นวลละออ

นวลละออ ตอนที่ 4

นวลละออออกมาจากกระท่อมนายชดก็เกือบ 11 โมง วันนี้เธอไม่ต้องรีบเร่งใด ๆ ทั้งสิ้น การได้กอดก่ายพลอดรักกับคนที่เธอรัก ช่างเป็นสุขยิ่งนัก เวลานี้เธอรู้สึกผ่อนคลายไร้ความกังวล แต่ก็เพียงชั่วระยะเวลาไม่นาน เมื่อเธอเดินมาถึงหน้าบ้านแล้วเจอสาวใช้ชื่อเย็น เย็นยื่นจดหมายฉบับหนึ่งส่งมาให้เธอ

"จดหมายคุณนวลค่ะ" เมื่อนวลละออรับซองจดหมายพลิกไปมา เธอรู้ในทันทีว่าเป็นจดหมายจากใคร เธอเปิดอ่านทันทีต่อหน้าสาวใช้ จากนั้นขึ้นไปหยิบเงินบนตึกมาจำนวนหนึ่งและสั่งความสาวใช้ให้ไปส่งธนาณัติ

กว่าเย็นกลับมาถึงบ้านก็ช่วงบ่ายคล้อย คนงานไม่มีใครอยู่บริเวณหน้าบ้าน คงกำลังช่วยกันสร้างศาลาท่าน้ำอยู่ท้ายสวน เย็นจึงเดินเข้าไปในครัวซึ่งเป็นที่ประจำของนวลละออ แต่ปรากฎว่าพบแต่ช้อยน้องสาวชดกำลังทำกับข้าวตามคำสั่งนวลละออ

"ช้อยทำไมทำกับข้าวคนเดียวล่ะ คุณนวลไม่มาทำด้วยเหรอ" เย็นถามเด็กสาว

"คุณนวลบอกว่าทำง่ายๆ พวกผัดผัก เลยให้ฉันทำเองน่ะจ๊ะ คุณนวลบอกเหนื่อยอยากไปพักผ่อน" เด็กสาวตอบอย่างพาซื่อ

เย็นไม่ถามอะไรต่อ ขึ้นไปบนตึกเพื่อไปหานวลละออ

นวลละออกำลังนั่งทอดอาลัยอยู่ที่เก้าอี้ริมหน้าต่างในห้องนอน ส่งสายตาออกไปเบื้องนอกอย่างไร้จุดหมาย ในห้องนอนมีเตียงนอนและโต๊ะเครื่องแป้งเท่านั้นที่บ่งบอกว่าห้องนี้ใช้สำหรับนอน เพราะหากคนภายนอกเข้ามาในห้องนี้เป็นครั้งแรกคงจะสรุปกันเป็นเสียงเดียวกันว่าห้องนี้เอาไว้ใช้สำหรับเก็บยา หรือห้องปรุงยาเสียมากกว่า เพราะกลิ่นยาและกลิ่นสมุนไพรที่คละคลุ้งตลบอบอวลอยู่ในห้อง

คุณท่านมีความเชี่ยวชาญและชำนาญในการปรุงยา ทั้งยาสมุนไพรไทย และยาสมุนไพรจีน ตำราแพทย์โบราณมากมายจึงถูกบรรจุในตู้ชั้นวาง รวมถึงขวดโหลยา โสมที่ถูกปรุงแล้ว และภายในลิ้นชักยังมียาลูกกลอน อีกทั้งยาแผนปัจจุบัน ถูกแบ่งเป็นซองไว้อีกมากมาย ซึ่งสรรพคุณแต่ละตัวก็แตกต่างกันออกไป มีเพียงคุณประภาส สามีวัยชราของนวลละออเท่านั้น ที่สามารถเลือกยาให้เหมาะกับอาการที่เป็นได้

นวลละออกำลังคิดวนเกี่ยวกับข้อความในจดหมาย มันคือจดหมายจากแม่ของเธอที่ถูกส่งมาจากบ้านเกิดจังหวัดราชบุรี เนื้อความในจดหมายระบุถึงการขอความช่วยเหลือเรื่องเงิน ซึ่งเธอไม่เคยปฏิเสธแม้สักครั้งเดียว แม่ของเธอได้รับความเมตตาจากคุณท่าน จากที่เจ็บป่วยกระเสาะกระแสเมื่อได้ทานยาและได้รับการช่วยเหลือไปรักษาในโรงพยาบาล แม่ของเธอจึงกลับมามีร่างกายที่แข็งแรงได้อีกครั้ง

นับว่านี่คือบุญคุญใหญ่หลวง ที่เธอต้องตอบแทน แต่เธอยังมีน้องชายพิการทางร่างกายและสติปัญญาอีกหนึ่งคน ซึ่งขณะนี้อยู่ในความดูแลของแม่เธอ เธอเพียงได้แต่ส่งเงินและไปเยี่ยมตามโอกาสเท่านั้น เนื้อความในจดหมายระบุว่าต้องการใช้เงินจำนวนมากกว่าปกติที่เธอเคยส่งให้ เพราะอาการทางสมองของน้องชายกำเริบ มีอาการชักเกร็ง ทานอาหารไม่ได้ เธอไม่รอช้าที่จะให้การช่วยเหลือ และหากสามีเธอกลับมาจากกรุงเทพฯแล้ว เธอตั้งใจจะขออนุญาตไปเยี่ยมแม่และน้องชายทันที

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำลายความคิดของเธอชั่วขณะ นวลละออเช็ดน้ำตาที่ไหลมาข้างแก้ม

"เข้ามาเลยจ๊ะ ไม่ได้ลงกลอน"

เย็นเดินเข้ามาในห้อง และนั่งลงกับพื้น นวลละออยังคงนั่งหันหน้าออกนอกหน้าต่าง ไม่อยากให้ใครเห็นว่าเธอร้องไห้

"เย็นทำธุระให้คุณนวลเรียบร้อยแล้วนะคะ คุณนวลเป็นอะไรไหมคะ" เย็นสาวใช้ที่อยู่ด้วยกันมานับสิบปี ถามอย่างห่วงใยผู้เป็นนายจ้าง

"หึ ... ฉันจะเป็นอะไรได้ ฉันก็เป็นทาสบำเรอกามให้ไอ้แก่บ้าตัณหาน่ะสิ" นวลละออตอบอย่างประชดประชันด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ

"โถ ... คุณนวล เย็นหมายถึงคุณนวลไม่สบายใจอะไรหรือเปล่าคะ" เย็นทำเสียงอ่อย

นวลละออถอนหายใจยาว บ่งบอกถึงความกังวลที่ยังวนเวียนอยู่ในจิตใจ

"ไม่ว่าอยู่ที่ไหนของมุมโลกนี้ ถ้ามีสองคนพ่อลูกนี้หายใจใกล้ ๆ ฉันจะสบายใจได้อย่างไร" นวลละออหันหน้ามาหาเย็น คราบน้ำตายังอยู่บนแก้ม เธอเปลี่ยนมานั่งไขว้ห้าง หยิบบุหรี่ขึ้นจุดสูบ

"เย็นได้ยินใช่ไหม ที่นังลูกเลี้ยงตัวดีมันถามฉันกลางวงอาหาร มันรู้อยู่เต็มอกว่าฉันไม่อยากจะกลับไปเหยียบห้างร้านขายยาเพื่อพบปะโคตรเหง้าของมัน ที่มีแต่จะมองฉันเหมือนไม่ใช่มนุษย์เช่นเดียวกันกับมัน แต่นังลูกเลี้ยงยังจี้ใจดำถามฉันขึ้นมา ประหนึ่งว่าหวังดี มันคงคิดว่าฉันโง่ ไม่รู้ทันมัน หึ ... ถ้าอยากจะเห็นฉันโง่ ฉันก็จะแกล้งโง่ให้มันดู" นวลละอออัดควันลึก ปล่อยควันออกมาเป็นสายลอยในอากาศ พูดต่อว่า

"เด็กมันกำลังแรด แรดและร่าน เห็นที่มันมองนายชดมั้ย หึ ... ช่างน่าสมเพช ฉันกับมันแตกต่างกันยังไง เวลาหิวก็กิน ปวดท้องก็ขับถ่าย กำหนัดก็ปลดปล่อย แค่พวกมันร่ำรวยกว่า ชาติตระกูลดีกว่า เพียงเท่านี้ก็คิดตนเองว่ายิ่งใหญ่กว่าคนอื่นซะเต็มประดาและได้เที่ยวไปเหยียดหยามคนอื่น ทั้งๆ ที่พฤติกรรมก็เหมือนกันทุกประการ" น้ำเสียงนวลละออมีความคับแค้นใจอยู่ในนั้น

"เย็นก็เห็นค่ะ เย็นนึกว่าคุณนวลจะไม่เห็นเสียอีก"

นวลละออสูบบุหรี่อัดควันลึกอีกที เธอไม่เคยทำพฤติกรรมเช่นนี้ต่อหน้าสามี แต่เมื่อลับหลัง เธอจะทำทุกอย่างที่เธอต้องการ เพื่อเป็นการระบายสิ่งที่เธอเก็บกด เพราะเมื่ออยู่กับสามีเธอไม่เคยเป็นตัวเอง เธอต้องเป็นนวลละออที่เป็นแม่ศรีเรือน อยู่ใต้คำสั่งของสามี และอีตัวบำเรอกามทุกเมื่อที่เขาต้องการ

นวลละออสั่งให้เย็นไปบอกช้อย ให้นำอาหารที่ทำแบ่งไปให้พวกคนงานในสวน รวมถึงแบ่งไข่สดในครัวไปให้ด้วย