SEVDA;
Belediyedeki mesaim nihayet bittiğinde, içimdeki o karmakarışık duygularla eve geldim. Bir yanda Koray’ın pansuman yaparken yüzüme baka baka kurduğu o itiraflar, diğer yanda hastane odasında beni paramparça eden o acımasız geri çekilişi... Kafamın içindeki bu savaşı susturmanın tek yolu, verdiğim sözü tutup o yemeğe gitmekti. En azından kendime ve ona, onun dengesizliklerine mecbur olmadığımı kanıtlamalıydım.
İçeri girer girmez doğruca Yeliz’in odasına geçtim. Yeliz yatağına uzanmış, telefonuna bakıyordu. Beni görünce doğruldu.
"Yeliz, ben bu akşam Serdar’la yemeğe çıkıyorum. Sözleşmiştik. Hadi kalk, beni hazırlamaya yardımcı ol."
Yeliz’in gözleri şaşkınlıkla fal taşı gibi açıldı. "Ne? Serdar mı? Kızım ne yemeği, hani Koray..." diyerek kekeledi.
"Koray falan yok Yeliz," dedim,
