บทที่11
"พี่ไม่คิดจะสนใจฉันบ้างเลยเหรอ ฮึก..."ฉันสะอื้นเงยหน้าถามเขากำลังจัดเสื้อผ้าตัวเองอยู่เขาไม่พูดตอบคำถามนั้นเลยแค่เดินมาแก้มัดเชือกที่มัดอยู่ที่มือฉันออกเท่านั้น
“ลุกขึ้นแล้วแต่งตัว"พี่ภูมิพูดจบเขาก็เดินออกจากห้องทันที ฉันพยุงตัวเองลุกขึ้นแต่งตัวจัดเสื้อผ้าหน้าผมแบบรวบๆพร้อมเอามือปาดน้ำตาตัวเองเดินออกไป
“ฮึก! แล้วพี่จะเสียใจที่พี่ทำกับฉันแบบนี้ ฮึกก!! ไอ้คนเฮงซวย"ฉันไม่สามารถเดินเร็วกว่านี้ได้เลยเพราะมันเจ็บที่ช่วงล่างมากจนต้องเดินเซซ้ายเซขวาสะบัดสะบอมไม่ต่างอะไรเหมือนคนที่พึ่งถูกรุมโทรมมาหมาดๆ
ส่วนคนใจร้ายก็นั่งรออยู่บนรถอย่างสบายใจ เขาไม่สนใจว่าฉันจะเป็นยังไงแค่เอ่ยปากถามฉันว่าลุกไหวไหมยังไม่มีสักคำที่จะหลุดออกจากปากเขา
ฉันเดินผ่านรถของพี่ภูมิไปที่ถนนใหญ่ตรงปากซอยบ้านร้าง ในเมื่อเขาไม่ต้องการให้ฉันยุ่งกับเขา
ฉันก็จะไม่ยุ่งกับเขาอีก ฮึก!พอกันทีฉันเหนื่อยที่จะวิ่งตามคนที่ไร้หั
