ชีวิตประจำวันของสวี่ชิง นอกจากการไปทำงานที่หน้าหมู่บ้านแล้ว ก็คือการใช้สติปัญญาสู้กับเจ้าลูกปีศาจทั้งสามที่บ้าน
“ฉีหลิน! ห้ามพ่นประกายไฟใส่สือโถวนะ! มันไม่ติดไฟหรอก แต่เศษไม้น่ะไม่แน่!”
“สุ่ยเหลียน! ไม่ต้องกลัว! สือโถวแค่เดินผ่านเฉย ๆ มันไม่กินเจ้าหรอก!”
“สือโถว! นั่นคือกำแพง! แทะไม่ได้! แทะไม้ชิ้นนี้สิ! ใช่ แทะชิ้นนี้แหละ!”
เธอรู้สึกเหมือนตนเองเป็นครูใหญ่โรงเรียนอนุบาล และเด็ก ๆ ที่ดูแลก็ล้วนเป็นเด็กมีปัญหาที่มีพลังพิเศษ (หรือพลังทำลายล้าง) ทั้งนั้น
ส่วนโม่ซ่าง เขายังคงเป็นผู้สังเกตการณ์ที่อยู่นอกวงโคจร เพียงแต่สวี่ชิงพบว่า เวลาที่เขาเข้าฌานดูเหมือนจะสั้นลง และจำนวนครั้งที่เขาลืมตาขึ้นมาดูดูจะมากขึ้น สายตาของเขามักจะหยุดอยู่ที่เจ้าลูกปีศาจทั้งสามที่กำลังเล่นซน (หลัก ๆ คือฉีหลินแกล้งคนอื่น สุ่ยเหลียนคอยหลบ และสือโถวที่งุนงง) ในดวงตาสีม่วงเข้มคู่นั้น บางครั้งจะมีความรู้สึกบางอย่างที่สว
