บ่ายวันนั้น สวี่ชิงไปทำหน้าที่ยืนเฝ้าเวรที่หน้าหมู่บ้านเสร็จสิ้นตามปกติ ลากสังขารที่เหนื่อยล้ากลับบ้าน ยังไม่ทันจะเดินถึงรั้วลานบ้าน เธอก็ได้ยินเสียงที่ผิดปกติแว่วมาจากในบ้าน
ไม่ใช่เสียงเล่นซุกซนของฉีหลิน ไม่ใช่เสียงพ่นฟองของสุ่ยเหลียน หากแต่เป็นเสียง... “กรับ ๆ” ที่ดังต่อเนื่องเบา ๆ เหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังแทะไม้?
สวี่ชิงใจกระตุกวาบ หรือว่าในบ้านจะมีหนูเข้ามา? หรือว่าฉีหลินกำลังแทะเฟอร์นิเจอร์อีก? เธอรีบผลักประตูเข้าไปอย่างรวดเร็ว
ภาพตรงหน้าทำให้เธออึ้งไปเลย
เห็นอยู่กลางห้อง มีก้อนหินนั่งยอง ๆ อยู่ตัวหนึ่ง?
ไม่สิ นั่นไม่ใช่หินธรรมดา มันคือสิ่งของขนาดประมาณกะละมังล้างหน้าที่ประกอบขึ้นจากก้อนหินขรุขระสีน้ำตาลอมเทา พอมองออกว่าเป็นรูปทรงสี่ขาและมีหัวกลม ๆ มันกำลังหมอบอยู่ที่พื้น ใช้ส่วนที่น่าจะเป็นปาก (ช่องว่างระหว่างก้อนหิน) แทะขาเก้าอี้ไม้ผุ ๆ ตัวเดียวในบ้านของสวี่ชิงที่เดิมทีก็ใกล้จะ
