ทะลุมิติมาเป็น NPC เลี้ยงลูกปีศาจ

แหกกฎ NPC (2/2)

เบื้องหลังของเธอ แผงแจ้งเตือนสีแดงกะพริบถี่ขึ้นเรื่อย ๆ จนสุดท้ายก็ส่งเสียง “ซ่า” เบา ๆ ที่มีเพียงเธอเท่านั้นที่ได้ยิน ราวกับวงจรไฟฟ้าลัดวงจร ตัวอักษรบนแผงสถานะเริ่มเลือนลางและบิดเบี้ยว:

【คำเตือน: ...ภารกิจ...ยังไม่ได้...มอบหมาย...】

【ตรรกะขัดแย้ง...】

【เป้าหมาย...เคลื่อนย้าย...】

【ประเมินใหม่...】

【...ข้อผิดพลาด...】

【พยายามใช้แผนสำรอง...】

สุดท้าย แผงสถานะก็ค้างไปโดยสมบูรณ์ ก่อนจะสลายหายไปพร้อมกับเสียง “พึ่บ”

สวี่ชิงไม่ได้รับรู้เรื่องเหล่านี้ เธอเพียงแต่โอบกอดกิเลนน้อยไว้แน่น วิ่งเข้าไปในลานบ้านของตนเอง แล้วใช้มืออีกข้างปิดประตูไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดลง กั้นโลกภายนอกที่เต็มไปด้วยกฎเกณฑ์และภารกิจไว้ที่นอกประตูชั่วคราว

ภายในห้องค่อนข้างมืด เธอวางกิเลนน้อยลงบนเบาะหญ้าแห้งบนเตียงของตนเองอย่างนุ่มนวล จากนั้นก็ลนลานไปหาน้ำและผ้าสะอาด เธอไม่มีหยูกยา ไม่รู้ว่าลูกสัตว์ปีศาจต้องใช้ยาอะไร ทำได้เพียงใช้น้ำสะอาดเช็ดคราบสกปรกและเลือดรอบ ๆ แผลอย่างระมัดระวัง แผลเหล่านั้นดูเหมือนจะถูกกรงเล็บแหลมคมข่วนมา และยังมีรอยไหม้เกรียม บางทีอาจจะเป็นการต่อสู้กับปีศาจตัวอื่น หรืออาจจะถูกผู้เล่นโจมตีมา?

เมื่อน้ำสะอาดสัมผัสแผล ร่างกายของกิเลนน้อยก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง พร้อมกับส่งเสียงสะอื้นอย่างเจ็บปวด สวี่ชิงรีบเบามือลงทันที พลางพึมพำไปอย่างไม่รู้ตัวว่า “ไม่ต้องกลัวนะ ไม่ต้องกลัว เดี๋ยวก็ดีขึ้นแล้ว... ทำไมตัวเจ้าถึงร้อนขนาดนี้? เป็นไข้เหรอ?”

หลังจากเช็ดแผลเสร็จ เธอมองดูกิเลนน้อยที่ลมหายใจยังแผ่วเบาพลางเดินวนเวียนอยู่ในห้องด้วยความกระวนกระวาย จะทำยังไงดี? แค่เช็ดล้างมันไม่พอหรอก! มันต้องการการรักษา ต้องการพลังงาน... พลังงานอย่างนั้นเหรอ?

ทันใดนั้นเธอก็นึกขึ้นได้ว่า กิเลนเมฆาอัคคีเป็นปีศาจธาตุไฟ ไฟ... พลังงาน...

เธอวิ่งเข้าไปในครัว เขี่ยถ่านที่ยังดับไม่สนิทและยังมีจุดสีแดงวาบอยู่บ้างออกมา ใส่ลงในอ่างกระเบื้องเก่า ๆ แล้วยกมาไว้ข้างเตียง ความร้อนและแสงสลัวจากถ่านไฟทำให้กิเลนน้อยที่กำลังสลบอยู่ดูเหมือนจะสบายตัวขึ้นบ้าง จมูกของมันขยับน้อย ๆ

จากนั้น เธอก็นึกถึงแป้งทอดธัญพืชที่เป็นรางวัลภารกิจของวันนี้ขึ้นมาได้ เธอหักออกมาเป็นชิ้นเล็ก ๆ แล้วจ่อไปที่ปากของกิเลนน้อย เจ้าตัวเล็กไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองเลย

“ไม่กินอะไรเลยจะรอดได้ยังไง...” สวี่ชิงทำหน้าอมทุกข์ ทันใดนั้นเธอก็เกิดไอเดียขึ้นมา เธอวางแป้งทอดไว้ข้างอ่างถ่านไฟ ค่อย ๆ ย่างจนผิวข้างนอกเริ่มเหลืองกรอบและส่งกลิ่นหอมของธัญพืชคั่วออกมา จากนั้นเธอก็ส่งไปให้อีกครั้ง

คราวนี้ จมูกของกิเลนน้อยขยับไปมา ดวงตาพยายามลืมขึ้นเป็นเส้นบาง ๆ มันยื่นลิ้นสีชมพูเล็ก ๆ ออกมา แล้วเลียที่ขอบแป้งทอดที่ย่างจนร้อนอย่างช้า ๆ

「ได้ผล!」

สวี่ชิงรู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาทันที เธอค่อย ๆ ป้อนมันอย่างอดทน กิเลนน้อยกินช้ามากและกินน้อยมาก แต่ในที่สุดมันก็ยอมกินลงไปบ้าง หลังจากกินเสร็จ ดูเหมือนมันจะฟื้นคืนพละกำลังขึ้นมาได้นิดหน่อย มันเอาหัวซุกที่ฝ่ามือของสวี่ชิงเบา ๆ ลำคอส่งเสียงครางเครือแผ่วเบาที่คล้ายกับเสียงแมวคราง ก่อนจะหลับตาลงและจมสู่ห้วงนิทรา แม้ลมหายใจจะแผ่วเบาแต่ก็ดูมั่นคงกว่าเมื่อครู่

เส้นประสาทที่ตึงเครียดมาตลอดของสวี่ชิงค่อย ๆ ผ่อนคลายลง เธอทรุดตัวลงนั่งบนพื้นข้างเตียง มองดูแสงไฟที่วูบวาบในอ่างถ่าน สะท้อนให้เห็นสีแดงเล็ก ๆ ที่แสนสงบบนเตียง

เธอ... เก็บมันมาได้จริง ๆ แถมยังเริ่มเลี้ยงมันแล้วด้วย?

ความรู้สึกเหลือเชื่อและความภูมิใจที่ตามมาภายหลัง ผสมปนเปกันเอ่อล้นขึ้นมาในอก เธอที่เป็นเพียง NPC ในหมู่บ้านเริ่มต้น กลับเก็บลูกสัตว์ปีศาจที่ควรจะถูกผู้เล่นกำจัดหรือจับกุมมาเลี้ยงเสียเอง

นี่มันคืออะไรกัน?

ช่วงวัยต่อต้านของ NPC หรือไง?

เธออดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา หัวเราะไปหัวเราะมาก็เริ่มอยากจะร้องไห้ขึ้นมาเสียอย่างนั้น ในโลกที่ประกอบขึ้นด้วยโปรแกรมที่เย็นชานี้ ดูเหมือนเธอจะมีความผูกพันที่เป็นของตนเอง และไม่ใช่สิ่งที่ระบบกำหนดให้เสียที

แม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นเพียงชุดข้อมูล และเป็นลูกสัตว์ปีศาจที่ไม่มีตัวตนจริงก็ตาม

ในเวลานั้นเอง เสียง “ติ๊งหน่อง” อันคุ้นเคยก็ดังขึ้นอีกครั้ง

สวี่ชิงใจหายวาบ นึกว่าระบบจะมาคิดบัญชีเสียแล้ว แต่สิ่งที่เด้งขึ้นมาตรงหน้าเธอ กลับไม่ใช่แผงแจ้งเตือนภัยสีแดง แต่เป็นแผงสถานะ NPC สีฟ้าอ่อนตามปกติ

บนแผงสถานะ ในแถบ 【ภารกิจปัจจุบัน】 ที่เดิมว่างเปล่า กลับปรากฏข้อความบรรทัดใหม่ที่กะพริบอยู่:

【??? : เลี้ยงดูสิ่งมีชีวิตที่ไม่ทราบประเภท (0/1) 】

【สถานะ: กำลังดำเนินการ】

【คำอธิบาย: เจ้าได้เลือกเส้นทางที่มิอาจคาดการณ์ได้】

【เป้าหมาย: ดูแลให้สิ่งมีชีวิตนี้มีชีวิตอยู่จนถึงยามเฉินของวันพรุ่งนี้】

【รางวัล: ไม่ทราบ】

【บทลงโทษหากล้มเหล: ไม่ทราบ】

ไม่มีการบังคับ ไม่มีตัวเลขนับถอยหลัง มีเพียงคำว่า “ไม่ทราบ” สองคำเท่านั้น

สวี่ชิงจ้องมองข้อความบรรทัดนี้ด้วยความงุนงง แล้วหันกลับไปมองกิเลนน้อยที่กำลังหลับสนิทอยู่บนเตียง

“เส้นทางที่มิอาจคาดการณ์ได้... อย่างนั้นเหรอ?” เธอกระซิบซ้ำเบา ๆ มุมปากค่อย ๆ โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม “ฟังดูแล้ว น่าสนุกกว่าการให้คนไปตีหนูทุกวันตั้งเยอะ”

เสียงฟ้าร้องนอกหน้าต่างใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ หยดฝนเริ่มตกลงมากระทบหลังคามุงหญ้าดังกราว

ภายในบ้าน ถ่านไฟยังคงอุ่น แสงตะเกียงดวงน้อยสว่างนิ่ง ท่ามกลางคืนที่ฝนตก NPC ที่ควรจะเป็นเพียงฉากหลังคนหนึ่ง กับลูกสัตว์ปีศาจที่บาดเจ็บและไม่ควรจะมีตัวตนอยู่ตัวหนึ่ง ได้ประกอบกันเป็นจุดที่เล็กจิ๋วและผิดปกติจุดแรกของโลกใบนี้

และในบันทึกของระบบ ก็มีการบันทึกข้อมูลบรรทัดใหม่ที่มีตัวอักษรอ่านไม่ออกปนอยู่อย่างเงียบเชียบ

【??? : ตรวจพบกระแสข้อมูลที่ผิดปกติ... รูปแบบพฤติกรรมของ ‘สวี่ชิง’ เบี่ยงเบนไปจากมาตรฐาน... สถานะของตัวละครที่เกี่ยวข้อง ‘ลูกกิเลนเมฆาอัคคี (วัยเยาว์) ’ เปลี่ยนแปลง... โมดูลตรรกะ [2] เข้าแทรกแซง... กำลังประเมิน...】

【ผลการประเมิน: ชั่วคราวไม่สามารถจัดหมวดหมู่ได้ เริ่มใช้งานระเบียบการสังเกตการณ์】

【คำสั่งใหม่: ติดตามสังเกตการณ์จุดที่ผิดปกตินี้อย่างต่อเนื่อง】

เชิงอรรถ

^โมดูลตรรกะ (Logic Module) คือ ชุดคำสั่งหรือฮาร์ดแวร์ส่วนประมวลผลที่ทำหน้าที่ควบคุมการตัดสินใจตามเงื่อนไข ‘ถ้า...แล้วจะ...’ (If-Then) เพื่อให้ระบบสามารถตอบสนองต่อสถานการณ์ต่าง ๆ ได้อย่างมีเหตุผล