เพียงเงารัก

ตอนที่ 1 ยังไม่ทันเริ่มก็เจ็บ

"เธอชอบฉันหรอ!? ได้..ฉันจะให้โอกาสเธอถ้าเธอสามารถทำให้ฉันชอบเธอได้ฉันจะยอมคบกับเธอ"

นับจากคำพูดของพี่ซีนผู้ชายที่ฉันชอบมาสองปีมันก็ผ่านมาหกเดือนที่ฉันสารภาพกับเขาแล้วเขาก็ให้โอกาสฉันได้เริ่มทำความรู้จักและเราก็เริ่มคุยกันแต่ไม่ถึงขึ้นคบกันจะเจอกันแต่ละครั้งมันยากเหลือเกินเพราะเขาดูเหมือนไม่ได้ใส่ใจฉันด้วยซ้ำคำพูดที่เขาพูดเหมือนแค่พูดให้มันจบๆไปดูเหมือนตัดรำคานมากว่าแต่ถึงอย่างนั้นฉันก็แอบหวังว่าเขาจะชอบฉันบ้างหรือมองมาที่ฉันบ้างสักนิดก็ยังดี...

ฉันชื่อน้ำหอมเป็นเด็กบ้านนอกคนหนึ่งที่มาเรียนในกรุงเทพ ตอนนี้ฉันเรียนมหาลัยปีที่สองแล้วฉันกำพร้าพ่อแม่อยู่กับยายมาตั้งแต่เด็กพอเรียนจบมัธยมก็สอบชิงทุนมาเรียนต่อเอา รูปร่างหน้าตาฉันก็บ้านๆไม่ได้สวยโด่ดเด่นเหมือนใครๆไว้ผมยาวใส่แว่นตากรอบใหญ่แต่สิ่งที่ฉันมั่นใจว่าจะเอาชนะใจพี่ซีนคงจะเป็นที่ฉันจริงใจกับเขามากๆ

ฉันหยิบมือถือแชทหาคนที่นึกถึงก่อนจะส่งข้อความหาคนปลายทาง

'ทำอะไรอยู่คะ'

'กินข้าวรึยัง'

น้ำไม่เห็นพี่มาเรียนเลย ไปไหนหรอคะ'

'ไม่สบายรึเปล่าคะ'

เป็นเวลาสามวันแล้วที่เขาไม่อ่านแชทฉันเลยปกติเขาจะอ่านแชทฉันจะช้าเร็วก็ตอบถึงจะตอบแค่ อือ ,ไม่ ,กินแล้ว สั้นๆก็ตาม

มหาลัยวิทยาลัย

คาบเรียนช่างบ่าย

ฉันเรียนคหกรรมเพราะชอบทำอาหารและขนมตอนอยู่กับยายฉันจะช่วยยายทำขนมขายตลอดเป็นรายได้หลัก วันนี้มีคาบเรียนช่วงบ่ายพอมีเวลาให้ไปหาพี่ซีนช่วงเที่ยงฉันรู้สึกเป็นห่วงเขาอยากรู้ว่าเขาเป็นอะไรรึเปล่า ถึงไม่ได้ตอบแชทฉันเลย

"น้ำ กินอะไรดีก่อนเข้าเรียน"

แก้วเพื่อนสนิทถามฉันก่อนจะหยิบขนมใส่ปาก แล้วที่กินไม่อิ่มหรือไงยะ กินอยู่นั้น

"แล้วที่กินไม่อิ่มหรือไง.. กินไม่หยุดเลยแกน่ะ" มันทำหน้าบู้บี้ใส่

"สรุปกินไรหิวข้าว" หูฉันไม่ได้ฟังมันพูดสักนิด ในมือก็พรางกดดูว่าพี่ซีนอ่านข้อความบ้างยัง

"ไม่กินหรอก ฉันจะไปหาพี่ซีนน่ะ"

"เขายังไม่ตอบแกอีกหรือไง" แก้วคือเพื่อนสนิทที่ฉันมักจะเล่าเรื่องของพี่ซีนให้ฟังตลอด

"อืม" ฉันพยักหน้าตอบ

"นั้นใช่พี่ซีนเปล่าน้ำ นู้นน่ะ" ไอ้แก้วชี้ไปยังกลุ่มผู้ชายสามคนที่กำลังเดิน พี่ซีนเป็นคนหน้าตาดี หล่อและเก่งมาก เรียนสถาปัตย์ที่บ้านก็มีฐานะมาก เขามักจะลงนิตยสารของหนุ่มหล่อตลอด แต่การที่คนธรรมดาแบบฉันได้คุยกับเขามันยิ่งกว่าความฝันซะอีกแม้ว่าขะคุยแบบเหมือนไม่ได้คุยซะมากกว่า

"จริงด้วย แก้วแกไปกินก่อนเลยนะฉันไปทำธุระก่อน" พูดจบฉันก็ใส่เกียร์หมาวิ่งไปหาพี่ซีนทันที

"เออๆ ฉันรอที่ห้องเรียนนะ" แก้วตะโกนไล่หลังมาไว้

ฉันกึ่งวิ่งกึ่งเดินพร้อมกับเรียกชื่อพี่ซีนไปด้วย

"พี่ซีน พี่ซีนคะ" เรียกยังไงใบหน้าหล่อได้รูปผิวขาวสูง180 ที่เดินไปพร้อมกลุ่มเพื่อนของเขา

เขาไม่แม้แต่จะหันมองฉันกลับทำเป็นไม่ได้ยินด้วยซ้ำ หรือเขาจะไม่ได้ยินกันนะ

ฉันรีบเดินตามพวกพี่เขาไปหยุดตรงหน้าห้องชมรมดนตรีที่พี่เขาเป็นประธานชมรม ก่อนจะเคาะประตูแล้วเปิดเข้าไป

"พี่ซีนคะ" ฉันเอ่ยเรียกชื่อของชายหนุ่มเบาเบา

"ฉันว่าแกไปคุยกับน้องเขาให้รู้เรื่องเถอะไอ้ซีน"

หนึ่งในเพื่อนเขาพี่ต้าร์เอ่ยขึ้น

"น่ารำคาญจริง มีอะไรคุยตรงนี้แหละ"

เขาพูดด้วยเสียงที่เรียบเฉยและดูเหมือนฉันจะทำให้เขาหงุดหงิด

"คือน้ำคิดว่าพี่ซีนไม่สบายไม่เห็นตอบแชทน้ำเลยตั้งสามวันมาแล้วปกติพี่ซีนจะตอบตลอด"

"แล้วไง" เขามองหน้าฉันนิ่ง

"น้ำเป็นห่วง"

"แค่นี้? ที่จะพูดมีแค่นี้ ที่วิ่งตามมาต้อยๆคือจะพูดแค่นี้"

"ค่ะ แค่นี้..ถ้าพี่ซีนไม่สะดวกคุยตอนนี้น้ำกลับก่อนก็ได้ค่ะว่างแล้วค่อยตอบแชทก็ได้"

ฉันตอบกลับด้วยเสียงที่สั่นเทาเพราะกลัวอีกฝ่ายจะโกรธเลยพยายามหยุดการสนทนานี้ลง

"คุยให้จบจบเถอะที่ฉันไม่ตอบแชทเธอเพราะฉันขี้เกียจตอบ จบป่ะ เธอไม่เบื่อบ้างหรือไงที่วันวันเอาแต่วิ่งตามฉันจนใครใครก็เข้าใจผิดกันหมดแล้วว่าฉันคบกับเธอ"

"..........." นี่เขากำลังว่าฉันงั้นหรอ คำพูดของเขาทำให้ต่อมน้ำตาฉันเริ่มจะทำงานแต่ฉันก็พยายามจะกลั้นมันไว้

มันพากันคลออยู่ที่หน่วยตา ฉันได้แต่มองหน้าเขาพร้อมกับเม้มปากที่ร้อนผ่าวเอาไว้..

"ฉันเล่นกับเธอมากพอแล้วหกเดือนก็เกินพอแล้วมั้ง" เขาพูดอะไร ทุกคนต่างมองมาที่ฉันเป็นตาเดียว..ไม่ใช่แค่เสียใจแต่มันทั้งอายและสมเพชตัวเอง

"อะไรนะคะ" ถึงฉันจะรู้ว่าเขาหมายถึงอะไรแต่ใจมันก็ยังอยากให้เขาไม่ได้ตั้งใจพูดออกมา

"ก็เซอร์วิสเธอไงเธอคิดจริงหรอว่าฉันจะคบกับเธอดูตัวเองก่อนไหม นี่ฉันไม่ได้ว่านะแต่ใครใครก็ชอบคนสวยแล้วเธอสวยตรงไหน..มองยังไงก็ฉันสนุกด้วยก็ดีขนาดไหนแล้ววินวินทั้งคู่"

เหมือนมีดมันปักลงกลางอก เขาสาดคำพูดใส่ฉันโดยไม่สนใจใครไม่สนใจว่าฉันจะอับอายหรือเสียใจแค่ไหน น้ำตาที่พยายามกักเก็บไหลออกเต็มแก้มการที่ร้องไห้ไม่มีเสียงมันทรมานมากจริงจริง...

"ที่พี่ซีนบอกจะคบกับน้ำเป็นเรื่องโกหกหรอคะ"

"ใช่ แล้วฉันก็บอกชัดเจนแล้วนะว่าฉันจะลองคุยไม่ได้จะคบด้วย จบนะ.."

ทุกคนต่างนั่งเงียบกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

"น้ำเข้าใจแล้วค่ะ งั้นน้ำขอตัวก่อนนะคะ ขอโทษนะคะที่รบกวน"

ฉันยิ้มทั้งน้ำตาพร้อมกล่าวขอโทษพวกเขาพร้อมกับรอยยิ้มสุดท้ายที่ฉันให้เขา ฉันโดนเขาหลอกมาตลอดเลยสินะ....ถึงจะรู้แต่แรกแต่ทำไมพอได้ยินความจริงมันทรมานกว่าที่คิดนะ

"ไอ้ซีนแกพูดแรงไปรึเปล่าวะ" หนึ่งในเพื่อนของผมไอ้ภูมิเอ่ยขึ้นมา

"ไม่หรอก ฉันพูดความจริงยัยนั้นจะได้เลิกคิดไปเองว่าฉันมีใจให้..ไม่รู้เอาความมั่นใจมากจากไหนที่นอมคุยด้วยก็เพราะสงสารแต่นับวันยิ่งไปกันใหญ่"

"ซ้อมกันต่อเถอะ เสียเวลา"

ผมรีบตัดจบเพราะไม่อยากฟังเพื่อนๆบ่น เพราะสิ่งที่ผมทำนั้นคือความจริงผมเล่นกับยัยนั้นมากพอแล้วจนตอนนี้ใครก็คิดว่าผมคบแบบจริงจัง ผมอายจะแย่แล้วที่ต้องตอบคำถามใครต่อใคร

"น้ำเป็นอะไรตั้งแต่เมื่อกี้แล้วเห็นเหม่อๆ แล้วทำไมตาแดงแบบนี้ละ"

ฉันมองหน้าคนที่นั่งข้างๆ ก็ร้องไห้มาไง แก้วคือเพื่อนที่สนิทกับฉันที่สุดเพราะเราเรียนอยู่ที่เดียวกันมาตั้งแต่เด็ก

"เปล่านิ ไม่มีอะไร" เหตุการณ์ตอนเที่ยงยังทำให้ฉันเสียใจไม่หาย

"ทะเลาะกับพี่ซีนหรอ" แก้วรู้ว่าฉันคุยกับพี่ซีนเพราะฉันไม่เคยจะปิดบังเพื่อนเลยสักนิด

"น้ำวันก่อนเราเห็นดาวมหาลัยขึ้นรถไปกับพี่ซีนเหมือนพี่เขาจะมารับกันด้วย"

"ดาวมหาลัยเลยหรอ เด็กปีหนึ่งน่ะหรอ" เพื่อนสาวพยักหน้า

"คนสวยก็ต้องคู่กับคนหล่อ ถูกแล้วใครเขาจะมาชอบฉันละจริงไหม" ฉันมองหน้าเพื่อน

"มีอะไรรึเปล่าน้ำ" คำถามของเพื่อนทำให้ฉันคิดหนัก

"ฉันเลิกคุยกับพี่ซันแล้วน่ะถึงคุยไปฉันว่ามันก็ไม่มีประโยชน์อะไรคุยที่เหมือนไม่ได้คุยยิ่งเข้าใกล้ก็ยิ่งโดนทิ้งห่างฉันพอแล้วละ"

"เมื่อกี้หรอทำไม..ไม่เป็นไรนะ" เพื่อนสาวจับมือให้กำลังใจฉัน

"ฉันไม่เหมาะกับเขาหรอก พี่เขาทั้งหล่อรวยโด่ดเด่นขนาดนั้นอย่างฉันไม่เหมาะหรอก" ฉันพูดไปยิ้มไปแต่ในใจมันอึดอัดเหลือเกิน

"น้ำ"

"เลิกเรียนแล้วน้ำไปทำงานก่อนนะมีพาร์ทไทม์วันนี้ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ"

หยิบหนังสือได้ฉันก็ลุกจากเก้าอี้ทันที

นับจากเหตุการณ์วันนั้นก็ผ่านมาหลายวันที่ฉันไม่ได้ทักแชทแล้วก็ไม่ได้เห็นหน้าพี่ซีนเช่นกัน แต่ในมหาลัยก็ลือกันว่าเขาคบกับดาวมหาลัยอยู่ เขาไม่เคยจะรับรู้หรือทำให้ฉันเข้าใจเขาเลย แค่นี้ฉันก็รู้แล้วว่าเขากับฉันไม่เหมาะกันสักนิด

ครืด..ครืด..

เสียงมือถือสั่นเพราะมีเบอร์ปริศนาโทรเข้ามา มันไม่คุ้นตาเลยแม้แต่น้อย ฉันชั่งใจก่อนจะตัดสินใจรับสาย

"ฮัลโหล ใครคะ?"

"พี่ต้าร์เองน้ำ เพื่อนไอ้ซีน" พี่ต้าร์ โทรมาทำไมดึกจัง

"มีอะไรรึเปล่าคะ?"

"น้ำช่วยพี่หน่อยได้ไหม ไอ้ซีนมันป่วยพี่อยากให้มาดูแลมันหน่อยพอดีพี่ติดธุระน่ะ" ป่วย? พี่ซีนนะหรอ

"ทำไมไม่พาไปหาหมอละคะ" ฉันไม่ใช่หมอสักหน่อย

"มันไม่ยอมไป ตอนนี้ไข้สูง ช่วยหน่อยได้ไหมน้ำถือว่าพี่ขอร้อง พี่เองก็มีธุระด่วนจริงๆแล้วจะทิ้งมันไว้คนเดียวก็ไม่ได้"

"ค้ะ...ก็ได้ค่ะ" ตกปากรับคำเขาอีก คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง

"งั้นเดี๋ยวพี่ไปรับนะ ส่งที่อยู่ให้พี่ที"

"ค่ะ ได้ค่ะ" วางสายฉันก็รีบเตรียมยาไข้หวัดก่อนที่พี่ต้าร์จะมารับ เขาป่วยหนักขนาดนั้นเลยหรือไง แล้วแฟนเขาก็มีทำไมไม่โทรตามมาดูแล ไปแบบนี้เขาจะหาว่าฉันเสนอหน้าอยากเจอเขาอีกรึเปล่าเนี่ย

โปรดติดตามตอนต่อไป