Rüzgar yorucu piknikten sonra kendisini eve attığında yorgunluktan ölüyordu. Bir gökdelenin 15. Katındaydı evi. Oldukça teknolojik ve lükstü.
Telefonu komidine koydu ve kendisini yüzüstü yatağa attı. Uzanırken birden piknikteki heriflerin onu gördüklerindeki sıfatlarını hatırlayıp kıkırdamaya başladı.
Çift karakterli bir hayat bazen zor oluyordu ama bazen de böyle komikti. İnsanlarla istediği kadar dalga geçiyor ama karşısındakiler bunu anlamıyordu.
Rüzgar o soruları cevapladıkça diğerlerinin düşen yüzünü hatırladı ve bir kahkaha attı. Saatine baktı. Sızlanarak olduğu yerde dövündü biraz. Dinlenmek için hiç zamanı yoktu. Kalktı. Takılarını, piknik için ayarladığı yırtık pırtık elbiselerini çıkardı -hepsinden nefret etmişti bu arada- ve duşa girdi. Oynadığı rol için yıllar önce kulağı
