ทะลุมิติมาเป็น NPC เลี้ยงลูกปีศาจ

เกิดใหม่เป็น NPC

สวี่ชิงฟื้นคืนสติขึ้นมาท่ามกลางอาการปวดศีรษะอย่างรุนแรง

ความเจ็บปวดนั้นช่างประหลาดล้ำ ราวกับมีใครบางคนใช้ของไม่มีคมเคาะลงบนขมับของเธออย่างไม่รีบร้อน และทุกครั้งที่เคาะลงมา ภาพเหตุการณ์ที่เลือนลางก็จะวาบผ่านเข้ามาในหัวเป็นชุด ๆ ทั้งภาพหน้าจอคอมพิวเตอร์ในเวลาตีสามที่ต้องทำงานล่วงเวลา กาแฟสำเร็จรูปครึ่งแก้วที่ยังดื่มไม่หมด ประกาศกิจกรรมในเกมที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ และสุดท้ายคือแสงสีขาวที่สว่างจ้าจนแสบตาก่อนที่เธอจะหมดสติไป

「สรุปว่า... ฉันตายเพราะทำงานหนักเกินไปแล้วเหรอ?」

นี่คือความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัว พร้อมกับความรู้สึกที่ดูเหนือจริงปนไปกับความรู้สึกยอมรับในชะตากรรมที่ว่า มันต้องเป็นอย่างนี้อยู่แล้ว

ในฐานะพนักงานตัวเล็ก ๆ ของบริษัทอินเทอร์เน็ตยักษ์ใหญ่ เธอไม่ได้แปลกใจกับคำว่า “ทำงานหนักจนตาย” เลยแม้แต่น้อย ถึงขั้นที่ว่าตอนล้อเล่นกับเพื่อนร่วมงานเธอยังเคยหัวเราะเยาะตัวเองว่า “อย่างมากก็แค่รีสตาร์ทใหม่” แต่ไม่นึกเลยว่าปุ่มรีสตาร์ทจะถูกกดกะทันหันขนาดนี้

เธอพยายามจะลืมตาขึ้น แต่เปลือกตากลับหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว หูเริ่มได้ยินเสียงต่าง ๆ แว่วเข้ามา ทีแรกเป็นเสียงหึ่ง ๆ ที่พร่ามัว ก่อนจะค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น ทั้งเสียงนกร้องที่ใสกระจ่าง เสียงลมพัดผ่านใบไม้จนเกิดเสียงสวบสาบ และยังมีเสียง “ติ๊งหน่อง” จังหวะแปลก ๆ ที่ดูเหมือนเสียงแจ้งเตือนในเกมอิเล็กทรอนิกส์รุ่นเก่า

ความรู้สึกทางกายเริ่มกลับคืนมา เธอพบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่ แต่ใต้ร่างไม่ใช่พื้นห้องทำงานที่เย็นเฉียบ และไม่ใช่ผ้าปูเตียงในโรงพยาบาล หากแต่เป็นความรู้สึกชื้นแฉะเล็กน้อยและมีกลิ่นหอมของพรรณไม้ และดินอย่างนั้นเหรอ? หรือว่าจะเป็นดินผสมกับหญ้าแห้ง?

ในที่สุดเธอก็รวบรวมพละกำลังแล้วลืมตาขึ้นอย่างแรง

ภาพที่ปรากฏสู่สายตาคือผืนนภาสีครามสดใส สะอาดสะอ้านจนดูไม่สมจริง มีปุยเมฆขาวลอยอ้อยอิ่งอยู่ไม่กี่สาย เธอขยับคอที่แข็งทื่อไปมา ในคลองสายตาปรากฏมุมหนึ่งของชายคาบ้านมุงหญ้าคาที่ดูเรียบง่าย ใต้ชายคานั้นยังมีพริกแดงและข้าวโพดตากแห้งแขวนอยู่เป็นพวง ไกลออกไปเป็นเงาตะคุ่มของขุนเขาเขียวขจีที่สลับซับซ้อน ส่วนในระยะใกล้นั้น...

ในระยะใกล้คือกำแพงเตี้ย ๆ ที่ก่อขึ้นจากดินเหลือง บนกำแพงมีเถาวัลย์ไม่ทราบชื่อเลื้อยพันอยู่ พร้อมกับดอกไม้สีม่วงดอกเล็ก ๆ ผลิบานอยู่ประปราย

สภาพแวดล้อมที่แปลกตาไปอย่างสิ้นเชิง

สวี่ชิงสะดุ้งสุดตัวพลางตื่นขึ้นอย่างเต็มตา เธอใช้แขนยันตัวลุกขึ้นนั่ง พบว่าตนเองสวมชุดกระโปรงทำจากผ้าเนื้อหยาบสีเทาตุ่น ๆ รูปแบบประหลาด เนื้อผ้าสากจนบาดผิว เธอก้มลงมองมือของตนเอง นิ้วมือเรียวยาวดีอยู่หรอก แต่ในซอกเล็บมีเศษดินติดอยู่เล็กน้อย และบนหลังมือยังมีรอยขีดข่วนเล็ก ๆ ที่ดูเหมือนเพิ่งได้แผลมาใหม่ ๆ

นี่ไม่ใช่มือของเธอ อย่างน้อยก็ไม่ใช่ทั้งหมด มือที่เคาะคีย์บอร์ดมาแรมปีของเธอนั้น ข้อนิ้วจะเสียรูปไปเล็กน้อย และข้อมือขวาจะมีรอยแดงจาง ๆ จากการกดทับของแผ่นรองเมาส์ แต่มือคู่นี้ แม้จะไม่ละเอียดนวลเนียนนัก แต่กลับดูเยาว์วัยและมีพลังมากกว่า ราวกับเป็นมือที่ทำงานใช้แรงงานเป็นประจำ แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นตรากตรำจนเกินไป

“ข้ามมิติเหรอ?” เธอกระซิบพึมพำกับตนเอง น้ำเสียงแห้งผาก สำหรับมนุษย์เงินเดือนอย่างเธอที่อ่านนิยายออนไลน์มานับไม่ถ้วน คำนี้ช่างไม่คุ้นเคยเสียเลย เธอยังมีอารมณ์ที่จะมองโลกในแง่ดีท่ามกลางความทุกข์ว่า 「ก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อยก็ไม่ต้องผ่อนบ้านแล้ว」

เธออาศัยเสาไม้หยาบ ๆ ข้างกายยันตัวลุกขึ้นยืนพลางสำรวจไปรอบ ๆ นี่คือลานบ้านของเกษตรกรที่แสนจะธรรมดา พื้นดินถูกอัดจนแน่น มุมหนึ่งมีฟืนที่ผ่าเตรียมไว้กองอยู่ มีแท่นโม่หิน มีบ่อน้ำหนึ่งบ่อ และมีกระท่อมหุงหาอาหารมุงหญ้าคาอีกสามหลังที่ดูท่าทางโงนเงนจวนจะพัง ลานบ้านถูกล้อมไว้ด้วยรั้วไม้ไผ่เตี้ย ๆ นอกรั้วออกไปเป็นถนนดินที่ทอดยาวไปสู่กลุ่มอาคารที่ดูเหมือนหมู่บ้านซึ่งพอมองเห็นได้ไม่ไกลนัก

ทุกอย่างดูสงบเรียบง่ายและดูเป็นธรรมชาติเสียจน... เหมือนมาตรฐานมากเกินไป ราวกับถูกคัดลอกมาจากแม่แบบสไตล์ย้อนยุคสักแห่งหนึ่ง

ขณะที่เธอกำลังกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ด้วยความงุนงง เสียงติ๊งหน่องนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันชัดเจนยิ่งกว่าเดิม และเด้งขึ้นมากลางอากาศตรงหน้าสายตาของเธอพอดี เป็นแผงควบคุมกึ่งโปร่งใสที่เรืองแสงสีฟ้าอ่อน ๆ ... แผงสถานะอย่างนั้นเหรอ?

รูปแบบของแผงสถานะนี้ดูคุ้นตาเป็นอย่างยิ่ง

มุมบนซ้ายเป็นไอคอนรูปแผนผังแปดทิศขนาดเล็กที่กำลังหมุนอย่างช้า ๆ ข้าง ๆ กันมีตัวอักษรไม่กี่บรรทัดที่สั้นกระชับ

【ชื่อ: สวี่ชิง (บุตรสาวเกษตรกรหมู่บ้านเริ่มต้น) 】

【สถานะ: แข็งแรง (มีรอยถลอกเล็กน้อย) 】

【หน้าที่: มอบคำแนะนำพื้นฐานให้แก่จอมยุทธ์ที่ผ่านมา, มอบภารกิจ ‘กำจัดหนูนา’ หรือ ‘เก็บสมุนไพร’ 】

【ภารกิจปัจจุบัน: ไม่มี (โปรดไปยังหน้าหมู่บ้านเพื่อเปิดใช้งาน) 】

【ชื่อเสียง: ไร้ชื่อเสียง (0/100) 】

ที่มุมขวาล่างของแผงสถานะยังมีปุ่มเล็ก ๆ สองปุ่ม ปุ่มหนึ่งคือ 【แผนที่】 อีกปุ่มคือ 【บันทึก】

สวี่ชิจ้องเขม็งไปยังแผงสถานะนั้น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง การออกแบบ UI [1] แบบนี้ รูปแบบตัวอักษรแบบนี้ แล้วยังมีไอคอนแปดทิศนั่นอีก...

“《Myriad Monsters》?!” เธอกรีดร้องออกมาอย่างลืมตัว

《Myriad Monsters》 คือเกมออนไลน์แนวปราบปีศาจเสมือนจริงที่เธอกำลังเล่นอยู่ก่อนจะทำงานหนักจนตาย และยังเป็นเกมที่โด่งดังที่สุดในช่วงไม่กี่ปีมานี้ เธอเล่นมาได้ประมาณครึ่งปีแล้ว แม้จะไม่ใช่ยอดฝีมือระดับแนวหน้า แต่ก็ถือว่าเป็นผู้เล่นเก่าสายชิลล์ แผงสถานะที่อยู่ตรงหน้านี้ เห็นได้ชัดว่าเป็นหน้าต่างข้อมูลมาตรฐานของ NPC [2] ในเกม เพียงแต่สิ่งที่ผู้เล่นเห็นจะเป็นเวอร์ชันที่ถูกย่อให้สั้นลง ส่วนสิ่งที่เธอเห็นในตอนนี้ ดูเหมือนจะละเอียดกว่า และแฝงไปด้วยความรู้สึกของการจัดการหลังบ้าน?

เธอสั่นสะท้านพลางยื่นนิ้วออกไป พยายามจะสัมผัสแผงสถานะที่ลอยอยู่นั้น ปลายนิ้วทะลุผ่านแสงสีฟ้าไปโดยไร้สิ่งกีดขวาง แต่เมื่อเธอใช้สมาธินึกถึงคำว่า “เปิดแผนที่” ปุ่มแผนที่ก็สว่างขึ้นวูบหนึ่ง เนื้อหาบนแผงสถานะเปลี่ยนไปในทันที

มันกลายเป็นแผนที่ที่มีรายละเอียดถี่ถ้วน ตรงกลางมีจุดสีเขียวระบุว่า บ้านของสวี่ชิงรอบ ๆ คืออาณาเขตของหมู่บ้านชิงเหอไกลออกไปมีพื้นที่อย่างป่าลมดำ ป่าช้า แม่น้ำชิงสุ่ย และเขตพื้นที่อื่น ๆ ซึ่งส่วนใหญ่ยังถูกปกคลุมไปด้วยหมอกแห่งสงคราม สไตล์ของแผนที่นี้เหมือนกับในเกมที่เธอเคยเล่นไม่มีผิดเพี้ยน

เธอพยายามเปิดบันทึกดูอีกครั้ง

ภายในนั้นมีการบันทึกข้อมูลอยู่ไม่กี่บรรทัด

【ยามเฉินสามเค่อ [3] : ตื่นนอน】

【ยามเฉินสี่เค่อ [4] : ทำความสะอาดลานบ้าน】

【ต้นยามซื่อ [5] : มุ่งหน้าไปยังหน้าหมู่บ้านเพื่อรอพบจอมยุทธ์】

【??? : ข้อผิดพลาดที่ไม่ทราบสาเหตุ อัปเดตสถานะ】

เวลาในบรรทัดสุดท้ายเป็นตัวอักษรที่อ่านไม่ออก

สรุปก็คือ เธอไม่เพียงแต่ข้ามมิติมาเท่านั้น แต่ยังหลุดเข้ามาในโลกของเกม และกลายเป็น NPC ตัวเล็ก ๆ ที่ไร้ความสำคัญในหมู่บ้านเริ่มต้นอย่างนั้นเหรอ? กลายเป็น “สวี่ชิง บุตรสาวเกษตรกร” ที่เป็นเพียงฉากหลัง ซึ่งตอนที่เธอทำภารกิจเริ่มต้น เธออาจจะไม่แม้แต่จะขยันอ่านบทสนทนาให้จบ แต่จะกดข้ามไปอย่างรวดเร็ว?

ความรู้สึกเหนือจริงอันยิ่งใหญ่โถมทับเข้ามาหาเธอ เมื่อเทียบกับการข้ามมิติมาเป็นองค์หญิง พระชายา หรืออัจฉริยะที่หาตัวจับยาก ฐานะในตอนนี้ช่างติดดินถึงขีดสุด และก็น่าหดหู่ถึงขีดสุดเช่นกัน เป็นเพียงตัวประกอบที่ถูกกำหนดมาให้ถูกผู้เล่นใหม่รบกวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า และต้องมอบภารกิจซ้ำซากที่น่าเบื่อหน่าย

“เหอะ ๆ ...” เธอหัวเราะแห้ง ๆ สองทีพลางทรุดตัวลงนั่งบนพื้นโดยไม่สนว่าเสื้อผ้าจะเปื้อนหรือไม่ “เอาเถอะ เป็นตัวประกอบก็ยังดีกว่าตายล่ะนะ อย่างน้อยอากาศก็ดี ไม่มี KPI [6] ให้ต้องกังวล...”

คำพูดปลอบใจตัวเองของเธอยังไม่ทันจบ เสียง “ติ๊งหน่อง” ก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มีข้อมูลใหม่ที่สะดุดตายิ่งกว่าเดิมเด้งขึ้นมาบนแผงสถานะ พร้อมกับกรอบสีทองอ่อน ๆ :

【ภารกิจใหม่ถูกมอบหมาย】

【ประเภทภารกิจ: งานประจำวัน/หน้าที่】

【เนื้อหาภารกิจ: มุ่งหน้าไปยังหน้าหมู่บ้าน (พิกัด: หมู่บ้านชิงเหอ, 12, 87) ระหว่างช่วงยามซื่อสามเค่อถึงยามอู่ จะต้องต้อนรับ ‘จอมยุทธ์’ อย่างน้อยหนึ่งท่าน และมอบภารกิจ ‘กำจัดหนูนา (0/10) ’ ให้สำเร็จ】

【รางวัลภารกิจ: 50 อีแปะ, หมั่นโถวธัญพืช 2 ลูก, ชื่อเสียงในหมู่บ้านชิงเหอ +1】

【บทลงโทษหากล้มเหลว: หัก ‘ค่าพลังงาน’ ของวันนั้น ตกอยู่ในสถานะ ‘เหนื่อยล้า’ ส่งผลต่อการรับภารกิจในภายหลัง】

【เวลาที่เหลือ: 00:29:47 (เริ่มนับถอยหลัง) 】

ด้านล่างยังมีปุ่ม “ตกลง” และ “ปฏิเสธ” สองปุ่ม แต่ปุ่มปฏิเสธนั้นเป็นสีเทา ไม่สามารถกดได้เลยแม้แต่นิดเดียว

สวี่ชิงจ้องมองตัวเลขที่นับถอยหลังอย่างไม่หยุดยั้ง ความหวาดกลัวที่ถูกครอบงำด้วยเดดไลน์ (Deadline) อันคุ้นเคยพุ่งพล่านขึ้นมาทันที แม้จะเปลี่ยนโลก เปลี่ยนฐานะ แต่ระบบภารกิจและตัวเลขนับถอยหลังบ้านี่ก็ยังตามติดมาเป็นเงาตามตัว!

“ค่าพลังงาน? สถานะเหนื่อยล้า? นี่ขนาดเป็น NPC ทำงานยังมีระบบเช็กชื่อเข้างานด้วยเหรอ?” เธออดไม่ได้ที่จะบ่นกับอากาศ “แถมยังบังคับให้รับภารกิจอีก? แม้แต่ปฏิเสธก็ไม่ได้? กฎหมายคุ้มครองแรงงานอยู่ไหนกัน? ฉันจะร้องเรียน!”

แน่นอนว่าแผงสถานะย่อมไม่ตอบรับคำร้องเรียนของเธอ ตัวเลขนับถอยหลังยังคงเดินต่อไปอย่างไร้ความปราณี

เธอถอนหายใจยอมรับชะตากรรมพลางปัดฝุ่นตามตัวแล้วลุกขึ้นยืน ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องไปดูสถานการณ์ก่อน ตามการตั้งค่าของเกม ในช่วงเวลานี้น่าจะมีผู้เล่นใหม่กลุ่มแรกเข้าสู่เกมแล้ว และกำลังเดินวุ่นไปทั่วหมู่บ้านเพื่อรับภารกิจ

เชิงอรรถ

^UI (User Interface) คือ การออกแบบส่วนติดต่อกับผู้ใช้งาน หรือ หน้าตาของโปรแกรม แอปพลิเคชัน หรือเว็บไซต์ที่ปรากฏบนหน้าจอ ครอบคลุมทั้งการเลือกใช้สี ตัวอักษร ปุ่มกด และการจัดวางภาพ เพื่อให้สวยงามและดึงดูดใจผู้ใช้งาน

^NPC (Non-Player Character) คือ ตัวละครที่ควบคุมโดยระบบคอมพิวเตอร์ในเกม ไม่ใช่ตัวละครที่มีผู้เล่นจริงๆ บังคับ มักทำหน้าที่ให้ข้อมูล มอบภารกิจ หรือเป็นตัวประกอบที่ทำให้โลกในเกมดูสมบูรณ์

^ยามเฉินสามเค่อ คือ เวลา 07:45 น.

^ยามเฉินสี่เค่อ คือ เวลา 08:00 น.

^ต้นยามซื่อ คือ เวลา 09:00 น.

^KPI (Key Performance Indicator) คือ ดัชนีชี้วัดผลงานหลัก คือเกณฑ์การประเมินผลการทำงานของพนักงานในแต่ละช่วงเวลา เพื่อใช้วัดประสิทธิภาพว่าทำได้ตามเป้าหมายที่บริษัทวางไว้หรือไม่