ทะลุมิติมาเป็น NPC เลี้ยงลูกปีศาจ

ท่านพ่อปรากฏตัว

ในวินาทีนั้น เวลาเหมือนหยุดนิ่ง

ใบหน้าโม่ซ่างที่เย็นชาเหมือนน้ำแข็งหมื่นปี พลันเปลี่ยนไปอย่างรุนแรงเป็นครั้งแรก รูม่านตาเขาหดวูบ ตาสีม่วงสั่นไหวด้วยความไม่อยากเชื่อ มือที่ชูค้างอยู่กลางอากาศแข็งทื่อ พลังกดดันรอบตัวปั่นป่วนทันที

เสียงร้องไห้ของสวี่ชิงก็จุกอยู่ที่คอ เธอตาโตมองผ่านม่านน้ำตาอย่างงงงวย

เมื่อกี้ฉีหลิน... ร้องว่าอะไรนะ?

ท่านพ่อ?

มันเรียก... ผู้คุมกฎที่จะฆ่ามันว่า... ท่านพ่อ?!

ฉีหลินพอร้องจบก็เหมือนหมดก๊อก มันนิ่งไป ไม่ดิ้นแล้ว ได้แต่มองโม่ซ่างด้วยตาสื่ออำพันที่น่าสงสารและพึ่งพิงเหมือนลูกน้อยที่โดนพ่อดุจนขวัญเสีย แล้วหันมามองสวี่ชิงอย่างขอความช่วยเหลือ

สายตาแบบนั้น ท่าทางแบบนั้น มันคือภาพลักษณ์ของลูกที่โดนพ่อใจร้ายรังแกแล้วเรียกหาแม่ชัด ๆ!

ความเงียบปกคลุมไปทั่วห้อง

มีเพียงเสียงหายใจหอบของสวี่ชิง กับเสียงสะอื้นแผ่ว ๆ ของฉีหลิน

โม่ซ่างยืนแข็งทื่อเป็นหิน มือค้างกลางอากาศ สีหน้าเปลี่ยนจากตะลึงเป็นมึนงงอย่างรุนแรง และแฝงแวว... เลิ่กลั่ก?

ตาสีม่วงของเขาเหล่มองลูกปีศาจที่เรียกเขาว่า “ท่านพ่อ” สลับกับมอง NPC สาวที่ร้องไห้โฮและกำลังจ้องเขาด้วยสายตาแค้นปนอ้อนวอน

ริบคืน? สังหาร?

สถานการณ์ที่ไร้ตรรกะและบิดเบี้ยวเกินกว่าสคริปต์ของระบบใด ๆ นี้ ทำให้สมองอันเฉียบแหลมและเย็นชาของโม่ซ่างเกิดอาการบั๊กขึ้นมาเป็นครั้งแรก

คำสั่งระบบที่ดังก้องในหัวคือ “กำจัดตัวละครที่เสียการควบคุม” แต่คำว่า “เสียการควบคุม” มันรวมถึงไอ้ตัวที่เรียกเขาว่าพ่อแบบนี้ด้วยเหรอ?

ที่สำคัญ คำว่า “ท่านพ่อ” นั่นเหมือนมีพลังบางอย่างที่แทรกซึมผ่านกฎเกณฑ์มา ทำให้แรงกดดันที่เขาตรึงสวี่ชิงไว้เริ่มคลายลง

สวี่ชิงรู้สึกว่าร่างกายขยับได้นิดหน่อย เธอได้สติทันที เห็นโม่ซ่างที่ยืนเอ๋ออยู่นั้น เธอก็ตัดสินใจทำเรื่องที่บ้าบิ่นที่สุดในชีวิต!

ไม่มีเวลาคิดแล้ว นี่คือโอกาสรอดเดียว!

เธอสูดหายใจลึก ปาดน้ำตาลวก ๆ แล้วจ้องหน้าโม่ซ่าง ทำหน้าทำตาให้เหมือน “ภรรยา” ที่กำลังต่อว่า “สามีใจดำ” ที่สุดเท่าที่จะทำได้ แล้วแผดเสียงออกมา

“ท่านพี่... ท่านพี่กลับมาแล้วเหรอ! ดูสิ! ดูลูกของเราสิ! มันเจ็บขนาดนี้เกือบจะไม่รอดอยู่แล้ว! ท่านกลับมาถึงก็จะฆ่าจะแกงมันเลยเหรอ?! โม่ซ่าง! ท่านยังมีความเป็นพ่ออยู่ไหม?!”

โม่ซ่าง “...?”

ความมึนบนหน้านักฆ่าระดับสูงอัพเลเวลเป็นความว่างเปล่าทันที เขามองสวี่ชิงเหมือนจะดูว่ายัย NPC นี่บ้าไปแล้วหรือเปล่า

แต่สวี่ชิงไม่หยุด เธอสวมบทเมียน้อยใจ (ประชด) น้ำตาร่วงแหมะ ๆ ชี้ไปที่ฉีหลินที่ลอยคออยู่

“ข้ารู้ว่าท่านรังเกียจพวกเราแม่ลูก! รู้ว่าท่านเก่งกล้าสามารถ ไม่อยากอยู่กับกระท่อมโกโรโกโสนี่! แต่ลูกของเรา เขาไม่รู้อีโหน่อีเหน่นะ! เขาไม่เคยเห็นหน้าพ่อ พร่ำถามข้าทุกวันว่าท่านพ่อจะกลับมาเมื่อไหร่... พอเขาสมหวังได้เจอท่าน ท่านก็จะสังหารเขาทิ้งเลยเหรอ?! โม่ซ่าง! หัวใจท่านทำด้วยหินเหรอ?!”

เธอกล้าเรียกชื่อเขาออกมาตรง ๆ ด้วยเสียงสะอื้น!

เสียงเรียก “โม่ซ่าง” ปนเสียงร้องไห้ กับฉากน้ำเน่า “พ่อลูกเจอหน้าแต่จะฆ่ากัน” นี่แหละที่ทำเอาตรรกะของโม่ซ่างที่กำลังประมวลผลอยู่พังทลายลงโดยสมบูรณ์

เพราะไม่รู้จะทำหน้ายังไงดี เขาเลยยืนนิ่ง มองผู้หญิงที่บอกว่าเป็น “เมีย” ร้องไห้ฟูมฟาย สลับกับมอง “ลูก” ที่มองเขาอย่างเว้าวอน

สังหาร? สังหาร... ลูก?

สังหารลูกปีศาจที่เรียกตัวเองว่าพ่อ และมี NPC ยืนยันว่าเป็นลูกต่อหน้าต่อตากลางวันแสก ๆ แบบนี้เนี่ยนะ?

ไม่ว่าจะเป็นตรรกะการบังคับใช้กฎหมายที่แข็งกร้าวแค่ไหน ก็ไม่สามารถจัดการกับสถานการณ์โคตรเพี้ยนแบบนี้ได้ทันที

ตอนที่โม่ซ่างกำลังตกอยู่ในภวังค์ความมึนตึ้บ และพลังกดดันสวี่ชิงคลายลงเกือบหมด

“ติ๊งหน่อง!”

เสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังชัดเจนดังขึ้นในหัวโม่ซ่าง

ข้อมูลชุดใหญ่พร้อมรหัสเออเร่อ (Error) ถั่งโถมเข้าสู่จิตสำนึกเขา

【คำเตือน! คำเตือน! ตรวจพบความขัดแย้งทางตรรกะขั้นรุนแรง!】

【ฉาก: ละครครอบครัว (???) 】

【ตัวละครที่เกี่ยวข้อง: โม่ซ่าง ผู้คุมกฎระดับสูง-NPC, สวี่ชิง NPC ที่ผิดปกติ, ลูกกิเลนเมฆาอัคคี ปีศาจที่เสียการควบคุม (วัยเยาว์) 】

【รูปแบบพฤติกรรม: เบี่ยงเบนจากสคริปต์เดิมอย่างรุนแรง!】

【การประเมิน: ไม่สามารถดำเนินคำสั่ง ‘ริบคืน/สังหาร’ ได้ การฝืนทำจะเสี่ยงต่อการพังทลายของตรรกะระบบที่คาดเดาไม่ได้】

【เริ่มใช้แผนสำรอง...】

【กำลังค้นหาแผนสำรอง...】

【พบแม่แบบที่ใกล้เคียง: ‘ครอบครัวชั่วคราว’ ? ‘ช่วงสังเกตการณ์’ ? ‘...เลี้ยงดูและกำกับดูแล’ ?】

【กำลังจับคู่... ระดับความเข้ากัน: ต่ำ... แต่เป็นทางรอดเดียว】

【มอบหมายคำสั่งใหม่:...】

【เนื้อหา: ประจำการอยู่ที่จุดผิดปกติ ‘บ้านของสวี่ชิง’ เพื่อสังเกตการณ์และประเมินผลอย่างใกล้ชิดต่อเป้าหมายผิดปกติ ‘ลูกกิเลนเมฆาอัคคี’ และตัวละครที่เกี่ยวข้อง ‘สวี่ชิง’ จนกว่าจะมีคำสั่งใหม่หรือความผิดปกติจะหายไป】

【มอบสถานะชั่วคราว: โม่ซ่าง เจ้าบ้าน (โหมดสังเกตการณ์) 】

【การปรับสิทธิ์: เปิดสิทธิ์การใช้งานฟังค์ชันพื้นฐานในพื้นที่นี้บางส่วน】

【คำเตือน: ในช่วงสังเกตการณ์ ห้ามทำร้ายหรือขับไล่เป้าหมาย (ลูกฉีหลิน) ห้ามเปิดเผยภารกิจจริง ต้องรักษาภาพลักษณ์ ‘ครอบครัว’ ให้คงที่】

【...ยืนยันคำสั่ง】

โม่ซ่างมึนไปอีกรอบหลังจากโดนข้อมูลชุดนี้ถล่มใส่

สถานะชั่วคราว?

เจ้าบ้าน?

สังเกตการณ์?

รักษาภาพลักษณ์ครอบครัว?

เขาที่เป็นปีศาจระดับสูง ผู้คุมกฎลึกลับที่ปีศาจทั้งปวงต้องสยดสยอง ตอนนี้โดนระบบสั่งให้มาสวมบทพ่อ? กับยัย NPC ขี้แยที่เป็นเมีย เพื่อสังเกตการณ์ลูกปีศาจที่เรียกเขาว่าพ่อเนี่ยนะ?

ไร้สาระ!

ไร้สาระที่สุดในโลก!

แต่คำสั่งระบบคือเด็ดขาด โดยเฉพาะตอนที่ตรรกะพังจนหาทางลงไม่ได้ ระบบจะเลือกทางที่รักษาเสถียรภาพไว้ก่อน และทางนั้นก็คือการเสียสละตัวเขาลงมาเล่นบทนี้นั่นเอง

โม่ซ่างค่อย ๆ ลดมือขวาลงอย่างฝืดเคือง

ฉีหลินที่ลอยอยู่กลางอากาศหลุดจากพันธนาการ ร่วงลงดัง “พั่ก” บนกองหญ้า มันมึนไปนิดหน่อยแต่รีบปีนขึ้นมามุดหลังสวี่ชิงทันที โผล่มาแค่หัวเล็ก ๆ แอบมองโม่ซ่างอย่างระแวงปนสงสัย

พลังกดดันที่ค้ำคอสวี่ชิงหายวับไป เธอทรุดตัวลงแทบเท้าโต๊ะไม้หอบหายใจ หัวใจเต้นโครมครามพยายามคุมสติ แต่เธอเห็นโม่ซ่างทำหน้าเหมือนกลืนยาขมแต่ต้องกลืนลงไป เธอก็รู้ทันทีว่า เธอพนันชนะ!

แม้จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังบ้าน แต่เห็นชัดว่าคำว่า “ท่านพ่อ” กับละครหลังข่าวที่เธอเล่นไปมันไปกวนตรรกะระบบจนป่วน และทำให้ผู้คุมกฎคนนี้โดนระบบบังคับให้รับบทบาทใหม่เข้าให้แล้ว!

โม่ซ่างยืนนิ่งอยู่นาน นานจนสวี่ชิงกลัวว่าเขาจะระเบิดพลังทิ้งทวน

ในที่สุด เขาค่อย ๆ ขยับคออย่างช้า ๆ ตาสีม่วงมองสวี่ชิงและฉีหลินที่แอบดูอยู่

สายตาเขามันช่างซับซ้อน ทั้งเย็นชา เฉยเมย งงงวย ปลงตก และแฝงความรำคาญใจที่โดนบังคับใส่ชุดพิลึก ๆ แบบนี้

เขาเปิดปากพูด เสียงเย็นเยือกเหมือนเดิม แต่ดูเหมือนจะขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่ลึก ๆ

“...มัน” เขาชี้ไปที่ฉีหลิน “ห้ามเรียกแบบนั้นอีก” แล้วมองสวี่ชิง ตาราวกับใบมีด “เจ้า อธิบายมาให้หมด”

สวี่ชิงกลืนน้ำลาย รู้ว่ารอดตายหวุดหวิดแต่ปัญหาใหญ่ (การอยู่ร่วมกัน?) กำลังจะเริ่มขึ้น เธอยืดตัวขึ้นพยายามทำใจดีสู้เสือ

“อธิบายอะไรกันล่ะเจ้าคะ ท่านพี่” เธอจงใจเน้นคำว่าท่านพี่ “นี่คือลูกของเรา ฉีหลินไงเจ้าคะ ท่านออกไปพเนจรตั้งหลายปี ข้าเลี้ยงเขามาด้วยความลำบากจนโตขนาดนี้ ตอนนี้ท่านกลับมาแล้ว ท่านจะทำเป็นไม่รู้จักเขาหรือ?”

เส้นเลือดที่ขมับโม่ซ่างเหมือนจะกระตุกเบา ๆ

เขามองข้ามสวี่ชิงไป มองไปที่กระท่อมซอมซ่อนี้ มองดูท้องฟ้าข้างนอก แล้วสุดท้ายเขาก็ยืนยันคำสั่งกับระบบ (หรือกับตัวเอง) อย่างจำยอม

“ยืนยันคำสั่ง ประจำการสังเกตการณ์ ฐานะเจ้าบ้าน”

พูดจบ เขาก็เดินดุ่ม ๆ ไปที่โต๊ะไม้ตัวเดียวในบ้าน ลากเก้าอี้ที่ดูเหมือนจะพังแหล่ไม่พังแหล่มานั่งลง หลับตาพริ้มเหมือนเข้าฌาน รัศมีรอบตัวเขายังคงห้ามเข้าใกล้อย่างชัดเจน

สวี่ชิง “...”

จบแล้วเหรอ?

นี่คือ... ยอมรับแล้วใช่ไหม?

เธอมองโม่ซ่างที่นั่งนิ่ง (สงสัยเถียงกับระบบอยู่) มองฉีหลินที่แอบดูท่านพ่ออยู่หลังเธอ แล้วมองบ้านเล็ก ๆ ที่ตอนนี้ดูแคบลงไปถนัดตา

ความรู้สึกมันช่างยากจะบรรยาย ทั้งดีใจที่รอดตาย ทั้งงงกับอนาคต ทั้งกลัวโม่ซ่าง และทั้งแอบตลกที่ลากผู้คุมกฎสุดโหดลงมาเลี้ยงลูกได้เฉยเลย

เธอไม่รู้ว่าละครครอบครัวนี้จะเล่นได้นานแค่ไหน ไม่รู้โม่ซ่างจะสติแตกเมื่อไหร่ ไม่รู้ระบบจะแกงอะไรอีก

แต่อย่างน้อยตอนนี้ ฉีหลินปลอดภัยแล้ว

เธอก้มลงอุ้มฉีหลินมาไว้บนตัก ลูบขนมันเบา ๆ กระซิบว่า “ไม่เป็นไรแล้วนะฉีหลิน ไม่เป็นไรแล้ว”

ฉีหลินซุกมือเธอ มองไปทางโม่ซ่างแล้วร้อง “อิง?” (นั่นท่านพ่อเหรอ?)

สวี่ชิง “...อืม ก็น่าจะใช่แหละ” (ใช่ชั่วคราว หวังว่าเขาจะไม่ลุกมาเช็คบิลนะ)

เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง

แดดยามเย็นทาบทับกำแพงดินจนเป็นสีทอง เหมือนทุกวัน

แต่เธอรู้ดีว่า ตั้งแต่วันนี้ ชีวิต NPC สวี่ชิงที่แสนจะธรรมดาของเธอ ได้สิ้นสุดลงโดยสมบูรณ์แล้ว

เก็บเด็กมาเลี้ยง เลี้ยงไปเลี้ยงมา ตอนนี้ดันมีพ่อเด็กงอกมาอีกคนซะงั้น

ชีวิตข้างหน้าวุ่นวายแน่นอน

แต่ไม่รู้ทำไม พอกอดฉีหลินอุ่น ๆ แล้วเหลือบมองเจ้าบ้านมาดน้ำแข็งคนนั้น ความโดดเดี่ยวที่เธอเคยมีในโลกนี้มันหายไปเยอะเลย

บางทีนี่อาจจะเป็นรสชาติของชีวิต? ถึงจะเป็นในโลกเกมที่เต็มไปด้วยความเพี้ยนและการวางแผนที่คาดไม่ถึงก็ตาม

เธอสูดหายใจลึก กอดฉีหลินแน่น

「ช่างเถอะ」 เธอบอกตัวเอง 「ทางไหนก็ต้องไป ทางนี้มีพ่อเพิ่มมาหนึ่งคน ถึงจะเป็นก้อนน้ำแข็งก็ยังดีกว่าโดนระบบลบไอดี」

“ฉีหลิน ต่อไปเจ้ามีท่านพ่อแล้วนะ” เธอกระซิบ ยิ้มบาง ๆ อย่างเหนื่อยอ่อนปนคาดหวัง “ถึงท่านพ่อจะเย็นชาไปหน่อย ดุไปนิด และดูท่าจะโดนบังคับมา... แต่เราค่อย ๆ ปรับตัวกันไปนะ เข้าใจไหม?”

ฉีหลิน “อิง!” (ซุก ๆ)

ที่มุมห้อง โม่ซ่างที่หลับตาอยู่ ดูเหมือนจะขมวดคิ้วนิดหนึ่ง

นิยายการเลี้ยงลูกของ NPC บัดนี้ได้อัปเกรดเป็นฉากป่วนพ่อแม่ลูกจำเป็นอย่างเป็นทางการ