่ถุงยางครับ ไม่งั้นอาอาจจะเป็นพ่อของลูกพายแน่ ๆ”
“อาธาม... ก็มาเป็นพ่อของลูกพายสิคะ”
“ดื้อนัก...” ธามันงับติ่งหูพายเบา ๆ จนเธอกายสั่นสะท้าน
“อยากให้อาเป็นพ่อของลูกตอนนี้เลยเหรอ ใจร้อนจังนะพาย... ในเมื่อพายเป็นคนขอเอง รอบนี้อาจะให้พายเป็นคนคุมเกม แต่พายต้องเป็นคนใส่เครื่องป้องกันให้อาเองนะ โอเคไหมคะ”
พายพยักหน้าเร็ว ๆ แม้จะเขินจนอยากมุดผ้าห่มหนี เธอจัดการตามคำขอของเขาอย่างเงอะงะ
สาวน้อยขยับกายขึ้นมานั่งคุกเข่าอยู่ระหว่างขาแกร่ง แสงจันทร์ที่พาดผ่านร่างกายกำยำของธามันทำให้ความแข็งขึงตรงหน้าดูดุดันและยิ่งใหญ่จนเธอต้องลอบกลืนน้ำลาย มือเล็กที่สั่นเทาหยิบซองฟอยล์สีเงินขึ้นมาฉีกออกอย่างเงอะงะ ก่อนจะประคองแกนกายร้อนระอุที่ขยายตัวจนตึงเขม็งไว้ในอุ้งมือ
ความร้อนผ่าวจากผิวเนื้อของเขาทำให้พายรู้สึกเหมือนปลายนิ้วจะละลาย เธอค่อย ๆ วางเครื่องป้องกันลงบนส่วนยอดที่ปริ่มไปด้วยหยาดอารมณ์ แล้วใช้ปลายนิ้วเรียวรูดไล่เนื้อยางบางเฉียบให้คลุมทับความยิ่งใหญ่ไปจนสุดโคน จังหวะที่นิ้วเล็กจงใจลากผ่านเส้นเลือดที่นูนเด่น ธามันถึงกับคำรามทุ่มในลำคอพลางขบกรามจนสันนูนเด่นชัด
“พาย... อย่าแกล้งอา”
เขาพึมพำเสียงพร่า แววตาคมกริบจ้องมองเด็กของเขาที่กำลังปรนนิบัติด้วยความหลงใหล
"แปลว่าน้ำหนักมือแบบนี้ ทำให้อาเสียวใช่ไหม"
"อ่ะอืมมมม....เสียวแต่ยังไม่พอ..ขึ้นมาบนตัวอาสิครับ"
เมื่อทุกอย่างพร้อม พายจึงหยัดกายขึ้นแล้วค่อย ๆ กดสะโพกมนลงไปหาความแข็งแกร่งที่รอคอยอยู่ ทันทีที่ส่วนยอดมุดลึกเข้าไปในช่องทางที่คับแน่น พายก็ถึงกับเชิดหน้าขึ้นหอบหายใจรัว เส้นผมยาวสลวยทิ้งตัวสยายไปด้านหลังราวกับม่านน้ำตกสีดำสนิท
“อื้อออ... อาธาม... มันแน่นจังค่ะ แบบนี้ถูกไหมค่ะ”
"ครับ...ถูกครับ ดีมากเลยอ้าาาา"
เธอค่อย ๆ ทิ้งน้ำหนักตัวลงไปช้า ๆ ให้ความยิ่งใหญ่แทรกซึมผ่านรอยแยกฉ่ำน้ำเข้าไปจนสุดทางรัก พายรู้สึกถึงการขยายตัวอยู่ภายในจนหน้าท้องน้อยปั่นป่วน สองมือเล็กวางแหมะลงบนแผงอกแกร่งเพื่อยึดเหนี่ยว ในขณะที่ธามันเอื้อมมือหนาขึ้นมาบีบเค้นสะโพกมนอย่างมันเขี้ยว
พายเริ่มขยับกายขึ้นลงอย่างเชื่องช้า บดโยกสะโพกเข้าหาเขาตามสัญชาตญาณที่เริ่มตื่นรู้ ความเจ็บในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยความเสียวซ่านที่โถมเข้าใส่จนเธอเริ่มคุมจังหวะหนักเบาด้วยตัวเอง ทุกครั้งที่เธอกดทับลงไปจนสุด พายรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเป็นเจ้าของชายหนุ่มตรงหน้าอย่างสมบูรณ์
“ขยับแบบนั้นแหละครับคนดี... อาซ่านไปหมดแล้ว”
เสียงทุ้มต่ำของธามันคอยกระซิบสำทับ ยิ่งทำให้พายฮึกเหิม เธอเพิ่มจังหวะให้เร็วขึ้นจนเกิดเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังกึก ๆ สม่ำเสมอ แสงจันทร์สะท้อนประกายจากเหล็กจัดฟันในช่องปากที่เผยอออกอย่างสุขสม ทำให้ภาพตรงหน้าเซ็กซี่จนธามันแทบจะสำลักความใคร่ที่พุ่งทะยานจนเกินขีดจำกัด
ธามันมองภาพตรงหน้าด้วยลมหายใจที่เริ่มติดขัด ความน่ารักไร้เดียงสาของสาวน้อยที่พยายามปรนนิบัติเขามันเร้าอารมณ์ยิ่งกว่าสิ่งใดที่เขาเคยเจอ
ชายใต้ร่างกระซิบเสียงพร่า สองมือหนาบีบเค้นสะโพกมนอย่างมันเคี้ยวจนขึ้นรอยมือชัดเจน พายเริ่มขยับกายขึ้นลงอย่างเชื่องช้าในตอนแรก แต่ความเจ็บแปลบกลับจางหายไปจนเกือบหมดสิ้น ร่างกายเริ่มชาหนึบจนกลายเป็นความเสียวซ่านที่โถมเข้าใส่แทนที่ ทุกจังหวะที่เธอกดทับลงไปพายรู้สึกเหมือนร่างกายส่วนล่างถูกหลอมละลายไปกับสัมผัสของเขา
"กึก... กึก..."
เสียงหัวเตียงหรูระทบกับผนังห้องสม่ำเสมอตามจังหวะขยับของสาวน้อย ธามันมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาพร่ามัว เขาเห็นแสงจันทร์ที่ลอดผ่านผ้าม่านตกกระทบลงบนเหล็กจัดฟันในช่องปากที่เผยอออกจนดูเซ็กซี่อย่างร้ายกาจ อารมณ์ของเขาพุ่งขึ้นสูงจนลืมไปว่าร่างกายเพิ่งจะฟื้นไข้
“อ๊ะ... อ๊าาา อาธาม... พายไม่เจ็บแล้ว มันรู้สึก... ดีจังค่ะ”
พายบดโยกสะโพกเข้าหาเขาด้วยสัญชาตญาณที่เริ่มตื่นรู้ ความคับแน่นที่สอดประสานกันทำให้พายรู้สึกเหมือนล่องลอยอยู่ท่ามกลางทะเลเพลิง ธามันสวนสะโพกตอบรับจังหวะของเธออย่างหนักแน่นและแม่นยำ ทุกครั้งที่บดเบียดเข้าหากัน พายรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเจ้าของชายหนุ่มตรงหน้าอย่างสมบูรณ์
...บนพื้นพรมข้างเตียง มีซองฟอยล์สีเงินที่ถูกฉีกทิ้งถึงสามซองตกเกลื่อนกลาดเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญ ย้ำเตือนว่าค่ำคืนนี้พยัคฆ์ร้ายได้เคี่ยวกรำเหยื่อตัวน้อยอย่างหนักหน่วงเพียงใด รอยยับย่นบนผ้าปูที่นอนและคราบรักที่เปรอะเปื้อน คือพยานวัตถุที่บ่งบอกว่าทั้งคู่ก้าวข้ามเส้นไปไกลจนกู่ไม่กลับ
“อืมมม... พาย... หนูเป็นของอาคนเดียว...”
เสียงคำรามพร่าของธามันดังชิดใบหู ก่อนที่ทุกอย่างจะระเบิดออกเป็นความสุขสมครั้งสุดท้ายที่ทำเอาพายตัวสั่นระริกและสลบไสลไปในอ้อมกอดแกร่งอย่างสมบูรณ์
07.10 น.
พายฟุบหน้าลงกับอกแกร่งหอบหายใจรวยริน ความล้าเกาะกินไปทุกสัดส่วน ร่างกายเต็มไปด้วยรอยรักสีกุหลาบที่ธามันจงใจฝากไว้ เขาขยับกายมากอดเธอจากด้านหลัง
“เช้าแล้วนะ... พยาบาลตัวเล็ก”
พายปรือตาขึ้นมองนาฬิกาหัวเตียง
“ว้าย อาธาม เจ็ดโมงสิบห้าแล้ว”
พายดีดตัวลุกขึ้นทันทีด้วยความตกใจ แต่ทว่า...
“อึก!”
เพียงแค่พายขยับกายจะก้าวลงจากเตียง ความเจ็บระบมก็แล่นริ้วจากกึ่งกลางกายขึ้นมาจนถึงหน้าท้องน้อย มันเป็นความรู้สึกหน่วงลึกราวกับร่างกายจะแยกออกจากกัน พายหน้าเหยเก มือเล็กคว้าขอบเตียงไว้แน่น ใบหน้าหวานซีดลงถนัดตาเมื่อความเจ็บปวดตอกย้ำถึงบทเรียนหนักหน่วงเมื่อคืน
“พาย... เป็นอะไร” ธามันรีบประคองเอวคอดไว้
“เจ็บ... พายเจ็บค่ะอาธาม” พายบอกเสียงสั่น น้ำตาคลอเบาๆ
“ขาพาย... มันสั่นจนก้าวไม่ออกเลย”
“อาขอโทษ... เมื่อคืนอาคงดุไปหน่อย”
ธามันเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง แววตาคมกริบฉายแววห่วงแหนและรู้สึกผิดอยู่ลึก ๆ แต่ก็แฝงไปด้วยความภูมิใจที่ได้เป็นเจ้าของเธอเป็นคนแรก
“พายมีสอบแปดโมงครึ่ง พายยังไม่ได้อ่านทวนเลยสักหน้า... ได้แต่เรียนวิชาเพศศึกษากับอาทั้งคืน”
พายโวยวายพัลวันพลางพยายามฝืนสังขาร กัดฟันยันตัวลุกขึ้นจ้ำเท้ากะเผลก ๆ ไปกวาดหาชุดท่ามกลางซองถุงยางที่เกลื่อนพื้น
“ไหวไหม... เดี๋ยวอาเดินไปส่งที่บ้าน”
“ไหวค่ะ... ยังไงก็ต้องไหว อาธามทำไมไม่ปลุกพาย พายตายแน่ ๆ สอบวิชานี้คะแนนเยอะมากด้วย”
ธามันหัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี
“ก็เห็นพายกำลังฝันดี... อาเลยไม่อยากขัดจังหวะไงครับ”
“ไม่ต้องมาหัวเราะเลยนะคะ ถ้าพายสอบตก อาต้องรับผิดชอบพายไปตลอดชีวิตเลยนะ”
“ยินดีรับผิดชอบอยู่แล้วครับ...”
ธามันยันกายลุกขึ้น แววตาเจ้าเล่ห์มองเมียเด็กที่กำลังรีบใส่เสื้อผ้า
“รีบไปจัดการตัวให้เรียบร้อย เดี๋ยวอาไปส่งที่มหาวิทยาลัยเอง ขืนไปเองสภาพนี้... มีหวังวูบกลางทางแน่”
“อา... หายป่วยแล้วเหรอคะ”
“ได้ยาดี... เลยหายไว”
ธามันยิ้มกว้าง มองตามร่างบางที่จ้ำเท้าหนีเข้าห้องน้ำไป เขาหยิบมือถือมาเช็กตารางงานวันนี้เขาให้ภวินท์ ไปทำงานแทนแล้ว...
- Writer
