โม่ซ่างนั่งนิ่งอยู่ที่โต๊ะไม้ผุพังตัวเดียวในบ้านของสวี่ชิงมาสามวันเต็มแล้ว
ตลอดสามวันมานี้ เขาแทบจะไม่ขยับเขยื้อน ราวกับเทวรูปแกะสลักสีดำที่เย็นชา นอกเสียจากจะลืมตาขึ้นมาเป็นครั้งคราว แล้วใช้ดวงตาสีม่วงเข้มคู่นั้นกวาดมองไปรอบห้องอย่างไร้ความรู้สึก โดยมีเป้าหมายหลักคือสวี่ชิงและฉีหลิน จากนั้นเขาก็จะหลับตาลงอีกครั้ง เข้าสู่สภาวะที่คล้ายกับการเตรียมพร้อมรอคำสั่ง เขาไม่กินไม่ดื่มและไม่พูดจา กลิ่นอายกดดันที่ห้ามผู้คนเข้าใกล้รอบกายเขา ทำให้กระท่อมมุงหญ้าคาที่เดิมทีก็คับแคบอยู่แล้วยิ่งดูอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
ส่วนสวี่ชิงและฉีหลิน ในช่วงสามวันนี้กลับต้องใช้ชีวิตอย่างระมัดระวังราวกับเดินอยู่บนน้ำแข็งบาง
สวี่ชิงพยายามลดการมีตัวตนของตนเองลงให้มากที่สุด นอกจากกิจกรรมที่จำเป็นอย่างการทำอาหาร ทำความสะอาด และไปทำงานที่หน้าหมู่บ้าน เวลาที่เหลือเธอก็มักจะซุกตัวอยู่ข้างเตียงหรือมุมห้อง โอบกอดฉีหลินไว้โดย
