มาเฟียทะเลทราย

บทที่ 1 ใครบางคน

บทที่ 1

ใครบางคน

เบลด้าเดินลงมาจากชั้นบนสุดของบ้านโดยบ้านหลังนี้มีทั้งหมด3ชั้น ถูกจัดตกแต่งด้วยสไตล์อาหรับตามแบบวัฒนธรรมของพื้นที่ที่ตั้ง เธอเลือกที่จะเดินลงมาตามบรรไดแทนการใช้ลิฟท์

เบลด้ามองตามชายหนุ่มอย่างเจ็บใจ แต่เธอก็เลือกที่เงียบและความเงียบของเธอเกิดขึ้นตลอดเวลาที่เขาและเธอทานอาหารรวมกัน หลังจากทั้งสองทานอาหารเสร็จราชิคก็สั่งให้ซาฟาพาเบลด้าไปเดินสำรวจภายในบ้านและก็พาเธอไปทำความรู้จักกับทุกคนภายในบ้าน ส่วนตัวเขาก็ออกไปทำงานเลยในทันที เบลด้าที่เห็นชายหนุ่มออกจากบ้านไปแล้วก็ทำให้เธอสบายใจขึ้นมามากพอสมควร

"นายท่านดูใจร้ายใช่ไหมคะ"คำพูดของซาฟาทำให้เบลด้าหันมามองหน้าเธออย่างเป็นคำถามว่าเธอต้องการจะบอกอะไรกันแน่

"นายท่านไม่ได้ใจร้ายอย่างที่เห็นหรอกคะ แค่หลังจากเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับคุณหนูนายท่านก็เปลี่ยนไปเยอะ แต่จริงแล้วนายท่านใจดีมากนะคะ"

"เรื่องของเขาเถอะค่ะ เพราะยังไงเขาก็ดูเลวสำหรับฉันไปแล้ว"เบลด้าพูดออกมาตามใจนึกคิดโดยไม่สนใจว่าซาฟาจะเอาไปฟ้องนายตัวเองหรือเปล่า

"อุ่ย ทำไมพูดแบบนั้นละคะ"

"พาฉันไปดูบ้านเถอะคะ ใครจะเป็นยังไงก็ชั่งเขา เบลคงไม่ได้มาอยู่ที่นี่ตลอดชีวิตหรอกคะ"

"ก็ได้ค่ะ"ซาฟาไม่พูดอะไรต่อเพียงแต่พาเธอดูในส่วนต่างภายในบ้าน ที่อาจจะเรียกว่าคฤหาสน์เสียมากกว่า ซาฟาใช้เวลาในการพาเบลด้าไปเดินดูภายในและภายนอกของบ้านเกือบชั่วโมง หลังจากเดินดูส่วนต่างจะหมดแล้วซาฟาก็พาเธอมาให้คนภายในบ้านได้รู้จัก เบลด้าก็ไม่ได้สนใจอะไรมากเพียงแต่ทักทายตามประสาคนมาอยู่ใหม่เพื่อไม่ทำให้คนอื่นเกลียดเธอต้องแต่ยังไม่ได้รู้จักกัน

"ยังไงก็ฝากดูแลเธอด้วยนะ นายท่านพามาแต่ดูท่าและจะไม่ค่อยถูกกันสักเท่าไร"ซาฟาเอ่ยออกมาด้วยภาษาท้องถิ่นทำให้เบลด้าฟังไม่ออกว่าเธอพูดอะไร

"ได้เลยแต่ดูแล้วก็ออกจะหยิ่งๆนะ"สาวใช้ในรุ่นราวคราวเดียวกับเธอพูดขึ้นมา

"เธออาจจะเครียดมากกว่า แต่นิสัยดีกว่าแพทริคนะ"

"ก็จริงดูเงียบก็จริง แต่ก็ดีกว่าทำตัวใหญ่ในบ้านทั้งที่ไม่เป็นอะไรกับนายท่าน"

"พอเถอะเดี๋ยวท่านมาแล้วไม่เห็นเธอจะพาลโกรธเอา ฉันพาเธอไปก่อนนะ"ซาฟาที่เห็นว่าอีกไม่นานราชิคคงจะกลับมาแล้วก็พูดขึ้น

"เอ่อ เอ่อ ไปเถอะเดี๋ยวจะพากันเดือดร้อนเอาเปล่า"

ซาฟาที่เดินพาเบลด้าออกมาจากห้องครัวและก็พาเธอตรงมาที่ห้องนั่งเล่นในทันทีและก็เป็นอย่างที่เธอคิดไม่มีผิด เพราะตอนนี้ราชิคนั่งรออยู่ภายในห้องนั่งเล่นโดยมีลูกน้องคนสนิททั้งสองยืนอยู่ไม่ไกลจากเจ้านายตัวเองเท่า

"ซาฟา....เดี๋ยวนำของทั้งหมดไปไว้บนห้องของเธอด้วย ส่วนเธอไปกับฉัน"ราชิคพูดจบก็เดินนำเบลด้าออกไปทางลิฟต์ของบ้าน ราชิคพาเบลด้าขึ้นมาบนชั้นบนและพาเธอไปยังห้องหนึ่งที่อยู่ทางด้านซ้ายห่างจากห้องของเธอกับราชิคไปสองห้อง ราชิคเปิดเข้าไปในห้องโดยไม่ต้องขออนุญาตใครแต่อย่างใด สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าของเบลด้าที่เดินตามราชิคเข้ามาในห้องทำให้เธอตกใจไม่น้อย เพราะผู้หญิงที่หลับอยู่บนเตียงที่มีสายต่างโยงอยู่บนตัวเธอคือคนเดียวกับที่บอกว่าเธอตายไปแล้วเมื่อ5ปีก่อนและมันทำให้พี่ชายของเธอเกือบเสียคน สิ่งที่เธอเห็นทำให้เบลด้าเข้าใจเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดแล้ว ว่าราชิคจับเธอมาทำไม

"จำเธอได้ไหม"ราชิคเอ่ยถามออกไปเพราะเบลด้าเป็นคนที่สนิทกับราฟาสมากที่สุดแล้ว

"จำได้....เธอยังไม่ตาย"

"แล้วอยากให้เธอตายหรอ....รู้อะไรไหม ทุกวันนี้เธอก็เหมือนคนที่ตายไปแล้ว"ราชิคพูดออกมาด้วยเสียงที่เรียบเย็นจนมันทำให้เบลด้าแอบหวั่นๆอยู่ภายในใจ

"นี่คือเหตุผลที่คุณจับฉันมาใช่ไหม"เบลด้าถามออกไปตรงอย่างหาคำตอบ

"ใช่...และเธอจะไม่มีสิทธิ์ไปไหนจนกว่าราฟาสจะฟื้นขึ้นมา"ราชิตเพียงเท่านนั้นก็เดินออกไปทิ้งไว้เพียงเบลด้า เธอก็เลือกที่จะเดินเข้าไปหาคนที่นอนบนเตียงแทนที่จะเดินตามเขาออกไป

"ไม่เป็นอะไรนะคะ พี่ราฟาสเบลจะดูแลพี่เอง"เบลด้ามจับมือของคนที่นอนนิ่งขึ้นมากุมไว้ และเอ๋ยออกไปจากใจ เพราะอย่างน้อยเธอจะได้เจอราฟาสต่อให้เธอจะไม่รับรู้ก็ตามแต่อย่างน้อยก็ดีกว่าเธอจะไม่มีโอกาสจะได้เจอกันอีก เบลด้านั่งอยู่กับราฟาสโดยไม่รู้เลยว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน จนกระทั่งซาฟาเข้ามาตามเธอให้ไปทานอาหารกลางวัน เบลด้าลงมาจากชั้นแล้วก็ตรงเข้าไปในห้องอาหารโดยมีซาฟาค่อยเดินตามเธอตลอดเวลา

เบลด้านั่งลงที่ประจำเธอโดยไม่ได้สนใจคนมาใหม่หรือแม้แต่เจ้าของบ้าน

"แพทริด เบลด้า เธอจะมาดูแลราฟาส ส่วนเบลด้านี่คือแพทริค"เบลด้ามองหน้าคนตรงหน้าแสร้งยิ้มให้เธอแต่เธอไม่ยิ้มตอบ และหันหน้ามาสนใจอาหารตรงหน้ามากกว่า

"ซาฟา"เบลด้าเอ่ยเรียกสาวใช้ที่อยู่ไม่ห่างจากเธอจนดูเหมือนจะเป็นคนที่ดูแลเธอแล้วในตอนนี้ ซาฟาเดินเข้ามาหาเธออย่างง่ายดาย เบลด้ากระซิบบอกกับซาฟาไม่นานเธอก็เดินออกไป

"ดูเหมือนเธอไม่ชอบแพทเลยนะคะ"แพทริคเอ่ยออกมาด้วยภาษาอังกฤษแทนที่จะเป็นภาษาถิ่นเพราะต้องการให้อีกคนหนึ่งได้ยินในสิ่งที่เธอพูด

"เธอเป็นแบบนี้แหล่ะไม่ต้องไปสนใจ"ราชิคพูดแค่นั้นก็เริ่มทานอาหารแพทริคก็เช่นกันแต่เบลด้ากับไม่ตักอาหารเลยแม้แต่น้อยทำให้ราชิคอดสงสัยไม่ได้ แต่ก่อนที่เขาจะพูดอะไรซาฟาก็เดินเข้ามาพร้อมกับบารียานี เธอเดินนำมาวางตรงหน้าของเบลด้า

"ทำไมไม่ทานอาหารบนโต๊ะ"ราชิคอดที่จะถามไม่ได้ ก็เอ่ยออกไป

"เธอไม่ทานเนื้อค่ะ"ซาฟาเอ่ยตอบแทนเพราะดูท่าก็รู้ว่าเบลด้าไม่ยากพูดกับเจ้านายตัวเอง ราชิคที่ได้คำตอบแบบนั้นก็ไม่ถามอะไร เบลด้าที่ทานอาหารเสร็จก็ขอตัวไปดูราฟาส ราชิคก็ไม่ได้ว่าอะไรเพียงแต่ให้ซาฟาไปอยู่เป็นเพื่อน

"เธอเป็นคู่หมั้นของนายท่าน"ซาฟาเอ่ยพูดหลังจากที่เข้ามาอยู่ภายในห้องของราฟาสแล้ว

"ก็เหมาะสมกันดี"

"จริงหรอคะ"ซาฟาเอ่ยถาอย่างไม่เชื่อหูตัวเองว่าเบลด้าจะพูดออกมาแบบนี้

"ประชด ดูก็รู้ว่าสตอ....แต่ก็เรื่องของเขาเถอะ"เบลด้าพูดจบเธอก็เดินไปตรงเปียโนที่อยู่ไม่ไกลจากเตียงเท่าไร ซาฟาก็ได้แต่มองตามคนตัวเล็กว่าเธอจะทำอะไร เบลด้าได้แต่มองเปียโนเพราะเธอไม่กล้าจับมันด้วยความกลัวว่าเจ้าของบ้านจะไม่พอใจ เธอรู้ดีว่าราฟาสชอบเสียงเปียโนมากขนาดไหน

"คุณหนู จะเล่นเปียโนทุกวัน...แต่วันนี้กลับไม่มีเสียงมันอีกเลย"ซาฟาเอ่ยออกมาด้วยเสียงที่ดูเศร้าอย่างเห็นได้ชัดเจน

"ฉันเล่นได้ไหม...."เบลด้าเอ่ยออกมาด้วยเสียงที่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัดเจน แต่มันทำให้ซาฟายิ้มออกมาอย่างดีใจ

"ได้ซิคะ"เบลด้าไม่รอช้าที่จะนั่งลงบนเก้าอี้สำหรับนั่งเล่นเปียโน แล้วเริ่มเล่นเพลงที่ราฟาสเคยสอนเธอโดยไม่ต้องมีโน๊ตเพลง

เสียงเปียโนที่ดังขึ้นราวกับคนที่นอนอยู่เป็นคนเล่นทำให้คนที่กำลังเดินตรงมาทางห้องต้นเสียงต้องหยุดยืนฟังอย่างพิจารณา ราชิคเลือกที่จะเดินตรงเข้ามาในห้องของราฟาส เสียงเพลงที่ถูกบรรเลงโดยคนตัวเล็กก็ไม่ได้หยุดลงถึงแม้เขาจะเดินเข้ามาภายในห้องแล้วก็ตามเพราะเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีคนมาใหม่ภายในห้อง

เพลงที่จบลงก็ทำให้เบลด้าหันตัวมาหาซาฟาแต่สิ่งที่ทำให้เบลด้าตกใจไม่น้อยก็คือคนที่ยืนอยู่ด้านหน้าของซาฟา

"ฉันขอโทษที่เล่นมันโดยไม่ได้ขอคุณ"เบลด้าที่รู้ว่าตัวเองทำผิดก็เอ่ยออกมาอย่างกลัวไปคนมาใหม่จะไม่พอใจเธอ

"ก็ไม่ได้ว่าอะไร"ราชิคตอบกลับแล้วเดินไปนั่งอยู่ข้างๆเตียงน้องสาว

"เธอหลับไปแล้วไม่เคยตื่นมาอีกเลย...."ราชิคพูดออกมาแบบลอยๆแต่มันสามารถทำให้เบลด้ารู้แย่ไม่ต่างจากเขาเพราะเธอรู้ดีว่าทุกอย่างเกิดอะไรขึ้น

"แล้วหมอบอกไหมว่าเธอจะมีโอกาสฟื้นหรือเปล่า"

"มีแต่แทบเป็นไปไม่ได้เลย"

"คุณก็เลยบอกคนอื่นว่าเธอเสียแล้วใช่ไหม"เบลด้าเอ่ยถามออกไปตรง

"ใช่....และเธอก็ต้องดูแลเธอจนกว่าเธอจะฟื้นขึ้นมา"ราชิคพูดถึงจุดประสงค์ของการที่เขาจับตัวเธอออกมา

"ฉันตกลง"เบลด้าไม่ลังเลที่จะตอบออกไปเพราะเธอก็อยากให้ราฟาสฟื้นมาเหมือนกัน ราชิคแปลกใจไม่น้อยที่เธอตอบเขาออกมาแบบนั้นเพราะเขาไม่คิดว่าเธอจะเป็นคนที่ยอมทำอะไรแบบนี้ง่ายๆ

"คุณต้องคืนเครื่องมือสื่อสารของฉันมาให้หมด"

"ได้ แต่มันจะเป็นขอใหม่ทั้งหมด และเธอไม่มีสิทธิ์โทรกลับไปหรือติดต่อกับคนที่เธอรู้จัก"

"ได้"

"เดี๋ยวพยาบาลที่ดูแลราฟาสจะเข้ามาบอกเรื่องต่าง"ราชิคพูดจบก็เดินออกไปจากห้องทันที ทิ้งไว้เพียงเบลด้ากับซาฟา

ทางด้านของคิงเมื่อรู้ว่าน้องสาวถูกอดีตเพื่อนรักจับตัวไปก็ส่งคนให้มาค่อยดูแลเธออย่างห่าง ต่อให้เขารู้ว่าน้องสาวตัวเองจะเป็นคนเก่งแค่ไหนแต่เขารู้จักนิสัยเสืออย่างเพื่อนเขาดี ถึงแม้ตอนนี้เสือตันนี้จะสงบลงแต่มันไม่เคยสิ้นลายเลยสักครั้ง และมันจะถูกปลุกขึ้นมาอีกไม่นาน

ราชิครู้จักกับเบลด้าตั้งแต่เด็กๆและรู้ว่าเขาคิดไม่ซื่อกับน้องสาวตัวเอง แต่ด้วยความห่างทำให้ราชิคห่างจากเบลด้ามากขึ้นจนตัวเขาเองก็ไม่แน่ใจว่าเขาจะยังรู้สึกกับน้องสาวตัวเองยังไงมันทำให้ความไว้ใจในตัวของราชิคที่คิงมีให้มันแทบไม่มีเลยก็ว่าได้

"ทุกอย่างเป็นไงบ้าง"คิงเอ่ยถามลูกน้องตัวเองที่เดินเข้ามาในบริเวณภายในห้องทำงานของบริษัทตัวเองในตอนนี้

"ดูเหมือนปกติดีนะครับ คนของเราบอกว่าเครื่องไปถึงตอนประมาณตี3 และพอไปถึงที่บ้านแล้วคุณราชิคก็ออกมาจากทันที และก็กลับเข้ามาในตอน6โมงเช้า และก็ไม่ได้ออกไปไหนอีกครับ 11โมงกว่าคุณแพทริคก็มาที่บ้านครับ"

"ก็ขอให้มันไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็พอ คู่หมั้นมันก็อยู่ถ้ามันทำอะไรเบลมันก็เกินไป"

"แล้วนายจะให้คนของเราไปชิงตัวคุณหนูคืนไหมครับ"

"ถ้ามันง่ายขนาดนั้นฉันไม่ปล่อยไว้ขนาดนี้หรอก รอมันติดต่อกลับมาว่ามันต้องการอะไรดีกว่า"คิงที่รู้จักกับราชิคเป็นอย่างดีแถมเขารู้ด้วยว่าตัวของราชิคเป็นถึงมาเฟีย ที่ใครก็ต่างเกรงกลัวแถมที่นั้นเป็นถิ่นของอีกฝ่ายทำให้เขาเลือกที่จะรอเวลาให้อีกฝ่ายติดต่อมาง่ายกว่า

"ได้ครับ"

เบลด้าที่ได้เรียนรู้วิธีการดูแลคนป่วยอย่าราฟาส ทำให้เธอแทบจะพูดอะไรไม่ออกเพราะมันไม่มีอะไรให้เธอทำเลยก็ว่าได้ เบลด้าอดแปลกใจไม่ได้ในเมื่อทุกอย่างเป็นหน้าที่ของพยาบาลแล้วทำให้ราชิคยังต้องให้เหตุผลว่าเธอต้องดูแลราฟาสอีกก็ไม่รู้

"เขาคิดอะไรของเขาอยู่นะ"เบลด้าเอ่ยถามออกไปทันทีเมื่อตัวเองเดินเข้ามาอยู่ในห้องของตัวเองที่ตอนนี้ซาฟาก็อยู่กับเธอ

"เหตุผลที่ไม่มีเหตุผลในการให้คุณอยู่ที่นี่ไงคะ....จะบอกออกไปว่าพามาอยู่เฉยๆเห็นที่จะใช้คำนี้กับนายท่านไม่ได้หรอกคะ"

"ประสาทซิไม่ว่า"เบลด้าพูดออกไปโดยที่ไม่ได้รู้สึกกลัวว่าราชิคจะมาได้ยินแม้แต่น้อย แต่คำพูดของเธอทำให้ซาฟายิ้มออกมาอย่างชอบใจ เพราะตั้งแต่ที่ตัวของซาฟาอยู่รับใช้ราชิคมาไม่เคยเห็นใครคนไหนที่กล้าว่านายท่านของเธอแม้แต่ครั้งเดียวไม่ว่าจะต่อหน้าหรือลับหลังก็ตาม

"ยังไงก็เอาเถอะคะ คุณก็ต้องอยู่ที่นี่ไปก่อน"

"รู้แล้วไม่ต้องย้ำมากหรอก"เบลดถ้าพูดจบก็ทิ้งตัวนั่งลงบนปลายเตียงอย่างคนหมดอะไรตายอยาก

"คุณจะทานอะไรตอนเย็นคะ"ซาฟาที่นั่งเงียบมานานเพราะไม่อยากกวนเบลด้า ก็ถามออกไปเพราะมันก็ใกล้เวลาอาหารเย็นแล้ว

"อะไรก็ได้ที่ไม่ใช่เนื้อวัว....อ่อแล้วผู้หญิงคนเมื่อกลางวันเธอจะมาทานอาหารด้วยอีกไหม"

"ไม่ค่ะ เธอเป็นคู่หมั้นก็จริงแต่นายท่านก็ไม่ได้เต็มใจหมั้นสักเท่าไร"

"ทำไมหรอ"เบลด้าที่ได้ยินแบบนั้นก็อยากรู้ขึ้นมาทันที

"ผลประโยชน์ทางธุรกิจนะคะ อีกไม่ถึง3เดือนก็ต้องถอนหมั้นกันแล้ว"

"แต่ดูยังไงก็รู้ว่าคงยาก ถ้าจะถอนหมั้นกันจริง"ด้วยสายตาผู้หญิงด้วยกันเบลด้าเธอดูออกว่าผู้หญิงคนนั้นหวงราชิคยิ่งกว่าอะไร ถ้าจะให้ถอนหมั้นกันเฉยๆคงยาก

"ว่าแต่คุณรู้จักนายท่านไหมคะ"

"ก็ไม่แน่ใจนะ แต่ก่อนตอนที่พี่ราฟาสยังไม่เป็นแบบนี้เธอมักจะไม่หาพี่ชายของฉัน แต่นี่ก็ไม่ค่อยได้เจอพี่ชายของเธอหรอก มีเจอไม่กี่ครั้งเอง จะว่ารู้จักก็คงไม่ได้เพราะดูแล้วเขาก็คงไม่อยากรู้จักฉันเหมือนกัน

"ไม่แน่นะคะ"

"ไม่แน่เรื่องอะไรไม่ทราบ"

"ไม่บอกดีกว่าค่ะ....ถ้างั้นไปเตรียมอาหารให้เลยนะคะ"

"อืม".....

หลังจากที่ราชิคพาตัวเบลด้าเข้ามาอยู่ในบ้านวันนี้ก็เข้าอาทิตย์ที่สองแล้ว

เบลด้าใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่แต่ในห้องของตัวเองแล้วห้องของราฟาสเธอไม่สนิทกับใครแล้วไม่สนใจอะไรกับใครทั้งนั้น จะมีก็แต่เพียงหมอกับพยาบาลที่ค่อยดูแลราฟาสและซาฟาเท่านั้นที่เธอสนิทด้วย และอีกอย่างดูเหมือนคนภายในบ้านจะมีคนของแพทริคที่ดูท่าจะไม่ชอบเธอเหมือนแพทริคที่ดูก็รู้ว่าไม่ชอบเธออย่างมากและไม่นานก็สร้างเรื่องให้เธอ จนถ้าแพทริคมาที่นี่เธอจะเลี่ยงไม่ไปเจอเลย ส่วนราชิคเขาไม่มีอะไรมากนอกจากค่อยจิกกัดเธอไม่เว้นแต่ละวัน

"คุณเบลนายท่านให้ลงไปทานอาหารพร้อมกับนายท่าน"

"ไม่"เบลด้าที่รู้ว่าวันนี้แพทริคจะมาทานอาหารกับราชิคก็พูดออกไปเพราะเธอไม่ชอบมีปัญหากับใคร แต่มันกลับดูเหมือนเปล่าประโยชน์

"นายท่านยื่นคำขาดค่ะ ถ้าคุณไม่ไปนายท่านจะมาตามเองนะคะ"เบลด้าที่ได้ยินแบบนั้นเธอทำอะไรไม่ได้อยู่แล้ว ก็ทำได้แค่เดินนำซาฟาออกจากห้องราฟาสไป

เบลด้านั่งลงเก้าอี้ประจำของตัวเองที่โต๊ะอาหารด้วยอาการที่ดูก็รู้ว่าเธอเหมือนโดนบังคับมา

"แปลกนะคะ แพทไม่รู้ว่าแพททำอะไรผิดหรือเปล่าเพราะดูเหมือนคุณเบลจะไม่ชอบแพทเลย"แพทพูดออกมาทำให้เบลด้าอดที่จะมองหน้าเธอไม่ได้

"คุณไม่ได้ทำอะไรผิดหรอก แค่คนแถวนี้ชอบเสียมารยาท"ราชิคพูดออกมา ทำให้เบลด้าได้แต่มองหน้าเขาแบบเอาเรื่อง แต่เธอก็เลือกที่จะนั่งเงียบไม่สนใจอะไร

มื้ออาหารที่ดูเหมือนจะมีความสุขแต่กลับเป็นมื้อที่ดูอึดอัดสำหรับเบลด้ามากที่สุด จนความทรมานของเธอจบลงเมื่อเธอทานอาหารเสร็จเบลด้าที่รู้ว่าราชิคต้องไปส่งแพทริคที่รถเธอก็เลยรีบเดินขึ้นไปด้านบนโดยไม่แม้แต่จะรอซาฟาเลยแม้แต่น้อย เบลด้าเลือกไปอยู่ที่ห้องของราฟาส

เธอนั่งลงบนเตียงและจับมือของราฟาขึ้นมากุมไว้ เบลด้ามองผู้หญิงคนที่นอนอยู่บนเตียงด้วยความ หลากหลาย

"เมื่อไหร่พี่ราฟาสจะฟื้นขึ้นมาสักทีคะ"คำพูดของเธอดูเหมือนไม่เป็นอะไรแต่กับอีกคนที่ได้ยินทำให้เขารู้สึกคนละแบบกับเธอ ยิ่งเธอต้องการไปจากเขามากแค่ไหนแต่ใจเขากลับอยากให้เธออยู่มากเท่านั้น

ราชิคที่ได้ยินคำพูดของเบลด้าเขาจากที่ตั้งใจจะเดินเข้าไปข้างในก็กลับเดินออกไปจากประตูที่ตัวเองทำท่าเหมือนจะเปิดแล้ว

"อ้าว.....นายท่าน"ซาฟาที่เห็นราชิคทำท่าเหมือนจะเข้าไปในห้องของราฟาสแต่ก็จะเดินออกไปจากตรงนั้นก็เรียกเขาไว้ก่อน เสียงของซาฟาทำให้คนที่อยู่ในห้องได้รู้ถึงการมาของอีกคนแต่ก็ไม่ได้สงสัยอะไรเพราะห้องนี้เป็นห้องของน้องสาวของเขา

"มีอะไร"ราชิคถามออกไปด้วยเสียงที่เรียบนิ่งและสายตาที่ไม่พอใจทำให้ซาฟาเกิดอาการกลัวไม่น้อยเพราะเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองไปทำอะไรให้เจ้านายตัวเองชักสีหน้าใส่แบบนี้

"เปล่าค่ะ...ซาฟาเห็นว่านายท่านจะเข้าไปข้างในและก็ไม่เข้าไปซาฟาเลยเอ่ยเรียกเฉยๆค่ะ"

"ที่แรกก็จะเข้าไปและแต่ลืมไปว่ามีงานต้องทำ"ราชิคพูดจบก็เดินออกไป ซาฟาแปลกใจไม่น้อยเพราะคนอย่างราชิคไม่จำเป็นต้องตอบคำถามของเธอเลยด้วยซ้ำ

"เขาไปแล้วหรอ"เบลด้าเอ่ยถามซาฟาเมื่อเธอเดินเข้าไปในห้อง

"ค่ะ.....แต่ดูท่าทางแปลกไปนะคะ"

"ยังไง"คำพูดของซาฟาทำให้เบลด้าอยากรู้ไม่น้อยว่าเธอหมายถึงอะไร

"ก็...ปกตินายจะไม่ทำท่าลังเลแบบเมื่อกี้และอยู่ดีๆก็ชักสีหน้าใส่ซาฟาอีกด้วย"

"เขาก็ปกติดี....ชอบทำหน้าแบบนั้นอยู่แล้ว"เบลด้าพูดจบก็เดินออกไปจากห้อง ซาฟาได้แต่มองตามยิ่งนับวันสองคนนี้ยิ่งทำตัวประหลาดขึ้นทุกที่