Bakışlarını Jülide’nin korku dolu ifadesinden çekip Vera’ya çevirdi İbrahim.
“Hoş geldin!” dedi soğuk bir şekilde.
Vera’nın şimdi ona olan bakışları, terk ederken ki bakışlarından daha sıcaktı. Bir zamanlar her şeyi olan kişiye bakıpta boşluktan başka bir şey hissetmeyen İbrahim bu durumu ister istemez garipsemişti.
“Hoş buldum.” dedi. Vera
“Neden geldin?” diye sordu İbrahim. Eliyle kızını yanına çağırdı. Ayperi yanına gelince onu kucağına aldı ve diğer elinde Melis’le Jülide’nin yanına geçip oturdu. O oturunca Jülide ve Vera da oturdu. Melis de Jülide ve İbrahim’in arasına oturmuştu.
“Ayperi’yi görmek istedim.” dedi Vera. “Ben onun annesiyim. Bu en doğal hakkım.”
İbrahim güldü. Kızının kucağındaki minik başını göğsüne yasladı. Bebekken Ayperi’nin en sevdiği şeydi bu. Ama Ayperi
