เช้าวันรุ่งขึ้น ทุกคนมายืนอยู่หน้าบ้าน ต่างกอดกันร่ำลา ร้องไห้ แม้จะเป็นเพียงไม่นานที่ได้อยู่ในบ้านหลังนี้ แต่ทุกคนอยู่กันอย่างมีความสุข และซาบซึ้งในความเมตตาของนวลละออ
ช้อยแยกไปกับหมออติภัทร นวลละออนั่งรถที่ห้างขายยาในกรุงเทพมารับ ส่วนคนงานคนอื่นๆ ต่างแยกย้ายนั่งสามล้อไปท่ารถประจำทางเพื่อเดินทางกลับภูมิลำเนา
ใช้เวลาเพียงสองชั่วโมง นวลละออก็มายืนอยู่หน้าห้างขายยา เธอทำใจอยู่สักพักใหญ่ก่อนจะเดินเข้าไปในตึก สถานที่แห่งนี้เองย้อนกลับไปเมื่อสิบปี เธอมาทำงานที่นี่ในฐานะแม่ครัว จนกระทั่งวันหนึ่งได้มีชายชรากามวิปริตมาใช้กำลังขืนใจเธอ แต่จนแล้วจนรอดหลังจากพยายามปลุกปล้ำเธอเพียงไร เขาไม่สามารถยัดเยียดอะไรของเขาให้เธอได้
ความหน้ามืดประกอบกับความบันดาลโทสะที่ 'อะไรต่ออะไร' มันไม่ได้ดั่งใจ เขาจึงหาที่ลงโทสะด้วยการทุบตีและลวนลามเธอแค่ภายนอกเท่านั้น แต่ได้ป่าวประกาศไปทั่วว่าเธอตกเป็นเมียเขาแล้ว ถือ
